Logo Soul Touching

soultouching

Overspoeld

Ken je dat: dat je ergens heel goed wéét wat er speelt in de wondere wereld van bewustzijn en bewustwording, en dat je tegelijkertijd maar geen stabiele basis lijkt te vinden in je eigen zijn?

Dat je merkt hoe je steeds weer uitreikt naar anderen om antwoorden te vinden op een zoeken dat maar niet tot rust komt. Alsof er een voortdurende, sluimerende onrust in je leeft. Een trilling die je meeneemt van methode naar methode, van leraar naar leraar, van sessie naar sessie, alsof je voortgedreven wordt door iets dat groter is dan je eigen wil.

Ademruimte

Wat is dat toch? Waarom komt er geen ademruimte in je systeem? Waarom voelt het alsof je een speelbal bent van een beweging die je niet begrijpt?

Het zijn wezenlijke vragen. Zeker in deze tijd, waarin overal de onderste steen boven lijkt te willen komen, en het licht steeds dieper schijnt in alle hoeken en gaten waar nog duisternis ligt. Soms lijkt die beweging met de dag intenser te worden, en kun je je overspoeld voelen door golven van onrust, spanning en angst.

Overspoeld

Afbeelding via Pixabay

En dan die innerlijke stem: Maar ik bén toch bewust? Ik wéét toch hoe schaduwwerk werkt? Ik ken mijn trauma’s, familiepatronen en héb diepe heling ervaren? Zou ik niet verder moeten zijn? Misschien zelfs al wel vrij van al dat gedoe?

Misschien wel, maar je ziel trekt zich weinig aan van wat wij denken dat er ‘zou moeten’. Dat maakt schaduwwerk zo fascinerend: het dwingt ons een wereld binnen waar het hoofd geen stuurfunctie heeft. Een wereld die vraagt om overgave, om nieuwsgierigheid, om het geduld om haar geheimen te laten spreken in hun eigen tempo.

Geen enkele schaduw is voor eeuwig

Soms is wat er uit de schaduw opkomt simpelweg groter dan welke methode, therapie of welk systeem ook kan bevatten. Dan vraagt het van ons dat we blijven doorgaan op ons pad, ont-dekkend van psyche en ziel. Geen enkele schaduw is voor eeuwig. Maar ze laten zich evenmin opjutten; ze kennen hun eigen ritme.

Hoe uitzichtloos het soms ook voelt, wanneer je het idee hebt gevangen te zitten in je schaduwen: blijf in gesprek met wat zich toont, iedere dag weer. En op een dag, in een onverwacht moment, merk je dat je los bent, dat je met heldere blik, open en onbevangen, terúg kunt kijken op een bijzondere tijd: van gegrepen naar begrepen.

Reik dieper

En zoals altijd: hoe dieper je in jezelf durft te reiken, hoe meer licht je meeneemt ‘naar boven’, ten dienste van ons allemaal. Dus dank! Veel liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je meer (be-)grip wilt ervaren in deze fase)

Bouwen als een kind

Vroeger als kind, speelden we met van alles en nog wat, ook buiten. En eigenlijk waren de leukste dingen die waarvoor we nauwelijks voorgevormd speelgoed gebruikten: bouwen met houten blokken, werelden tekenen met stoepkrijt, dingen maken van bladeren, takken, aarde. Daar, in die eenvoud, kwam onze creativiteit pas echt tot leven.

Tegenwoordig is veel speelgoed al helemaal vooropgezet, tot in detail vormgegeven. Wat valt er dan nog toe te voegen?

Een zelfgemaakte wereld

Wat ik me herinner, is hoe we soms een hele middag konden bouwen, spelen, avonturen beleven in onze zelfgemaakte wereld… en dan was het ineens voorbij. We moesten opruimen voor het eten, of we waren gewoon klaar. En weet je wat zo bijzonder was? We vonden het vaak nét zo heerlijk om onze bouwwerken weer te vernietigen als om ze te bouwen. Alsof we intuïtief wisten: we bouwen hierna gewoon weer iets nieuws. Misschien is dat precies hoe God creatie ervaart.

