Logo Soul Touching

licht

Hoe kom jij aan jouw inspiratie?

Inspiratie, wat is het eigenlijk? Bezieling en geestdrift onder andere, volgens het woordenboek. Dat is weinig concreet. Waar haal je het vandaan? Waar is je ziel? Waar bevindt zich je geest? En hoe kom je daarmee in gesprek?

Handleiding

Tegenwoordig is er een enorme hoeveelheid oefeningen, methodieken en hulpmiddelen die je beloven te helpen met je ziel of met je geest in contact te komen. Veel mensen hebben daar baat bij en raken inderdaad meer bezield bij wat ze doen. Maar in tegenstelling tot een handleiding voor het installeren van een apparaat, een softwareprogramma of het inelkaar zetten van een kast van IKEA, zijn de stappen naar die staat van Zijn waarin je je inspiratie ervaart, niet altijd even concreet en voor iedereen toepasbaar. Noch hebben ze bij alle mensen hetzelfde resultaat.

Zoek het zelf maar uit

Mijn ervaring is dat het verkrijgen van inspiratie heel persoonlijk is. Zoek het dus zelf maar uit, is eigenlijk de boodschap. Dat klinkt niet aardig maar het is heel aardig bedoeld. Want juist het toelaten van de openheid om de manier te vinden om jouw Zelf tot je te laten spreken, geeft je het vertrouwen dat je hier van nature toe in staat bent als je dat wilt. Bovendien geeft het je de kans om de meest makkelijke manier voor jou te vinden.

Hulp

Natuurlijk helpen dingen als meditatie, mindfulness of yoga om in ieder geval uit onze westerse, vaak hectische routines te breken. Misschien niet voor iedereen maar veel mensen komen daarmee in een andere staat van zijn en passen hun levensstijl daaraan aan. Ze realiseren zich opnieuw wat echt belangrijk voor ze is.

Mijn ervaring

Mijn ervaring is echter ook dat het onder de knie krijgen van een dergelijke techniek of methode, me ook bij mezelf vandaan trekt: ik ben bezig iets te leren dat van buiten komt. En dat zit me vaak in de weg. Of, wanneer ik dit groepsgewijs leer, kan een groepsenergie vertroebelend werken. Die geeft weliswaar veel kracht maar eenmaal uit de groep, is het soms dubbel zo lastig mijn eigen kracht weer te ervaren. Wat ik bovendien bij mezelf merk is een resultaatverwachting. Per methode of techniek worden er resultaten benoemd. Ik betrap mezelf erop daar dan naar te streven. Dát wil ik bereiken. Maar dat resultaat hoeft niet perse overeen te komen bij iedereen.

Hoe spreekt jouw inspiratie tot jou?

Dit kan leiden tot teleurstelling. En waar ik iets wil bereiken, bereik ik niets, tenminste geen inspiratie. Ik mís juist mijn eigen signalen en ga op die manier voorbij aan de roep van mijn ziel. Ik herken ‘m niet en kan niet waarderen wat ik eigenlijk allemaal gewaarword. Een belangrijke les die ik hierbij heb geleerd: ik doe niets fout en er is ook niets mis met me. Inspiratie is universeel en mens-eigen. Iedereen heeft het, is bezield en begeesterd. En inspiratie kan op vele manieren tot je spreken. De kunst is om het Zelf te herkennen.

Koester wat zo dichtbij is

Er zijn mensen die licht zien, zich licht voelen, wezens in hun nabijheid ervaren of stemmen in hun hoofd… Maar het kan ook op een manier die veel alledaagser lijkt: iets valt je op in de natuur, brittany-733324_1280een dier(tje) of een bijzondere plant of boom. Of een visser in, laten we zeggen, Alaska, die nog nooit van yoga of meditatie heeft gehoord, ervaart zijn Stem tijdens het vissen van iedere dag. Hoe dan ook, de ervaring is essentieel en waarachtig. Een kracht waardoor je in beweging komt.

