Logo Soul Touching

loslaten

Wanneer laat je los?

Niets aan de hand

Afgelopen week, zo half grieperig, daardoor genietend van een soort van vakantiegevoel, had ik zin in zo’n niets-aan-de-hand-avondje, met een niets-aan-de-hand-film. Dus op zo’n ietwat vage film-site, kwam ik in Open Water terecht, waarin ik werd meegenomen naar onverwacht diepe wateren in mijzelf. 

Met het risico dat ik het een beetje verpest voor wie ‘m nog wil zien, neem ik jullie graag mee in het verhaal, dat zich op mijn scherm maar vervolgens op een bijzondere manier ook in mij begon af te spelen. 

Begin van de reis

Een typisch Amerikaanse setting: jong en geslaagd stel, genoeg geld, prima huis, veel te druk: aan hun telefoon geplakt natuurlijk, gaat op vakantie naar een tropisch oord om te ont-stressen. Ze boeken een duik-dagtripje. (Je voelt dat de reis van de held hier op stoom begint te komen. De spanning stijgt.)

Het zijn zo te zien ervaren duikers, net als de hele groep van bij elkaar geraapte mensen die voor hetzelfde avontuur gaan die dag. Cruciaal is de rol van een van de bemanningsleden die het groepje moet tellen zodra ze zijn uitgevaren. (Hoezo weet je het aantal niet tot achter de komma nauwkeurig vóór je vertrekt, door de tickets te tellen van wie aan boord stapt.)

Het wordt intenser

De teller doet zijn klus vol overgave maar door elkaar bewegende mensen op een boot, tel je niet echt lekker. Met als gevolg (de muziek zwelt aan) dat hij er twee mist: ons jong en geslaagd stel.

Fast forward: de boot gaat in Open Water voor anker, iedereen duikt, komt blij en voldaan weer in de boot en… eenmaal weer het vooraf getelde aantal mensen geturfd, koerst de boot terug naar het haventje. Tja, zonder die twee mensen dus.

Het is goed mis

Wat dan volgt is de hele rondgang van de reis van deze twee helden, door alle archetypische stadia van een verhaal. Ze komen boven na hun duik met geen boot te bekennen natuurlijk, en langzaam maar zeker begint bij hen door te dringen dat er iets goed mis is. Een paar momenten gloort er, bij boten aan de horizon, hoop op redding. Maar die hoop vervliegt snel. Ze worden totaal niet opgemerkt. 

Waar ze elkaar eerst volop ondersteunen en moed in praten, komt langzaam de fase van elkaar beschuldigen. Immers: zodra de realiteit zich steeds meer opdringt en het oppeppen niet meer werk, projecteren we onze angst graag op de ander. 

Ongemakken stapelen zich op: gebrek aan eten, water, misselijkheid door het dobberen (op de zuurstofflessen) en… haaien, die grote mens-etende, bekend uit die andere film. 

Na een fikse ruzie (ontlading) komt er weer rust en een diepere overgave aan de situatie zoals ‘ie is. Een over en weer: ‘I love you honey volgt, en dan: stilte. Intussen verandert er niets aan hun weidse uitzicht over het open water, in de voor hen zo uitzichtlóze situatie. 

Close ups van hun gezichten spreken boekdelen. Grauwheid en angst tekenen hun expressie. De maskers van het mens-zijn, zijn volkomen weggevallen na bijna 20 uur dobberen. 

Een onverwachte wending

Maar… waar doorgaans de reis van de held nu een wending ten goede neemt,  wat we als kijker dus ook (vaak onbewust) verwachten, lijkt het verhaal van ons stel een diepere laag te willen raken. Inderdaad wordt hun vermissing de volgende dag ontdekt en hulptroepen rukken massaal uit. Als kijker voel je dat de opgebouwde spanning in je lijf eindelijk een beetje weg kan lopen: het gaat goed komen. Dat is toch wat we allemaal willen van het leven?

Maar nee, in plaats daarvan zijn we getuige van een heel intiem, intens krachtig afscheid: de vrouw erkent in een verstild, dramaloos moment dat haar man, toch nog vredig, is overgegaan naar de andere kant. Ze ontkoppelt zijn zuurstofflessen en laat hem, na een laatste kus op de wang, gaan, waarna de haaien zijn lichaam binnen korte tijd laten verdwijnen.
Wat een besluit. Wanneer laat je los?

Moederziel alleen

Nu is ze moederziel alleen… met de haaien op kleine afstand. Als kijker schakel je snel: ok, hij heeft het dus niet gehaald maar zij… boten en helicopters zijn onderweg, ze móeten haar toch snel vinden nu? Dat is wat ons systeem wil: een happy ending: en ze leefde(n) nog lang en gelukkig. Maar nee… Een ijzersterke close-up van haar mimiek volgt. Met slechts open water om zich heen zijn we getuige van haar ogen die stoppen met hoopvol uitkijken en naar binnen keren. We zien een geluidloos, kort en meedogenloos proces wat zich in haar binnenste voltrekt en wat weerspiegeld wordt in haar gelaat. 

