Logo Soul Touching

leven

Wanneer laat je los?

Niets aan de hand

Afgelopen week, zo half grieperig, daardoor genietend van een soort van vakantiegevoel, had ik zin in zo’n niets-aan-de-hand-avondje, met een niets-aan-de-hand-film. Dus op zo’n ietwat vage film-site, kwam ik in Open Water terecht, waarin ik werd meegenomen naar onverwacht diepe wateren in mijzelf. 

Met het risico dat ik het een beetje verpest voor wie ‘m nog wil zien, neem ik jullie graag mee in het verhaal, dat zich op mijn scherm maar vervolgens op een bijzondere manier ook in mij begon af te spelen. 

Begin van de reis

Een typisch Amerikaanse setting: jong en geslaagd stel, genoeg geld, prima huis, veel te druk: aan hun telefoon geplakt natuurlijk, gaat op vakantie naar een tropisch oord om te ont-stressen. Ze boeken een duik-dagtripje. (Je voelt dat de reis van de held hier op stoom begint te komen. De spanning stijgt.)

Het zijn zo te zien ervaren duikers, net als de hele groep van bij elkaar geraapte mensen die voor hetzelfde avontuur gaan die dag. Cruciaal is de rol van een van de bemanningsleden die het groepje moet tellen zodra ze zijn uitgevaren. (Hoezo weet je het aantal niet tot achter de komma nauwkeurig vóór je vertrekt, door de tickets te tellen van wie aan boord stapt.)

Het wordt intenser

De teller doet zijn klus vol overgave maar door elkaar bewegende mensen op een boot, tel je niet echt lekker. Met als gevolg (de muziek zwelt aan) dat hij er twee mist: ons jong en geslaagd stel.

Fast forward: de boot gaat in Open Water voor anker, iedereen duikt, komt blij en voldaan weer in de boot en… eenmaal weer het vooraf getelde aantal mensen geturfd, koerst de boot terug naar het haventje. Tja, zonder die twee mensen dus.

Het is goed mis

Wat dan volgt is de hele rondgang van de reis van deze twee helden, door alle archetypische stadia van een verhaal. Ze komen boven na hun duik met geen boot te bekennen natuurlijk, en langzaam maar zeker begint bij hen door te dringen dat er iets goed mis is. Een paar momenten gloort er, bij boten aan de horizon, hoop op redding. Maar die hoop vervliegt snel. Ze worden totaal niet opgemerkt. 

Waar ze elkaar eerst volop ondersteunen en moed in praten, komt langzaam de fase van elkaar beschuldigen. Immers: zodra de realiteit zich steeds meer opdringt en het oppeppen niet meer werk, projecteren we onze angst graag op de ander. 

Ongemakken stapelen zich op: gebrek aan eten, water, misselijkheid door het dobberen (op de zuurstofflessen) en… haaien, die grote mens-etende, bekend uit die andere film. 

Na een fikse ruzie (ontlading) komt er weer rust en een diepere overgave aan de situatie zoals ‘ie is. Een over en weer: ‘I love you honey volgt, en dan: stilte. Intussen verandert er niets aan hun weidse uitzicht over het open water, in de voor hen zo uitzichtlóze situatie. 

Close ups van hun gezichten spreken boekdelen. Grauwheid en angst tekenen hun expressie. De maskers van het mens-zijn, zijn volkomen weggevallen na bijna 20 uur dobberen. 

Een onverwachte wending

Maar… waar doorgaans de reis van de held nu een wending ten goede neemt,  wat we als kijker dus ook (vaak onbewust) verwachten, lijkt het verhaal van ons stel een diepere laag te willen raken. Inderdaad wordt hun vermissing de volgende dag ontdekt en hulptroepen rukken massaal uit. Als kijker voel je dat de opgebouwde spanning in je lijf eindelijk een beetje weg kan lopen: het gaat goed komen. Dat is toch wat we allemaal willen van het leven?

Maar nee, in plaats daarvan zijn we getuige van een heel intiem, intens krachtig afscheid: de vrouw erkent in een verstild, dramaloos moment dat haar man, toch nog vredig, is overgegaan naar de andere kant. Ze ontkoppelt zijn zuurstofflessen en laat hem, na een laatste kus op de wang, gaan, waarna de haaien zijn lichaam binnen korte tijd laten verdwijnen.
Wat een besluit. Wanneer laat je los?