Ieder mens, over de hele aardbol, is een geïnspireerd wezen. Iedereen laat dat bewust of onbewust op zijn of haar moment en manier toe en handelt ernaar. Hoe gewoon die handelingen ook zijn.

Koester wat zo eigen en dichtbij voor je is!

Dichtbij

Inspiratie voor dit blog, viel me in bij het beluisteren van een opname uit 2010 van een reading die ik kreeg in Stansted, bij het Arthur Findlay college for mediumship and healing. Wat ik daar probeerde te leren, ging totaal de mist in. En in deze reading hoorde ik opnieuw hoe ‘dichtbij’ mijn werk eigenlijk is: met mensen praten die hun levensweg bewandelen, hun plek in de wereld vormgeven en dat niet allemaal alleen willen doen. In die gesprekken hoef ik alleen maar mijn hart te openen. Want daardoor wordt een gesprek met een klant, een geïnspireerd gesprek. Die persoon spreekt hierdoor zijn of haar geestkracht aan, heelt oude pijn, verdriet of angst en ziet helder wat zijn of haar volgende stappen zijn.

Open hart

En laat ik nou gesprekken voeren vanuit mijn open hart, het aller-, allerfijnste vinden wat ik kan bedenken. Niet ik dat altijd even makkelijk vind, want er zijn zeker dingen in mijn leven om mijn hart voor te sluiten. Maar bij het horen van deze boodschap besefte ik weer hoe dichtbij inspiratie kan zijn. Hoe dichtbij het ook echt is. En hoe belangrijk het is om jouw eigen manier te vinden om je met jouw (bron van) inspiratie te verbinden. Dat is immers de enige wegwijzer in je leven die je echt bevrediging oplevert.

Een geïnspireerd gesprek voer ik heel graag met je.

De eerste 45 min krijg je sowieso van mij kado. Om te voelen, te ervaren, uit te proberen wat het jou brengt.Wat het je sowieso brengt is helderheid omdat je contact maakt met jouw in-spiratie, de weg naar binnen.
Heb je een vraag? Loop je ergens in vast? Wil je hierover met me in gesprek zijn? Vraag een gratis Losmaaksessie aan, dan neem ik zo spoedig mogelijk contact met je op.

Lieve groet van Nynke

Over liefde en licht…

Is deze titel niet te zweverig? Kan ik dit wel schrijven? Dit is mijn eerste reactie op dit onderwerp, waar ik zoveel mee bezig ben.

Toen ik mijn man Kees (www.keesizelaar.nl) net kende, we elkaar nog ‘aan het besnuffelen waren’ en veel dingen in onze relatie hun plek zochten, kwam ons gesprek vaak op mijn werk en wat ik in het leven wilde doen of te doen had. Echt gaan bloeien als mens en professional is voor mij een hele klus en het is dan ook niet vreemd dat onze gesprekken daarover heel spannend en heftig konden zijn: hij gunde me zo mijn bloei zonder angst en ik dacht alsmaar mezelf te verliezen.

Vlak voor het verlaten van mijn huis in de Pijp om met Kees ons net gekochte huis te betrekken, hadden we weer zo’n gesprek over wat ik te bieden heb. En ineens rolden er woorden mijn mond uit, waar ik als het ware geen controle over had: “Wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht”. Onmiddellijk daarna mijn schrikreactie: “Oh mijn hemel, hoe zal hij reageren? Hij vindt me vast heel raar en zweverig.”

Kees reageerde met een vanzelfsprekendheid alsof ik iets had gezegd in de trant van: “We moeten nog even de verhuisdozen regelen voor de verhuizing.”
“Ja, inderdaad”, zei hij, “dat is wat je doet: jij geeft mensen liefde en licht.”
Hij vond het niets raars, geen ‘zweef-teef-gewauwel’, maar een super concreet business proposal. Dat was zijn boodschap.