Dan laat ze opnieuw los. Primair haar mens-zijn. Ze geeft zich over. En koppelt vervolgens ook haar eigen zuurstofflessen af, waarna ze onder water verdwijnt. De rest laat zich raden maar is niet meer van belang. 

Wanneer laat je los?

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Wanneer laat je los?

Dit kleine en tegelijk grootse, zo intieme moment van loslaten, heeft me diep geraakt. Het bijna tastbare proces van beseffen dat we als mens uiteindelijk niet over leven en dood gaan maar slechts kunnen buigen voor die grote stroom van ervaring die zich door ons heen afspeelt. En op dat moment van overgave, is er hopelijk vrede en verhuist ons gewaarzijn naar de hogere sferen om als ’toeschouwer’ het menselijke stervensproces gade te slaan. 

Het mooie is dat we als mensen vandaag de dag steeds meer de mogelijkheid kunnen ervaren om te ‘sterven’ zonder ons lichaam meteen los te hoeven laten. Maar dat diep intieme moment van verstilde overgave, waarin we als het ware (hebben te) schakelen van de angst voor onze fysieke dood naar het doorgaan in die hogere dimensies van het bestaan, dat blijft.

De angst voor het sterven, wanneer laten we haar los? Natuurlijk kan dat niet anders zijn dan voor eenieder op het juiste moment.

Dank voor het meelezen. Veel liefs. Nynke (https://soultouching.nu)

PS: deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal

De verlichte mens

Verlicht is een woord dat steeds meer betekenis heeft gekregen lijkt het wel. Betekenis als in: lading. Waar het niet gaat over onze lampjes in huis en op straat, gaat het over die staat van zijn waar mystiek omheen hangt, het mysterie van onbereikbaarheid. En dus voor de zoekende mens al gauw iets om naar te willen streven. Net zoals die verboden snoeptrommel vroeger, die een magische aantrekkingskracht kreeg en coûte que coûte veroverd moest worden. Niet eens meer alleen om de inhoud, maar juist ook om de magie van dat wat zo ver weg lijkt. Daar wil je zijn!

Al zoekende komen we er steeds meer achter dat dat licht, nodig om te verlichten, gewoon in ons zit. Iedere cel in ons lichaam is ermee gevuld. Maar hoe komt het in een vrije stroom naar buiten? The proces of a lifetime.

Contractie

Je kent vast de ervaring van verlichtende momenten, zeker sinds je je leven bewuster leeft. Voor even valt dan de contractie weg, die zo verweven is geraakt met onze manier van zijn. Even maar, want we zijn over het algemeen nog één grote sluitspier lijkt het wel, aangespannen om maar niet teveel door te laten en daarmee controle te verliezen.

Maar we worden goed geholpen. Het licht ín ons roert zich steeds meer en steeds krachtiger, reagerend op het licht dat ons toevalt, het zonlicht, dat verandert en versterkt en meer en meer ruimte krijgt om rechtstreeks te stralen.

Ontsluiting

Het is niet zomaar iets, die verlichting. Hoe natuurlijk die staat van zijn ook is. Beeld je maar eens in wat je ervaart in een toestand van volledige ontsluiting om de weg vrij te maken voor het licht van binnen naar buiten en van buiten naar binnen. Stel je voor dat je een volkomen hol vat bent wat licht doorlaat, waardoor de ervaring dat er überhaupt nog een binnen en buiten zou zijn ook verdwijnt, waarmee uiteindelijk ook jij verdwijnt.

Jaaa, dat loslaten in ons, het is zo’n groots proces. En we doen het, iedereen iedere dag wat meer. Vaak nog ongemerkt maar steeds meer heel bewust en dus moedig. Want contractie zit diep, heel diep. Zelfs in momenten van heerlijke ontspanning, tijdens een massage misschien of in de sauna, of zo vlak voor het slapengaan (als er tenminste niets is wat je zorgen baart), zelfs in die momenten houden we nog veel tegen. Ook dan is de poortwachter in ons full time aan het werk en laat het licht maar met mate door.

De verlichte mens

Afbeelding van Karsten Paulick via Pixabay

De poortwachter

En de enige manier om met die poortwachter in gesprek te komen, is door geraakt te worden. Daarom is elke confrontatie, hoe klein en lullig ook (denk aan een vlieg die rond je hoofd zoemt of je kat die z’n nagels scherpt aan je bank), een directe deur naar ons sluit-reflex en daarmee naar de mogelijkheid om dat wat door ons heen wil als ervaring, weer wat meer toe te laten.

