Logo Soul Touching

licht

Schuring en glans

In spirituele kringen hoor je net zo goed de tegeltjeswijsheden die je misschien vroeger van je oma meekreeg. Clichés zijn overal. En ze zijn vaak zo heerlijk waar. Hoe ergerlijk ze ook kunnen voelen.

Neem nou: zonder schuring geen glans. Ohh, wat kon die me irriteren als ’ie weer eens uit de kast werd getrokken als groots spiritueel inzicht. Duhh, dacht ik dan.

Clichés zijn glansrijk

Maar als we ze eens afstoffen, die clichés, en ze ontdoen van hun platgetraptheid, dan gaan ze zelf weer glanzen. Dan voel je ineens die eeuwenoude wijsheid eronder. Zoals precies deze, over schuring en glans.

Het leven valt niet mee wanneer alles stroef lijkt te lopen: in je relatie, je werk, je lijf… noem maar op. En soms rol je van het ene schurende levensgebied zo het andere in. Alsof het een besmettelijke ziekte is. Wat ergens ook een beetje zo werkt.

Schuring en glans

Afbeelding van Quang Nguyen vinh via Pixabay

Er zijn tijden van schuring en tijden van glans

Overigens geldt het omgekeerde net zo goed: ook lichtheid en flow werken aanstekelijk.
Er zijn tijden van schuring en tijden van glans. Ze horen bij elkaar. Ze dansen hun perfecte dans.

Schuring is wrijving. En wrijving hoort bij de vorm, bij ons dus. We ervaren dóór wrijving. Anders wordt iets eenvoudigweg niet ervaren. Daarom is wrijving niet per se iets om te fixen of weg te willen poetsen. Ik vertel je niets nieuws.

Glans is je ziel die straalt

Het is juist het ervaren van die schurende werking, op welk levensgebied ook, die iets toevoegt aan je leven. Die je levensverhaal vormt. Die maakt dat je aan het einde van dit leven iets te vertellen hebt. Zoals jaarringen in een boom.
Dát is glans.

Niet glamour of glitter. Geen schittering om applaus te krijgen. Maar een diepe, intieme uitstraling vanuit je ziel. Die ziel die straalt door de opening van je hart, omdat je het leven bent gaan vertrouwen, wat je pad je ook brengt.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – om je in schurende tijden telkens opnieuw je zielscontact te laten ervaren)

Je bent echt niet te stoppen!

Laatst hoorde ik een metafoor die iets in mij deed oplichten. Zo gaat dat vaak: de soms hele kleine dingen die me even raken, neem ik mee onderweg. En dan komt zoiets op een of andere manier weer ergens in een vorm naar buiten: in een tekst, een gesprek, een idee.

De zon

De metafoor ging over de zon. Die stralende scheppingskracht die kan verbranden én helen, voeden én verdorren. We denken hem te kennen, maar in wezen weten we nog maar een fractie vermoed ik. Ondanks alle studies en onderzoeken: hij geeft zijn geheimen niet zomaar prijs.

Vanuit ons mensen gezien schijnt de zon soms wel en soms niet. En, afhankelijk van wie je het vraagt, maakt dat ons blij of juist zorgelijk. Maar los van onze perceptie: die machtige zon stopt nooit met stralen. Hij kan niet anders dan een bron van licht en warmte zijn, ongeacht wie ernaar kijkt of zich afwendt. En zo is het ook met ons.

Je kern straalt

Je kunt denken of voelen dat je een looser bent, waardeloos of zwaar op de hand, maar je kern straalt! Ons licht kan eenvoudigweg niet doven.

Dat is iets om bij stil te staan. Hoe donker je leven ook lijkt, hoezeer je ook het gevoel hebt vast te zitten, of dat het allemaal geen zin heeft, je licht blíjft aan! Zoals de zonnestralen achter een dik wolkendek dat doen.

Het kan even wennen zijn om je te openen voor het idee dat er licht in je cellen zit, en dat die niets anders doen dan onverstoorbaar licht geven. Of jij nu bloeit in je talenten en gaven, of in een diep proces van heling bent: jouw kern, in iedere cel van je lichaam, geeft licht, ís licht.

Er zit licht in jou!
Afbeelding van Adina Voicu via Pixabay

Er zit licht in jou

We zijn geneigd het leven te willen controleren vanuit het idee dat wij als mens leidend zijn. Maar het Leven is zoveel groter dan wij, net zoals de zon dat is. En in ons allen leeft dat fractaaltje van hem, van Licht, van oer-scheppingskracht.

Nodig jezelf daarom steeds weer uit om dat wat je denkt of voelt te toetsen: is dit werkelijk zo? (De leringen van Byron Katie zijn hierin een ware doorbraak geweest.) En pauzeer daar. Geef niet direct antwoord, maar laat het antwoord oprijzen uit wat jij niet controleert, uit het grote niets. Daar woont Waarheid.