Natuurlijk waren niet meteen daarna al mijn twijfel en angst verdwenen of zat ik onmiddellijk in een flow. Mijn groeiproces volgt gewoon haar eigen tempo: alles precies ‘op tijd’. Maar er is op dat moment iets veranderd: het geven van liefde en licht aan mensen is een concrete realiteit geworden. Liefde en licht zijn geen rare dingen, niets om bang voor te zijn of af te doen als ‘soft’. Zowel liefde als licht zijn grote krachten, fijn om te ontvangen én om te geven.

Wat het soms lastig maakt, is om het in alle puurheid te doen. Gemaakt lief zijn terwijl ik eigenlijk boos ben op iets of iemand, of alleen maar zéggen dat ik iemand wat licht stuur zonder het daadwerkelijk te doen, kan heel averechts werken. Immers, de ontvanger ervaart alles wat ik geef: mijn angsten, mijn wensen, mijn twijfels, kortom mijn werkelijke intentie van dat moment. Liefde en licht zijn energieën en geen objecten of diensten die zich voor mijn karretje laten spannen.

Hierbij helpt het om een vorm te hebben, zoals mijn huidige werkvorm: Een verhelderend gesprek. Een 1-op-1 gesprek is voor veel mensen inmiddels herkenbaar, geaccepteerd en veilig genoeg. Bovendien, als het plaatsvindt in een fijne omgeving, dan is daarmee een kader gecreëerd. Een kader waarbinnen de mooie energie die liefde is, en de lichte energie van het licht, kunnen doen wat ze te doen hebben: helen; op die punten mensen raken, waar ze vastlopen, spanning ervaren, er niet uitkomen, verdrietig zijn of gestressd.

Ja, wat ik wil geven aan mensen is liefde en licht. En laat dat in een gesprek nou prima kunnen… een verhelderend gesprek, een helend gesprek dus.

 

Een Verhelderend Gesprek

Vandaag eens een blog over een dienst van mij. Dat is misschien wel raar omdat het kan neigen naar reclame wat niet zo des blogs is. De reden dat ik er toch over wil schrijven is omdat het me intrigeert. En wat me intrigeert, is weer uitstekend geschikt voor mijn blog. Dus vandaar: Een Verhelderend Gesprek onder de loep.

Wanneer is een gesprek verhelderend? Dat is natuurlijk aan iedereen zelf om te beoordelen. Het valt denk ik wel een beetje in de categorie een ‘authentiek’ en een ‘goed’ gesprek: het roept iets op dat het gesprek anders is dan een ‘gewoon’ gesprek. Maar wat is dat nou concreet en wat heb je daaraan?

Ok, helderheid is wel een pakbaar begrip. Als iets helder is dan heb je te pakken waar het over gaat. Je kunt bijvoorbeeld oorzaak en gevolg onderscheiden. Of je ziet (opeens) heel helder wat je zelf hebt gedaan om in een bepaalde situatie terecht te komen. Het kan ook zijn dat je inzicht krijgt in de componenten waaruit een situatie of relatie bestaat die je stress oplevert. En het besef daarvan maakt waar je over piekert lang niet zo ingewikkeld meer.

Helderheid is duidelijkheid, het van een afstandje kunnen kijken naar, kunnen ontrafelen, scherp kunnen zien, kunnen beschrijven of woorden geven… En het is het stoppen met vechten tegen, het niet meer bang zijn voor, het omarmen van, het vrede sluiten met…
Helderheid is de stress die je ervaart en buiten jezelf wilt houden, naar binnen laten door je ervoor open te stellen, met behulp van aandacht en ruimte en eventueel iemand anders. Helderheid is dus eigenlijk gewoon liefde. Met liefde belichten wat buiten je staat. En dan laat je het binnen en is het van jou.

Een Verhelderend Gesprek is een gesprek. En eigenlijk is het een uitwisseling van liefde en licht. En daarmee wordt weer een stuk van jou helder en mag het er (ook) zijn. Dat is helder en ook lichter, minder zwaar. En dat merken mensen als ze de deur uitgaan. (Zo! toch nog een stukje reclame:-)

Ken Uzelf!