Geraakt worden

Die momenten van geraakt worden zijn goud, vooral wanneer ze je volkomen overvallen. Zo had ik, in al mijn goed willen zijn en doen, weer een ‘humbling’ experience (ik bedoel nederig makend maar vernederend zou hier ook op z’n plaats zijn). Totaal onverwacht kreeg ik de spiegel voorgehouden door een hond en iets zo banaals als mijn net opníeuw gewassen en gestreken (de tweede keer die week) witte broek. Ik had ‘m aangetrokken voor een afspraak ‘in het net’ die belangrijk voor me was, toen vlak ervoor een enthousiaste, loslopende hond besloot, meteen na zijn plons in het drekkige parkvijvertje, tegen me op te springen om me uit te nodigen te gaan spelen. Een hartgrondige f*ckhond rolde uit mijn mond. De eigenaar keek me verwonderd aan maar zei niks en liep door. Ik schaamde me, terwijl ik tegelijk heel hard mijn boze uitval probeerde goed te praten in mezelf.

Een lullig iets zou je zeggen, waar heb ik het over. En toch, ik werd geraakt. Iets mocht niet door, had mijn poortwachter besloten. Mijn witte broek moest perfect zijn. De afspraak moest perfect gaan. Maar het leven besloot anders. Dát, en die ontelbare andere voorbeelden van geraakt worden in onze dag, zijn de momenten die ons openen. Áls we ons ervoor willen openen. Het zijn de momenten die aangeven waar nog iets te raken valt in ons. Waar nog contractie is, om maar niet door te laten wat het leven in haar volheid via ons wil leven.

Moedig zijn we, zeker in deze tijd waar geraakt worden en geraakt zijn, zal toenemen vermoed ik. Moedig, op weg naar de verlichte mens, die we ergens zo goed kennen en waarvoor we onszelf stap voor stap weer ontsluiten.

Liefs, Nynke

PS: Waar word jij in geraakt? Wat komt keer op keer terug als thema misschien, in die zo ongemakkelijke momenten? Laten we ernaar kijken, ze verlichten en verhelderen. Om weer wat meer van jouw licht in de wereld te kunnen laten stromen.

Head first!

Dit is niet direct een verwijzing naar de Engelse uitdrukking ‘headfirst’, die ‘voorover’ maar ook: ‘halsoverkop’, ‘ondoordacht snel’ en ‘impulsief’ betekent.

Eigenlijk bedoel ik hier meer juist het omgekeerde van impulsief. Het is namelijk een verwijzing naar de manier waarop de meeste kinderen ter wereld komen. De meeste, maar ik niet! Diep geschrokken door mijn eerste ervaringen in dat lijfje in de baarmoeder, lag mijn hoofdje juist níet vooraan en is het een hele klus geworden om me levend uit mijn moeders buik te krijgen.

Ik wil deze titel dus graag gebruiken omdat het thema waar het voor mij naar verwijst, me raakt. Het staat centraal in mijn leven en… misschien ook wel ergens in dat van jou.

Duik je erin of tast je af?

Stel je eens een situatie voor die je een beetje spannend vindt. Al is het in eerste instantie zoiets simpels als: je eerste duik in de nog ijskoude zee op een warme voorjaarsdag. Het fijne van een ondiepe zee die op het strand landt, kan zijn dat je er meestal juist niet voorover in kunt duiken. Je hebt dus alle ruimte om eerst met je voeten en je handen te voelen, te tasten of je zult gaan of niet. Voetje voor voetje wen je aan de temperatuur en het idee je helemaal onder te dompelen. Maar ook in een zwembad, gaan veel mensen niet headfirst, meteen vooroverduikend, het water in maar voelen ze even van tevoren of nemen eerst een douche om te wennen aan het nat.

Een ander voorbeeld, wat abstracter, is een nieuwe relatie. Natuurlijk zijn er zat voorbeelden waar mensen headfirst een relatie induiken. (Al strandt zo’n relatie ook vaak weer na niet al te lange tijd omdat de match toch tegen blijkt te vallen.) Maar de meeste mensen tasten eerst af. Ze willen meer leren kennen van iemand voor ze zich helemaal geven en doen dat stap voor stap of meer schuifelend, voetje voor voetje.

Headfirst verwijst naar het ergens induiken zonder je hoofd eerst van alles te laten verwerken van wat de andere sensoren in je lijf je voor signalen geven. Je gáát gewoon, stoer bijna, of misschien ook wel roekeloos. Geen reflectie, geen second thoughts, gáán en je ziet wel wat ervan komt.