Schaduwen dragen geschenken

Wolken voor de zon zijn niet negatief, niet oordelend over jou en niet blijvend. Ze brengen wat ze komen brengen: een schaduw, een adempauze, een inzicht. En ze verdwijnen weer als hun taak erop zit. Immers: schaduwen dragen geschenken, parels van briljantie, die uit het diepst van ons wezen tot leven willen komen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je contact wil maken met jouw licht wanneer je het even moeilijk hebt)

Alles gaat écht over… in iets anders

Het leven zou het leven niet zijn als we niet zo nu en dan uitgedaagd werden; uit onze zogeheten comfortzone geduwd, soms zachtjes, soms overrompelend.
Alles ten behoeve van groei en ontwikkeling. Om ons te laten ontwaken uit een diepe slaap zoals de metafoor omschrijft, zodat we ontdekken dat, hoe wakker we ook dachten te zijn, we vaak niet verder konden kijken dan onze neus lang was.

Zoals de held in ieder verhaal, krijgen ook wij te maken met ongemak dat ons dwingt de status quo los te laten. Wat veilig leek, wat houvast bood, begint te verschuiven.
En hoe graag we ook zeggen van afwisseling te houden (“als geen dag maar hetzelfde is”), de meesten van ons ankeren zich stevig, als de haringen van een tent. We hechten ons aan ideeën, aan mensen, aan spullen, aan plekken.
Pas wanneer een anker wordt losgetrokken, merken we hoe diep het zat.

Wat zijn jouw sterkste ankers?
De plek waar je woont, je kind, je uiterlijk, je geld?
Stel je voor dat het opeens verdwijnt. Wie ben je dan?
Wat blijft er over als de grond onder je voeten beweegt?

Dan ervaren we vaak een donkere nacht van de ziel, zo’n fase waarin het lijden eindeloos lijkt, de nacht die maar niet wil overgaan in een nieuwe dag.
Je kunt geen kant op en wordt op jezelf teruggeworpen.
Er rest niets dan voelen: pijn, wanhoop, radeloosheid.
En je vraagt je af: gaat dit ooit nog voorbij? Dat is de nacht vóór het ontwaken.

Toch kun je de woorden van troost van anderen niet aannemen: het licht aan het einde van de tunnel is niet te geloven zolang je er middenin zit. Zelfs het lijden wordt dan een anker, tenminste íets om je aan vast te kunnen houden.

Alles gaat altijd over

Afbeelding van Marcos miranda via Pixabay

Maar ook dát anker laat jou uiteindelijk los.
Want na elke nacht komt onherroepelijk de dag.
Het licht breekt altijd door, hoe diep het donker ook was. En je hebt je weer te laten zien, in al je kwetsbaarheid misschien. Want licht zit als essentie in alles, ook in ons.

En dan besef je: het is niet dat alles óver gaat en verdwijnt, maar dat het overgaat… in iets nieuws.
Alles wat je meemaakte, begeleidde je slechts naar de volgende laag van licht in jezelf: de nieuwe dag.

De donkere nacht van de ziel…
ze neemt je altijd mee naar méér licht, méér leven. Vanuit dat oogpunt, zouden we er geen genoeg van moeten krijgen.

Liefs, Nynke

Hoe confronterend is jouw realiteit op dit moment?

Wat speelt er nu in je leven? Vaak bewegen we ons als mens binnen een aantal hoofdgebieden: gezondheid, relaties, financiën, creatieve kracht en bijdrage, materiële zaken (zoals ons huis), en carrière. En misschien herken jij er nog meer.

Onze realiteit… dat zijn wijzelf

Elk van deze velden spiegelt ons terug hoe onze energie zich daartoe verhoudt en wat gezien wil worden. Niet zelden zijn er één of twee gebieden die de boventoon voeren, waar we ons het meest door uitgedaagd zien. En daar kan onze aandacht eindeloos in verstrikt raken. Toch weten we diep vanbinnen: alles wat wij “realiteit” noemen, ontspringt aan onze eigen energie.

Maar het blijft een reflex om oorzaken buiten onszelf te zoeken. Ook al liggen ze daar niet werkelijk. En dus gaat er veel tijd en kracht verloren in een zoektocht zonder eind. We vinden het zelfs normaal dat er dingen niet lekker lopen in ons leven en dat dat is wat ons bezighoudt. Wat zouden we anders moeten doen?

Je innerlijk licht

Totdat je vroeg of laat weer wordt geraakt door die wonderlijke ervaring van je innerlijk licht. Het is geen fysiek zichtbaar licht, maar een gevoeld licht, waargenomen met je innerlijke ogen, je heldere voelen en weten. Wanneer je het ontmoet, kun je het niet ontkennen. Het ís licht. Wijds. Helder. Onuitputtelijk.