Moederziel alleen

Nu is ze moederziel alleen… met de haaien op kleine afstand. Als kijker schakel je snel: ok, hij heeft het dus niet gehaald maar zij… boten en helicopters zijn onderweg, ze móeten haar toch snel vinden nu? Dat is wat ons systeem wil: een happy ending: en ze leefde(n) nog lang en gelukkig. Maar nee… Een ijzersterke close-up van haar mimiek volgt. Met slechts open water om zich heen zijn we getuige van haar ogen die stoppen met hoopvol uitkijken en naar binnen keren. We zien een geluidloos, kort en meedogenloos proces wat zich in haar binnenste voltrekt en wat weerspiegeld wordt in haar gelaat. 

Dan laat ze opnieuw los. Primair haar mens-zijn. Ze geeft zich over. En koppelt vervolgens ook haar eigen zuurstofflessen af, waarna ze onder water verdwijnt. De rest laat zich raden maar is niet meer van belang. 

Wanneer laat je los?

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Wanneer laat je los?

Dit kleine en tegelijk grootse, zo intieme moment van loslaten, heeft me diep geraakt. Het bijna tastbare proces van beseffen dat we als mens uiteindelijk niet over leven en dood gaan maar slechts kunnen buigen voor die grote stroom van ervaring die zich door ons heen afspeelt. En op dat moment van overgave, is er hopelijk vrede en verhuist ons gewaarzijn naar de hogere sferen om als ’toeschouwer’ het menselijke stervensproces gade te slaan. 

Het mooie is dat we als mensen vandaag de dag steeds meer de mogelijkheid kunnen ervaren om te ‘sterven’ zonder ons lichaam meteen los te hoeven laten. Maar dat diep intieme moment van verstilde overgave, waarin we als het ware (hebben te) schakelen van de angst voor onze fysieke dood naar het doorgaan in die hogere dimensies van het bestaan, dat blijft.

De angst voor het sterven, wanneer laten we haar los? Natuurlijk kan dat niet anders zijn dan voor eenieder op het juiste moment.

Dank voor het meelezen. Veel liefs. Nynke (https://soultouching.nu)

PS: deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal

Een nieuwe vriendin

Tijdens de afgelopen warme weken was ze daar opeens, als een hoop onder een dekzeil, slapend in het park. Mensen zonder dak zijn natuurlijk niet nieuw maar dit voelde anders. Ze is jong en vrouw waar daklozen die ik ken man zijn en wat ouder. Het raakte me, zoals het fenomeen zonder dak me voortdurend lijkt te raken. Het zal vast ergens een diepe ervaring zijn geweest in mijn (vroegere) leven.

Eerst durfde ik het niet goed aan te kijken en voelde ik me in de ontkenning schieten, zo ongemakkelijk voelde dit: hoe kan zij nou buiten slapen? Ze is vast een toerist met een krap budget die liever Amsterdam wil ervaren dan geld uit te geven aan een hostel. Maar nee, dat leek ze toch niet te zijn. Niets meer dan een grote shopper-tas van die bekende supermarkt en dat dekzeil. Dat is geen toeristen-uitrusting.

Voorzichtig contact

De volgende keer stak ik mijn hand op maar durfde niet naar haar toe te gaan. Alsof wat ze op dat moment voor mij representeerde: armoe en uitsluiting, onmacht en angst voor lijden in de kou en de vuiligheid, op mij kon overslaan. Het voelde als een diep menselijk ingebouwd reflex van zelfbescherming, maar toch schaamde ik me ervoor. En ik was een beetje bang voor een afwijzing. Wat als ze bot en boos zou reageren en me af zou katten? Maar, ze was meteen open en wuifde terug. Het was de groet van iemand die in haar eigen kracht gelooft. Die respect heeft voor wie ze is en zich niet schaamt voor haar situatie.

Alle keren daarna wuifden we naar elkaar maar durfde ik geen stap dichterbij te zetten. In plaats daarvan liet ik haar beeld op me inwerken en merkte dat er een diep respect voor haar begon te groeien. De manier waarop ze daar zat: rechtop, als in een diep meditatieve staat en toch open voor contact. Niet vragend, geen slachtofferhouding, ondanks haar situatie. En, heel bijzonder in mijn beleving: niet schuw en schaamtevol maar volledig haar ruimte innemend, zoals een wijze oudere in een traditionele stam, stel ik me voor.