De manier van het ongeboren kind

Head first

De manier waarop de meeste kinderen worden geboren, is ook met het hoofdje eerst, maar de houding is anders. Waar voorover duikend betekent dat je als het ware recht op je ‘doel’ afgaat, doet die kleine, nog zo kwetsbare baby, iets heel anders: het gaat wel met het hoofdje eerst, maar áchterover. Dúbbel zo spannend, zou je kunnen zeggen. Want je kunt noch recht vooruit kijken naar waar je naartoe gaat nóch kun je met je voeten of handen aftasten, bijsturen of aan de rem trekken. Je hebt dus te vertrouwen dat je ergens terechtkomt waar je wordt opgevangen. Liefst nog liefdevol ook.

En maar al te vaak gebeurt dat niet, weten we. Maar al te vaak komt een pasgeboren baby terecht in een situatie vol stress, angst en kwetsbaarheid. Denk maar aan alle oorlogssituaties waar kinderen worden geboren, ongewenste zwangerschappen of gezinnen in lastige omstandigheden (armoede, scheiding, alcohol- of ander misbruik). Toch laten ‘nieuwe’ kindjes zich meestal in die houding van vertrouwen en overgave zakken in hun nieuwe omgeving, hun nieuwe woonplek.

Niet mijn manier

Maar ik niet. No way dat ik er vertrouwen in had. Mijn voeten stevig naar beneden geplant, alsof ik heel duidelijk mijn verzet wilde tonen, en mijn hoofd in de richting van ‘terug de kosmos in’, was ik helemaal niet van plan te kómen, maar te gaan.

Feet first

Openheid en vertrouwen

Het is iets prachtigs dat ‘nieuwe’ kinderen van nature zo vol zijn van vertrouwen dat ze zich met hun hoofdje voorop, áchterover, durven te laten zakken in een compleet nieuwe setting. Dat vraagt een enorme openheid en inderdaad een wereld aan vertrouwen. Dit zijn allebei aspecten die enorm uitdagend zijn, ook in onze ‘moderne’ wereld. Zo uitdagend, dat we ze eigenlijk al snel verliezen als opgroeiende kinderen op onze aardse reis. Hoe ouder we worden, hoe meer we dat basisvertrouwen loslaten door alle, vaak pijnlijke, ervaringen die we opdoen. En dus sluiten we onszelf meer en meer.

Zo leren we onszelf, bij alle nieuwe ervaringen op onze aardse reis, steeds meer aan om óf voorzichtig af te tasten en onszelf voor te bereiden op eventueel gevaar óf headfirst maar gewoon ergens in te duiken en op die manier onze angsten hanteren. Maar, dat mooie oervertrouwen en die volledige overgave blijven wel ergens in ons aanwezig als onze natuurlijke staat van zijn. Ze blijven ons roepen. En, als we ook maar een beetje bewust zijn van onszelf (of zelfs ook geheel onbewust), ‘horen’ we ze ook. Op dat moment her-inneren we ons hoe fijn het is om zo open en vrij ergens in te gaan.

Hervinden van je oervertrouwen

Vanuit die herinnering blijven we net zolang, stap voor stap, voetje voor voetje proberen, tot we het ankerpunt weer in onszelf ervaren. Dat ankerpunt in het gebied van de navel, waardoor we vóór onze geboorte zo verbonden waren met de ons aangewezen bron van voedsel en veiligheid: onze moeder.
En we nemen een besluit: een besluit om ons, in ons leven als volwassen mens, opnieuw achterover te laten zakken. Omdat we op dat moment (weer) weten dat wat er ook gebeurt, we gezekerd zijn. Niet meer met de fysieke navelstreng maar met dat energetische ‘lijntje’ van onze thuisbasis: de bron, de eenheid, het ‘alles wat is’, ons bewuste Zijn.

Kinderen die op het moment van hun geboorte ‘feet first’ liggen, zoals ik, hebben hun basisvertrouwen eigenlijk al voor de geboorte heel diep weggestopt. Soms (en ik denk tegenwoordig steeds vaker) krijgen ze voldoende tijd en ruimte om uit eigen beweging of met wat hulp óm te draaien en alsnog te ‘besluiten’ zich achterover, met hun hoofdje voorop, uit de baarmoeder te laten zakken. Maar in veel gevallen zal dat te risicovol zijn, omdat het kindje dreigt te overlijden, zoals in mijn geval, toen mijn adem al was gestokt.