In het samenvallen met dit licht is er niets met je aan de hand . Geen tekorten, geen pijn, geen onbeantwoorde verlangens. Alleen licht en ruimtelijkheid. Niet dat je mens-zijn verdwijnt, maar je beseft dat er dimensies zijn waar andere wetten gelden. Vanuit die ruimte verandert je blik op het leven radicaal. Issues verliezen hun lading en worden enkel nog waarnemingen: “het is”, en dat is genoeg.

Hoe confronterend is jouw realiteit op dit moment?

Afbeelding van Tom via Pixabay

De lichtboeien op ons pad

En natuurlijk zijn het juist die confrontáties die we tegenkomen (dat wat ons raakt), die ons naar dit innerlijke licht toebrengen. Ze zijn als de lichtboeien op zee: stille onverstoorbare bakens, altijd naar binnen wijzend, zonder enig oordeel.

Zo herinneren we ons steeds opnieuw: we zijn wonderbaarlijke wezens, met wonderbaarlijke krachten en vroeger of later, ergens op die weg naar binnen, lichten die weer op.

Liefs, Nynke

Het komt uit het niets

In een wekelijkse bijeenkomst via zoom, met mensen uit allerlei landen, beginnen we altijd met een check-in. Er is geen ‘voorzitter’ of een ander type groepsleider. Het is een platte club. Dus is die check-in er eentje waar het woord wordt genomen en niet zozeer gegeven. Meestal dient de eerste zich wel snel aan. En volgt daarop een tweede. Maar dan… doodse stilte. Er gebeurt niets, behalve dan in ieders hoofd, lichaam en gevoel, vermoed ik, wat niemand van elkaar weet. Heel spannend is dat.

Ik betrapte mezelf in het begin soms op gedachten als: jee, zo gaat die anderhalf uur wel erg snel voorbij. Kom op nou! Zonder zélf dan meteen het woord te nemen overigens: dat is de bange mens in mij die geen afwijzing waagt, noch de spanning van de stilte goed kan uithouden. Want wij mensen (maar misschien jij niet) vullen stiltes graag op, om maar het idee van controle te hebben.

Wie regelt dat toch?

Wanneer de stilte dan haar hoogtepunt bereikt, neemt de derde het woord. Opeens gaat de sneeuwbal rollen. En, hoe hoog het ‘talking stick-principe’ ook in het vaandel staat, (waarbij iedereen luistert en de spreker laten spreken tot hij/zij het woord teruglegt in de groep), als de sneeuwbal rolt, wil iedereen graag bijdragen en begint men elkaar soms bijna af te breken in de laatste zin. Een heel bijzonder proces. En ook grappig dat dit meestal hetzelfde ritme volgt. Wie regelt dat toch?

Durven we erop te vertrouwen?

Het niet-regelen is de sleutel in dit proces. Want op een hoger niveau, in energielagen van ons die we vaak nog niet zo goed kennen, is er zéker een bepaalde orde in dit schijnbaar ongeordende gebeuren. De kunst is te laten gebeuren wat er gebeurt vanuit die stilte, dat niet weten, waarbij wij alleen maar gehoor hoeven te geven aan dat duwtje af en toe, die subtiele ‘go’ vanuit die hogere/ijlere energie. Noem het een ingeving, of je intuïtie.

Het lijkt uit het niets te komen, dat duwtje. En wat we als het niets bestempelen, is natuurlijk… het alles: het universum, de verzameling universa, de kosmos, het alles wat bestaat, de bron. Daar komt het vandaan. Maar durven we daarop te vertrouwen?

Een knipoog naar het Licht

Mensen die lekker in hun vel zitten, beschrijven vaak een soort flow, waarin ze niks lijken te plannen en alles gewoon gebeurt, vaak tot hun grote verrassing. Zo sprak ik een fotograaf die een gratis fotosessie aanbood. In ruil bood ik een gratis Soul Plan reading aan waarop hij zei: “Het klinkt heel interessant wat je vertelt maar volgens mij leef ik mijn Soul Plan al. Ik wist niet dat ik fotograaf wilde worden en ik ben het. Ik wist ook niet dat ik een boek ging schrijven maar ik heb het wel gedaan. Alles komt naar me toe in het leven en het gebeurt gewoon.” Ik kon alleen maar ‘ja’ knikken. Juist je zielsplan ontvouwt zich het liefst zónder bewuste planning. Zijn boek draagt vast niet voor niets de titel ‘Een knipoog naar het Licht’*. Al zal hij mijn interpretatie ervan niet delen vermoed ik, na een vluchtige kijk op zijn website. (*https://www.daklu.nl/)