Het einde van de zomer

Maar de zomer ging voorbij, zoals we hebben gemerkt, en de regen kwam. En op zo’n eerste koude, natte dag vermande ik mezelf en liep naar haar toe. Ze zat op haar bank, rillend, sigaretje rokend, voeten opgetrokken onder zich, dekzeil om haar heen. Haar gympen kletsnat onder de bank en de tas met haar bezit onder het zeil. Ze ontmoette me, vriendelijk, en we begonnen een gesprek. Ze vertelde over haar omstandigheden en hoe ze nu hier was beland. Ze wilde niet terug naar de Leger des Heils plek omdat het daar zo onveilig was gebleken. Dus koos ze nu hiervoor, waar ze rust vond en zichzelf kon zijn, om van daaruit naar iets beters te groeien.

Een nieuwe vriendin

Afbeelding van Michael Kauer via Pixabay

Het begin van een vriendschap

Ze had mooie tijden meegemaakt, een kind gekregen, in de zorg gewerkt en op de een of andere manier had haar leven haar nu hier gebracht. Opeens vroeg ze: “Wil je mijn diploma zien?” Het ontroerde me: zo’n intiem gebaar vond ik het. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik. Het raakte me nog meer dat ze zoveel moeite deed, in de regen en de kou, om haar zorgvuldig ingepakte diploma helemaal uit te pakken. Ingewikkeld in allemaal zakjes en verborgen in een boek, kwam het uiteindelijk tevoorschijn: één officieel ogende A4 met haar officiële naam als een brug naar de maatschappelijke realiteit, iets dat ze koste wat het kost zou beschermen. Dat was haar life line om weer terug te komen naar een punt van geborgenheid: een huis, een baan, misschien haar kind weer terug en bij haar opgroeiend, wie weet. Ze vertelt verder: zei wil met dementerende ouderen werken. Daar ligt haar hart. En de wereld heeft haar nodig. Dementie bloeit immers als nooit tevoren.

Niet bang

Vanuit dat gesprek is haar plek in mij gegroeid. Alsof ze mij leert om niet bang te zijn voor wat het leven kan brengen. Ze vraagt niets maar geeft me de ruimte om praktisch te worden, mee te denken. De kou vraagt om warmte: een deken, warme kleding, andere schoenen, handschoenen en een sjawl. Lieve mensen zijn gaan doneren op mijn oproepje in de buurtapp en inmiddels heeft ze een tentje en warme spullen.

Haar waardigheid houdt mij op mijn plek: ik weet het niet beter, hoef niets over te nemen. Het is haar leven en waar ik praktisch kan zijn, staat ze me toe. De volgende stap kan een warme maaltijd zijn en een douche of misschien het meedenken in het laveren door instanties en regels, al weet ze daar goed de weg.

Voor even of voor het leven

Ik ben geen hulpverlener. Al voelt het goed om te mógen helpen. Ik ben een mens, een gevoelig mens, dat ook gewoon zoekende is in deze naar materie overhellende wereld. Ze laat me zien, hoe ver ik durf te gaan om van mijzelf te geven, hoe onvoorwaardelijk ik ben en in vertrouwen en waar mijn grens ligt om eerst voor mezelf te kiezen. Zij en ik, we respecteren elkaar, ook al is onze relatie nog pril. Daarin ervaar ik iets intiems, wat de vriendschappen die ik ken, niet altijd bieden. Een nieuwe vriendin. Is het voor even of voor het leven? In ieder geval is het voor nu.

Liefs, Nynke

PS: Als je rondloopt met dieperliggende angsten, ongrijpbare gevoelens van onrust waar je geen weg mee weet, laten we ernaar kijken. In een kennismakingsgesprek bied ik helderheid en kunnen we samen ervaren of ik iets voor je kan betekenen in het landen in je oervertrouwen dat je pad helemaal klopt, hoe ‘van het pad’ het ook lijkt te zijn

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Begeleiding in bevrijding

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.

In-gebed

Het gebed is niet meer zo ingebed in onze samenleving. In bepaalde streken van ons land vast nog wel maar veel mensen zijn inmiddels bereisd en hebben andere manieren leren kennen om zich te verhouden tot die diepgewortelde angst die in ieder van ons huist: de angst om niemand te zijn. Of de angst om niet iemand te zijn. En wie of wat ben je dan? Wat is dan je bestaansgrond hier?