Afgelopen zondag was ik bij een bijeenkomst van La Scuola, Academie voor Levenskunst . Onder de titel ‘Denkprikkels’ is er een zondag in de maand een bijeenkomst met filosofische inslag. Het is een zondagmiddag van bezinning rondom een aantal uitspraken. Afgelopen zondag waren dat:

Uitspraak 1: ’Ken jezelf.’

Deze uitspraak van Thales van Milete stond op de tempel in Delphi om de bezoekers te verwelkomen. De spectaculaire oproep werkt tot op de dag van vandaag door. Wat is de betekenis van deze oproep? Wat is het ‘zelf’? Wanneer draag je goede zorg voor het ‘zelf’?

Uitspraak 2: ‘De grondstof van het leven is het IK.’

Het was de wens van Michel de Montaigne om te zijn wie hij is, niet meer dan dat. Hij wilde leren van zijn ervaringen. Wanneer ben je een goede leerling van je eigen ervaringen?

Zoals de titel aangeeft heb ik het hier over de eerste. De uitspraak “Ken uzelf!” roept bij mij meteen weerstand op: “Ja maar(da’s weerstand, ja!), wie geeft die opdracht dan? Van wie ‘moet’ dat dan?” Ik heb iets (niet) met autoriteit.

Al filosoferende met de groep en de groepsleider, Dick Kleinlugtenbelt, kwam ik echter tot mooie nieuwe inzichten. Dick gaf aan dat het niet zozeer een opdracht is als wel een nuttige exercitie: het voorkomt dat je je laat leven ofwel door God, ofwel door andere mensen, ofwel door je eigen emoties, die met je aan de haal gaan. Kijk, en dan heb ik interesse. Zo bekeken, krijg ik niet zomaar een opdracht maar dient zelfkennis mij op alle fronten in mijn dagelijks leven. En daarmee werd de uitspraak, zoals de gastvrouw, Ria Pool-Meeuwsen stelde, zacht en uitnodigend.

Natuurlijk weet ik uit ervaring allang hoeveel rust het me geeft dat ik meer inzicht heb in wie ik ben en wat ik daarmee werkelijk wil en kan. Zeker in deze transparante tijd, waarin je toegang hebt tot ongeveer alles en iedereen en vice versa, ervaar ik ankers in mijn leven als noodzakelijk. Wanneer ik weer eens in de angst schiet, is het fijn dat ik terug kan gaan naar wat ook weer mijn intentie was en waarmee ik bezig ben. En wanneer ik op het web zit en allerlei mensen dingen zie ‘roepen’, dan heb ik echt reflectie nodig om me niet te verliezen in fora, persoonlijke en nieuws-sites.

En God? Me verliezen in God? Ook daar had ik meteen een associatie bij. Dagelijks kom ik mensen, verhalen of situaties tegen waarin God tot autoriteit is gebombardeerd, die met de spreekwoordelijk opgeheven vinger vertelt hoe je moet leven, en die je vandaar uit ook moet vrezen. In die God wil ik me niet verliezen. Dan is mijn gespannen verhouding tot autoriteit onmiddellijk paraat. Nee, wat mijn zelfonderzoek me geeft is een goddelijke beleving die zacht en uitnodigend is, licht en onvoorwaardelijk liefdevol. Zoals je je ook je ideale ouders voorstelt: die zonder meer van je houden, je altijd steunen, je toch je eigen weg laten vinden en inzichten geven wanneer je erom vraagt.

Op dat Goddelijke kan ik reflecteren, zoals ik dat op mezelf kan doen. Op dat Goddelijke kan ik terugvallen, net zoals ik altijd terug kan gaan naar mezelf. Dat Goddelijke is een anker, zoals ikzelf een anker ben wanneer ik me bewust ben van mij…. en mijn goddelijkheid.