Een moment van pauze als handreiking aan jezelf

Hoe dan ook, het is nooit te laat om je basisvertrouwen te hervinden en nieuwe ervaringen de oude te laten overschrijven. Je kunt jezelf, in al die situaties waar je angst, twijfel of te grote onzekerheid ervaart, een fijne en veilige geboorte toestaan, metaforisch dan. Met andere woorden: je kunt jezelf in al dat soort (niet levensbedreigende) situaties even de tijd geven om na te gaan: mag ik van mezelf eerst even aftasten en afstemmen wat ik eigenlijk wil en waar ik nu klaar voor ben? Zo’n moment hoeft niet perse lang te duren. Het gaat meer om de handreiking die je naar jezelf doet: dat het ok is om in te checken waar je zit en wat je nodig hebt om je veilig en zelfverzekerd te voelen.

Een moment van pauze, totdat je weer vanuit je midden, je ankerpunt, het oervertrouwen hebt hervonden. Dan kun je je vol overgave in het nieuwe laten zakken, zonder jezelf te overschreeuwen waardoor je halsoverkop ergens induikt. Ook hoef je jezelf dan niet op de handrem te zetten en dingen te ontzeggen.

Liefs van Nynke

PS: Ervaar je een behoefte om de afstemming in en met jezelf te ervaren en te voelen hoe je je ankerpunt weer herkent? Je bent heel welkom voor een gratis kennismaking om daar in te gaan. Het geeft je helderheid en dat gevoel van: oh ja, dit is thuis. Je kunt je aanmelden op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

 

 

De tweede helft…

Sinds ruim een half jaar ben ik Soul Plans aan het lezen voor mensen. Een verruiming van mijn aanbod dus. Letterlijk. Het geeft me meer ruimte. Ik ben nooit zo van de ‘methodieken’ geweest en dit is misschien ook nog niet eens zozeer een methode. Of nou ja, misschien ook wel.

In ieder geval vind ik het heel fijn om ermee te werken en geven klanten bijvoorbeeld terug dat het een belangrijke bevestiging is in wat ze hebben gedaan in hun leven (dus hoezeer dat inderdaad kloppend is met hun zielsenergie). Bovendien vinden ze antwoorden op vragen als: hoe dan nu verder en wat zijn mijn kwaliteiten nou precies? Ook ervaren ze een ‘aha’ rondom de spannende en lastige of zware dingen in hun leven. Die vallen dan op hun plek en blijken op een mooie manier onderdeel te zijn van een ‘plan’. Het plan van hun ziel. Dat helpt de verwerking ervan.

De ziel, wat is dat dan?

Voor mij is het een energie. Het is een bepaald gevoel dat ik erbij krijg wanneer ik me ermee verbind. Dat ervaar ik lijfelijk als een bepaalde trilling in mijn hartstreek. Maar ik ervaar het ook als een soort van weten in mezelf: ja, dit is het! En…, niet onbelangrijk, ik word er blij van. Licht, met een soort opwinding. Dus dat is voor mij zielscontact of de soul touch. Hoe ervaar jij je ziel? Of ben je daar totaal niet mee bezig? Wellicht noem je jouw connectie met je ‘spirituele jij’ anders. Geen idee. Ik hoor het graag.

Het plan van je ziel

Maar goed, het plan van je ziel is laten we zeggen een bepaalde doelmatigheid die je hebt als mens op aarde. Je kunt dat grote onzin vinden maar als we dat even als uitgangspunt nemen (ik vind het een mooie zienswijze) dan komen we als ziel in ons lichaam, worden geboren en zijn dan die hele kleine mensjes met ergens in onze energie: een plan. Een plan dat wil worden geleefd. Ofwel dat manifest wil worden, vorm wil krijgen.

Dus we gaan als opgroeiende mens de dingen doen die je als mens zoal doet: school, vriendjes/vriendinnetjes beroepsopleiding, studie, werk, carrière, relatie, gezin. Met allemaal mogelijke scenario’s, die we kunnen verkennen. Waarin we plannen maken die we al of niet uitvoeren. “Maar dat zijn toch niet onze zielsplannen?”, zul je vragen.

Voor ik de soul plan reading leerde kennen, dacht ik dat al deze zaken inderdaad nog niet het werkelijke plan van de ziel vertegenwoordigden. Het waren voor mij de bezigheden waarin we voor het grootste deel (bewust of onbewust) doen wat onze omgeving van ons vraagt of wat we denken dat ‘normaal’ is of wat ‘op ons pad komt’, zoals dat zo mooi heet. Dus alleen de echt bewust wordende mens, iemand die ontwaakt voor dat er meer is tussen hemel en aarde, zou dan toekomen aan dat soul plan dat de ziel, voor hij indaalt in een mensenlichaam, heeft ‘afgesproken’. Dat was mijn idee.

Je wereldse stuk, het fundament

Maar wat ik nou zo mooi vind aan het kijken vanuit de soul plan reading, is dat deze aardse bezigheden juist een even belangrijke fase vormen, vanuit de ziel bekeken. De ziel wil júist zichzelf ontdekken zou je kunnen zeggen via die hele aardse bezigheden en ervaringen om daarin haar zielenenergie neer te zetten.