Dit soort bestaans(recht)-vragen vinden vaak hun weg naar het gebed, een meditatieve of yoga-beoefening of welke andere vorm ook maar je voorkeur heeft.

Het simpele gebed

Hier breek ik een lans voor het gebed. Het is zo simpel en zo goed je eigen te maken. Zowel de inbedding in je dag als jouw authentiek gekozen woorden zijn heel laagdrempelig te realiseren. Je hoeft geen poses te beoefenen, geen teksten te reciteren en geen inwijding te ondergaan. Niet dat er ook maar iets mis zou zijn met welke van deze drie ook, maar het gebed is zo’n heerlijk makkelijk opstapje naar het hogere bewustzijn, zonder dat daar een lange ladder voor nodig is. Terwijl je tegelijkertijd dat hogere onmiddellijk toegang verschaft tot je dagelijkse realiteit.

Vroeger, als kind van niet echt christelijke ouders maar toch ondergebracht op een christelijke lagere school, kwam ik bij vriendinnetjes thuis waar men bad voor de maaltijd. Wat me altijd opviel, gevoelig als ik was, was dat niemand er echt met hart en ziel inzat, in dat gebed. Het was een routine, een herhaling van iets dat heiligheid zou moeten oproepen maar het niet deed. De kinderen aan tafel deden meestal iets ondeugends en de ouders probeerden bloedserieus het goede voorbeeld te geven. Alleen het inspireerde niet. Althans, zo ervoer ik het.

Dus dreef ik weg bij het gebed. Maar het is terug in mijn leven! En… nu zonder van buitenaf opgelegde regels. Sterker nog, het gebed heeft helemaal niets met ‘buiten’ te maken. Omdat er in feite niets buiten ons is. Alles ontspringt ín ons en het gebed kan voor mij dan ook alleen maar heilig zijn wanneer het uit mijn diepte naar boven komt. Daar waar niemand wat over te zeggen heeft en mijn ziel zo feilloos de weg wijst.

Dit maakt het zo simpel, zo krachtig en zo doeltreffend. Het enige dat nodig is, is een klein moment van afstemming om je buitenwereld even te verruilen voor je binnenwereld en te luisteren. Je sluit daarvoor het beste even je ogen, haalt een paar keer bewust en wat dieper adem en… de woorden die dan komen, zijn jouw gebed.

In-gebed

Afbeelding: MLeonAscimento via Pixabay

Kies je eigen woorden

Kies je eigen woorden voor dat wat groter is dan jouw mens zijn: God, Grote Geest, Moeder Gaia, Al wat Is, Lieve Jij… Het is allemaal treffend, wat uit jouw leegte komt. Daar kun je zonder meer op vertrouwen.
Voel hoe jij contact wilt maken met deze oerkrachten van de kosmos, waar je onontkoombaar onderdeel van bent.
En wat volgt is jouw hoogsteigen, hoogst intieme contactmoment mét die kosmos, met de Heiligheid van het Leven zelf.

Al is het één zin, een paar woorden, één woord (Help! bijvoorbeeld), het maakt niet uit. Maar misschien komt wel er een stroom op gang en volgt een gesprek dat je compleet verrast! Laat het komen, en laat het gaan. De kosmos (of God) luistert, zodra jíj werkelijk bereid bent te luisteren, in een klein (of groter) moment van stilte.

Wat levert dit me op?

En dan de hamvraag natuurlijk, voor de moderne Westerse mens die we zijn: wat levert dit me op? Ik kan daar natuurlijk geen antwoord op geven: het is tussen jou en God, tussen jou en de alwetende ‘jou’. Maar de vraag die ik je terug zou willen stellen is: heeft werkelijk luisteren je ooit níets opgeleverd?

Het gebed, jouw ongewone en toch alledaagse, meest fundamentele maar lichtdragende, zo intieme en doeltreffende gesprek, dat je zonder omwegen thuis brengt bij jouw reden van bestaan: gewoon maar de mens zijn die je nu voelt te willen zijn.

Liefs, Nynke

PS: loop je rond met vragen over jouw leven, wie je voelt te zijn of denkt te móeten zijn en zou je daarbij wel wat luisterkracht kunnen gebruiken? Wees welkom voor een kennismaking. In zo’n gesprek bied ik helderheid in je situatie en kijken we samen naar wat ik je zou kunnen bieden op je pad.