 

Bouwen als een kind

Afbeelding van Design_Miss_C via Pixabay

Als je er zo naar kijkt, lijkt de tijd waarin we nu leven daar sprekend op. Het is een periode van afbraak, rust nemen en opnieuw beginnen, waarin oude structuren, overtuigingen en systemen uiteenvallen, niet omdat er iets is mislukt, maar omdat het zijn functie heeft vervuld. Wat we ervan leerden, nemen we mee. Wat zijn dienst heeft gedaan, mag wegglijden.

Het kind in ons, weet beter

De volwassene in ons kan dat pijnlijk vinden: een einde roept vaak angst op, verlies, het besef van sterfelijkheid. Maar het kind in ons… dat weet wel beter. Het eeuwige kind in ons kent de vreugde van opnieuw beginnen. Het weet dat er altijd iets unieks uit de as omhoogkomt, dat spel en schepping nooit ophouden, ze veranderen alleen van vorm.

Dus laat dat eeuwige kind in jou weer spelen. Laat het lachen temidden van wat instort, en dan pauzeren en rusten, zoals het kind dat aan tafel wordt geroepen, om daarna te gaan slapen, wetend dat er morgen weer een dag vol avontuur wacht.

Jouw eeuwige kind… nooit te oud

Vol ver’wacht’ing klopt ons hart, het hart van jouw eeuwige kind… Nooit te oud om nieuwe werelden te scheppen en te leren van alle ervaringen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je het fijn vindt om bij wat er in jouw leven afbrokkelt, een luisterend oor en een heldere spiegel te ervaren)

Je bent echt niet te stoppen!

Laatst hoorde ik een metafoor die iets in mij deed oplichten. Zo gaat dat vaak: de soms hele kleine dingen die me even raken, neem ik mee onderweg. En dan komt zoiets op een of andere manier weer ergens in een vorm naar buiten: in een tekst, een gesprek, een idee.

De zon

De metafoor ging over de zon. Die stralende scheppingskracht die kan verbranden én helen, voeden én verdorren. We denken hem te kennen, maar in wezen weten we nog maar een fractie vermoed ik. Ondanks alle studies en onderzoeken: hij geeft zijn geheimen niet zomaar prijs.

Vanuit ons mensen gezien schijnt de zon soms wel en soms niet. En, afhankelijk van wie je het vraagt, maakt dat ons blij of juist zorgelijk. Maar los van onze perceptie: die machtige zon stopt nooit met stralen. Hij kan niet anders dan een bron van licht en warmte zijn, ongeacht wie ernaar kijkt of zich afwendt. En zo is het ook met ons.

Je kern straalt

Je kunt denken of voelen dat je een looser bent, waardeloos of zwaar op de hand, maar je kern straalt! Ons licht kan eenvoudigweg niet doven.

Dat is iets om bij stil te staan. Hoe donker je leven ook lijkt, hoezeer je ook het gevoel hebt vast te zitten, of dat het allemaal geen zin heeft, je licht blíjft aan! Zoals de zonnestralen achter een dik wolkendek dat doen.

Het kan even wennen zijn om je te openen voor het idee dat er licht in je cellen zit, en dat die niets anders doen dan onverstoorbaar licht geven. Of jij nu bloeit in je talenten en gaven, of in een diep proces van heling bent: jouw kern, in iedere cel van je lichaam, geeft licht, ís licht.

Er zit licht in jou!
Afbeelding van Adina Voicu via Pixabay

Er zit licht in jou

We zijn geneigd het leven te willen controleren vanuit het idee dat wij als mens leidend zijn. Maar het Leven is zoveel groter dan wij, net zoals de zon dat is. En in ons allen leeft dat fractaaltje van hem, van Licht, van oer-scheppingskracht.