Ieders zielsplan wordt daarmee verdeeld in een werelds stuk en een spiritueel stuk. Het wereldse stuk is dus een integraal onderdeel van je zielenreis en prachtig belangrijk. Het is het rijp maken van de bouwgrond, de palen die de grond in gaan en het fundament dat wordt gelegd.

Alle opleidingen die je doet, mislukt of niet, alle relaties, ook de foute vriendjes, alle tegenslagen in dat wereldse stuk, zijn niet een soort van mislukte versie van jezelf of iets dat je achteraf beter anders had kunnen doen. Het is volkomen kloppend op je pad, vanuit je ziel bekeken. Alles doet ertoe, alles draagt bij en duwt je meer en meer naar het spirituele stuk van je aardse reis.

De tweede helft...

Je spirituele stuk, je fundamentele bouwwerk

Het spirituele stuk start eigenlijk met de paradigma-verschuiving die heel veel mensen ervaren als een vorm van midlife-crisis. Iets wat aan het verschuiven is trouwens, naar een steeds jongere leeftijd. Wat je, vaak met vallen en opstaan, als leven hebt opgebouwd, staat dan, geleidelijk of plotsklaps, op losse schroeven. Huwelijken stranden en carrières houden op, al of niet op eigen initiatief. Sommige mensen worden ruw wakker geschud door een ernstige ziekte of ongeluk. In ieder geval ervaren de meeste mensen een disruptie in hun leven waarna de kaarten opnieuw (moeten) worden geschud.

En een van de andere prachtige dingen van het soul plan vind ik hoe zichtbaar wordt dat het spirituele deel van iemands plan zo’n contrast kan zijn ten opzichte van het wereldse stuk. Mensen kunnen daarin iets compleet anders gaan doen en gaan zijn. Waarin nog on-ontdekte gaven aan het licht komen. En dan bedoel ik niet zoals bijvoorbeeld in het programma ‘het roer om’, waarin mensen van een intensieve, drukke baan in zeg, de business-wereld, een b&b gaan beginnen op het platteland van Italië. Dat kan heel goed samenvallen met wat je ziel wil, maar je spirituele stuk van je soul plan, raakt aan wie je ten diepste bent. En gaat dus niet in de eerste plaats om de uiterlijke vorm maar om dat die diepte in jezelf wordt aangesproken.

Ook gaat het altijd over een dienende vorm. Geld verdienen om te leven is daarom bijna nooit meer leidend. Niet omdat je opeens van de lucht kunt leven of van de zon, maar omdat je bewustzijn zich niet meer rícht op over-leven. Geld heeft meer de plek ingenomen van een bepaalde handigheid, die er ‘gewoon is’. Bovenaan staat nu het jezelf ervaren als onderdeel van iets groters en daaraan willen bijdragen. En die bijdrage zorgt er als vanzelfsprekend voor dat er geld is voor de dingen van het leven. Dat is een hele belangrijke verschuiving voor mensen. Niet iets wat je even bedenkt. Het is een complete transformatie in jezelf, die in de pas loopt met het omarmen van nieuwe paradigma’s.

Het spirituele deel van ons soul plan is net zo belangrijk als het wereldse deel. Geen mens springt zomaar in zijn spirituele roeping, zonder de voor hem/haar belangrijke aspecten van het mens-zijn te hebben verkend. Het spirituele deel van een zielsplan kán alleen maar werkelijk vorm krijgen wanneer we ons niet meer zo bezighouden met afleidingen zoals bijvoorbeeld: liefdesverdriet, afwijzing in het werk, gehechtheden aan bepaalde bezittingen, angst voor het niet hebben van geld etc. Want dat wat afleidt, maakt dat je je ziel niet kunt ervaren. Je focus ligt daar niet.

De tweede helft dus…

…het kan een totaal ander leven voor je zijn. Er kunnen totaal andere talenten aan het licht willen komen. En totaal andere lessen moeten worden geleerd. Je kunt volkomen verrast staan van jezelf. Niet omdat je daar zo hard voor werkt of door een zorgvuldige planning. Nee, juist niet! Maar omdat je loslaat en gevoelsmatig bijna ‘als vanzelf’ ontpopt van rups naar vlinder. Enjoy!