Uit het niets

In mijn eigen leventje komt er geregeld iets uit het niets: een belletje of bericht van iemand (waaraan ik vaak wel even zat te denken), dit huis waarin ik nu woon, een aanbod om me ergens mee te helpen bijvoorbeeld. Maar, het meest wonderlijke vind ik dat mijn klanten ook uit het niets komen. Businesscoaches werden gek van mijn weigering hun strategie te volgen. En ik werd gek van hun vasthoudendheid áán die strategie. Toch wilde mijn bange ik ze betalen omdat ze dacht dat strategie zou leiden naar financiële rust. Maar, mijn rust, financieel of anderszins, komt uit dat grote niets weet ik nu. Want daar komt exact vandaan wat ik nodig heb! Dus mijn wanhopige uitleg aan die businesscoaches over hoe een strategie me beknelde in wat ik wilde, sneed echt wel hout en was niet pure koppigheid. Alleen begreep ik dat dus pas veel later.

Uit het nietsAfbeelding van Munruthel via Pixabay 

De stilte

Punt is dat het Niets niet luistert naar die uitspraak: “Ik wil… Ik wil…!” Niet van mij, niet van jou, van niemand. Dat is de taal van de bange mens, die zoekt naar zekerheid. En een bang mens kan, vice versa, de taal van het niets niet verstaan. Gevolg: totale miscommunicatie! Tot het moment dat de bange mens het opgeeft om de eigen wil op te leggen, al is het maar voor een paar minuten, misschien zelfs maar een paar seconden. De bange mens wordt stil in het niet meer weten.

En in die stilte is daar… het Niets, opeens, uit het niets. Prachtig! Daarin komt een gesprek op gang, tussen de bange mens en het Niets. Een voelend, wetend gesprek, zonder woorden. De bange mens heeft opeens geen angst meer. Die is verdwenen… in het Niets. Waar dus niet alleen dingen uitkomen maar kennelijk ook dingen in verdwijnen. De bange mens is een heldere mens geworden (voor hoelang het duurt natuurlijk). Helder, in rust, vredig en heel wakker, alert, luisterend en ontvangend, hoe subtiel het signaal ook is. En uit het grote Niets komt Alles. Alles wat de mens op dat moment nodig heeft.

Het alles

Hoe meer contact met het grote Niets, hoe meer alles komt. En dat is niet zo verwonderlijk omdat die diepe stilte in jezelf, hetzelfde Niets is. Dat veld van al het weten, van de verbinding met alles en iedereen. Dat bevindt zich precies daar: in ons! En vanuit die verbinding, komt alles, via een eigen subtiele taal: de taal van de afstemming noem ik het, van het willen luisteren en hóren in de stilte. De taal van het voelen trillen in je lijf bijvoorbeeld, van warmte of kou ervaren, wat we leren te vertalen naar een ‘ja’ of een ‘nee’ of de taal van een hart dat volstroomt. Op die manier ‘bestellen’ we Alles wat we willen, uit het grote Niets.

Maarrrr, bestellingen onder druk van de angst van de bange mens, pakken heel anders uit, komen niet aan of worden retour gezonden met ‘error 404’ (of welke code dan ook).

Super spannend

Wanneer je in jezelf de regeldruk ervaart, de drang om een situatie te controleren of ervan weg te lopen, probeer dan de volgende keer eens of je Niets kunt doen en de stilte daarvan kunt ervaren. Super spannend is dat in het begin: in een vergadering, met een nieuwe date, met je partner misschien ook of je ouders. De stilte die valt, kan zulk ongemak oproepen in jezelf, dat ‘ie niet goed is uit te houden. Probeer het dan júist uit te houden. Laat ontstaan wat uit het Niets komt. En ervaar de opluchting dat je bent gebleven en kon zijn met wat er was. Ervaar de prachtige orde in wat wij chaos noemen. Een orde die zorgt voor het ontvouwen van de dingen van het leven, zoals we dat zelf niet kunnen bedenken, als bange mens. We hebben die zorg als kléin mensje immers ook nooit geleerd.

De verbinding die we allemaal hebben

Uit het nietsAfbeelding van Terry McGraw via Pixabay

Dus de volgende keer dat je jezelf of iemand anders hoort zeggen: ‘het kwam uit het niets’, dan weet je: het kwam uit het alles wat er is en dus door de verbinding die je met dat alles en iedereen hebt. De verbinding die we allemaal hebben, dus ook met elkaar.

Liefs, Nynke

PS: Wil jij de stilte in jezelf steeds meer ervaren? Wil je de spanning leren uithouden en je antwoorden van daaruit laten komen? Maak kennis met mij en hoe ik werk in een gratis kennismakingsgesprek. Heb je vragen? Mail me op info@soultouching.nu