Lieve groet van Nynke

PS: ben je nieuwsgierig geworden naar jouw zielsplan? Of heb je misschien vragen over dingen waar je mee worstelt? Kom je maar niet over een bepaalde hobbel heen in je leven? Wie weet is een Soul Plan reading iets voor jou. Lees de informatie eerst eens door op mijn site: https://www.soultouching.nu/aanbod/soul-plan-reading/ en voel of het je aantrekt. Met een Soul Plan reading is het namelijk zo dat het alleen echt bij je binnen ‘mag’ komen als je daar in jezelf ‘ja’ tegen zegt. Het is niet dat ‘ding’ dat al je problemen oplost. Dan kies je met je hoofd. En zal je de informatie die je krijgt niet goed kunnen horen. Dus, voel maar. En wie weet, tot spoedig.

 

Terugvallen, alsmaar opnieuw

Vorige week was ik op retraite in Spanje. En zoals het meestal op retraites gaat: de energie bouwt zich op. Komen we allemaal binnen in een soort afwachtende spanning, met nog veel ‘deurtjes’ naar onszelf en elkaar gesloten. Dag na dag openen die deurtjes zich en komt de hele groep in een openheid en verbinding terecht die voelt als een soort 24-uurs verliefdheid. Maar dan zonder het gedoe eromheen (houdt ‘ie wel van me, houdt ‘ie niet van me… moet ik bellen of appen of juist niets doen…?)

Ons lichaam, onze ademhaling en de waarnemer

Telkens opnieuw werden we uitgenodigd om terug te keren naar onze ademhaling, onze voeten op de grond, billen op de stoel en rug tegen de leuning. Ach je kent het wel. Dat wordt zo vertrouwd, zodra je besluit je leven bewust te leven en waar te nemen in ‘de stille ruimte’, de helderheid die we in wezen zijn. Maar wie is het die dat allemaal observeert, is dan de volgende vraag? Wáár is ‘het’? Is ‘het’ hij of zij? En als vanzelf zoom je uit, naar dat wat waarneemt.

Vanuit de waarnemer die het lichaam verkent, werden we uitgenodigd de grénzen van ons lichaam verkennen. En… die grenzen bleken keer op keer gewoon te vervagen. Of liever, te verdwijnen. Nog sterker, ze waren er helemaal niet. Vanuit de waarnemer bleek ons lichaam grenzeloos. En in die grenzeloosheid word je je echt bewust van wie je werkelijk bent: onmetelijk in afmeting, slechts bewustzijn, iets dat waarneemt en een voortdurende waarneming voortbrengt. Het is de creator. Dat wat schept.

Die waarneming is allesomvattend. Je realiseert je dat alles wat je aantreft in je realiteit niets anders kán zijn dan ‘het’ alles, wat je zelf bent. Je kunt niets waarnemen buiten jezelf want je bent alleen maar die waarneming, … die alles waarneemt. Binnen is buiten, alles is jij en daarmee één. Dus wat je creëert ben je zelf. (Ik geef toe, dit gaat in sneltreinvaart. Maar probeer het gewoon en kijk wat er gebeurt. Hoe meer je het doet, hoe makkelijker of sneller de ervaring van alles is één telkens weer ontstaat.)

Terugvallen, alsmaar opnieuw

De hotseat

We werkten in deze retraite met een ‘hotseat’. Een stoel voorin, wij eromheen en de facilitator naast de hotseat. Daar, voor ons, werden moeilijke stukken in onszelf aangeraakt. Daar ontmoetten we onze pijn en ons verdriet. Er werd geschreeuwd en gehuild. Maar ook losgelaten: de opluchting en de slappe lach als we weer wat hadden doorgewerkt. En er werd gezongen, gitaar gespeeld, bewogen, gedanst. Het was er allemaal, daar in die hotseat, vooraan.

Wat omhoog kwam, kreeg ruimte en wat ruimte kreeg kon doorstromen. Zodat, datgene wat normaal in ons blijft hangen en ons het leven zuur maakt omdat we het geen aandacht geven, de vrijheid krijgt en ons niet langer remt of blokkeert. Waarbij, en dat moet gezegd, we niets lieten vertrekken zonder er wijsheid uit te halen! De wijsheid die ontstaat door het bewust door je heen laten gaan van al je lading. En toe te passen wat je daaruit leert.

De moedige vrouw

Een van de deelnemers, een moedige vrouw, viel een beetje buiten de groep. Zo iemand ‘hoort’ in iedere groep. Dat maakt immers dat de rest ‘erbinnen’ valt en voelt dat ‘ie erbij hoort. Zo ook hier. Keer op keer kwam ze terug in de ‘hotseat’. En waar ieder ander voortbouwde op de vorige ervaring en vol goede moed een ‘nieuw monster’ in de ogen keek, keerde zij telkens terug naar dezelfde pijn. Had ze het aangeraakt in zichzelf, doorgeploeterd en losgelaten, dan leek ze lichter, lachte weer en was dankbaar.

Tot de volgende sessie, waarin hetzelfde zich weer herhaalde en herhaalde, en herhaalde. Telkens wanneer zij opstond om naar voren te komen, ontstond er een soort spanning. Zo geconditioneerd waren we ondertussen al geraakt: oh jee, daar gaan we weer… (tja, spiritueel of niet, dat gebeurde nog steeds).

Het voelde alsof er nooit een einde aan zou komen. Aan haar shit. Die donkere gedachten, die pijn. Het leek alsof ze niet in staat was om licht aan het einde van de tunnel te zien of het zelfs niet wílde. Terwijl wij voelden daar juist naartoe te (willen) werken, naar dat licht. Maar ondanks dat, haar shit bleef ons net zo goed raken. Was het misschien stiekem ook onze shit?

We willen een oplossing!

Misschien herken je het. Veel mensen lopen hier tegenaan. Maar heb je weer een sessie gehad en denk je dé blokkade gevonden te hebben. Nee hoor, hup, daar zit je alweer in hetzelfde shitgevoel.

Het is wat het is. Het doet er niet zo toe waar het vandaan komt. In veel gevallen creëren we deze herhaling van donkerte met ons brein. Niet willens en wetens. Maar onbewust, omdat het ons houvast geeft. Het is het pad dat we kennen. Het gedachtepatroon dat zo vertrouwd is maar ons onbewust en onbedoeld gevangen houdt. Nieuwe gedachten denken, vraagt lef. Vrij denken is voor moedige mensen. En toch is dat wat nodig is om een ander gevoel op te roepen en jezelf en je leven met andere ogen waar te nemen. Heel simpel eigenlijk. Maar niet altijd heel makkelijk.

Mijn ervaring is: hoe groter je ‘wond’, hoe steviger je vasthoudt aan die oude vertrouwde gedachtepatronen. Omdat je het idee hebt dat ze je beschermen tegen de pijn. En het omgekeerde is waar. Ze creëren de pijn.

Genoeg is genoeg!

Tót het moment dat je diep van binnen wéét dat het genoeg is. Genoeg pijn, genoeg gevangenis, genoeg donkerte. Je voelt gewoon dat je uit je patroon kunt stappen. Je bent er klaar voor. Je hebt jezelf laten rijpen om in een nieuwe ervaring te stappen. En dan gaat dat bijna moeiteloos.

En of jij nou iemand bent die een pleister in een ruk van de wond trekt of hem heeeel voorzichtig, millimeter voor milimeter losmaakt, of waar je ook zit ergens daartussen, het maakt niet uit. Er staat geen norm voor het helen van onze wonden. De een doet het zus, de ander zo.

Telkens opnieuw in je pijn

De dame in de retraite was ontzettend moedig om telkens opnieuw haar pijn in te brengen. Dwars tegen de onuitgesproken normen in, die nog in vrijwel iedere groep aanwezig zijn. De normen die bijvoorbeeld zeggen dat je niet teveel ruimte mag innemen, dat je niet vervelend mag zijn door maar te blijven herhalen, dat je ‘moet’ laten zien dat je iets begrepen hebt en bent gegroeid.

Ze deed gewoon wat ze deed en schiep daarmee een ruimte voor iedereen om te beseffen dat we in de meeste gevallen herhaling van onze pijn nodig hebben, tot vervelens toe. Tot wanhoop van onszelf en de mensen om ons heen. Tót we van binnenuit de overstap maken naar onze vrijheid.

Vrijheid is iets dat we aan het leren zijn.

Ergens diep van binnen weten we dat we het kennen maar wat zijn we er vanaf gedreven. Wat zijn we het ontwend. Wat zijn we gedrild om er niet voluit in te springen, onze repeterende gedachten loslatend. Want wie zijn we in alle vrijheid? Wie ben jij, in ultieme vrijheid? Weet je jouw antwoord?

Laten we moedig doorgaan…

… met pleisters van onze wonden te trekken. Laten we loslaten en springen. Maar, wel in ons eigen tempo en op onze eigen manier. Voel wat klopt bij jou en jouw proces. Laat je coach, goeroe, leraar of dierbare vriend en familie maar van alles tegen je zeggen. Bedank hen en voel: wat klopt voor mij? Alles is goed. Adem in, adem uit. Voeten op de grond, billen op de stoel, rug tegen de rugleuning. Zoom uit, wees de waarnemer en ervaar dat er niets is buiten jou(w waarneming). Jij bent alles. Alles is één. En jouw proces is pure perfectie.

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je proces van loslaten en springen? Hoe trek jij pleisters van je wonden? Ik ben benieuwd naar je. Voel je vrij en welkom, om je proces te delen en te laten landen bij mijn liefdevolle luisterende oren en open hart. Ik geef je heldere reflectie waardoor we samen iets laten doorstromen wat nu door mag stromen en je weer meer vrijheid geeft.