Nodig jezelf daarom steeds weer uit om dat wat je denkt of voelt te toetsen: is dit werkelijk zo? (De leringen van Byron Katie zijn hierin een ware doorbraak geweest.) En pauzeer daar. Geef niet direct antwoord, maar laat het antwoord oprijzen uit wat jij niet controleert, uit het grote niets. Daar woont Waarheid.

Schaduwen dragen geschenken

Wolken voor de zon zijn niet negatief, niet oordelend over jou en niet blijvend. Ze brengen wat ze komen brengen: een schaduw, een adempauze, een inzicht. En ze verdwijnen weer als hun taak erop zit. Immers: schaduwen dragen geschenken, parels van briljantie, die uit het diepst van ons wezen tot leven willen komen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je contact wil maken met jouw licht wanneer je het even moeilijk hebt)

Alles gaat écht over… in iets anders

Het leven zou het leven niet zijn als we niet zo nu en dan uitgedaagd werden; uit onze zogeheten comfortzone geduwd, soms zachtjes, soms overrompelend.
Alles ten behoeve van groei en ontwikkeling. Om ons te laten ontwaken uit een diepe slaap zoals de metafoor omschrijft, zodat we ontdekken dat, hoe wakker we ook dachten te zijn, we vaak niet verder konden kijken dan onze neus lang was.

Zoals de held in ieder verhaal, krijgen ook wij te maken met ongemak dat ons dwingt de status quo los te laten. Wat veilig leek, wat houvast bood, begint te verschuiven.
En hoe graag we ook zeggen van afwisseling te houden (“als geen dag maar hetzelfde is”), de meesten van ons ankeren zich stevig, als de haringen van een tent. We hechten ons aan ideeën, aan mensen, aan spullen, aan plekken.
Pas wanneer een anker wordt losgetrokken, merken we hoe diep het zat.

Wat zijn jouw sterkste ankers?
De plek waar je woont, je kind, je uiterlijk, je geld?
Stel je voor dat het opeens verdwijnt. Wie ben je dan?
Wat blijft er over als de grond onder je voeten beweegt?

Dan ervaren we vaak een donkere nacht van de ziel, zo’n fase waarin het lijden eindeloos lijkt, de nacht die maar niet wil overgaan in een nieuwe dag.
Je kunt geen kant op en wordt op jezelf teruggeworpen.
Er rest niets dan voelen: pijn, wanhoop, radeloosheid.
En je vraagt je af: gaat dit ooit nog voorbij? Dat is de nacht vóór het ontwaken.

Toch kun je de woorden van troost van anderen niet aannemen: het licht aan het einde van de tunnel is niet te geloven zolang je er middenin zit. Zelfs het lijden wordt dan een anker, tenminste íets om je aan vast te kunnen houden.

Alles gaat altijd over

Afbeelding van Marcos miranda via Pixabay

Maar ook dát anker laat jou uiteindelijk los.
Want na elke nacht komt onherroepelijk de dag.
Het licht breekt altijd door, hoe diep het donker ook was. En je hebt je weer te laten zien, in al je kwetsbaarheid misschien. Want licht zit als essentie in alles, ook in ons.

En dan besef je: het is niet dat alles óver gaat en verdwijnt, maar dat het overgaat… in iets nieuws.
Alles wat je meemaakte, begeleidde je slechts naar de volgende laag van licht in jezelf: de nieuwe dag.

De donkere nacht van de ziel…
ze neemt je altijd mee naar méér licht, méér leven. Vanuit dat oogpunt, zouden we er geen genoeg van moeten krijgen.

Liefs, Nynke

Lekker vet reclame maken

Vandaag, lieve mensen, ga ik even ongegeneerd reclame maken voor Soul Touching.

De kunst van het je laten raken

Zo noem ik de kunst van het je laten raken door het leven, op de laag van je ziel en dieper. Het is het jezelf toestaan open te breken, geleidelijk of schoksgewijs, omdat het licht in de kern van je wezen, dat in iedere cel aanwezig is, zonder belemmering wil schijnen en tot uitdrukking komen.

Dat klinkt bevrijdend, misschien zelfs logisch. Dus waarom die nadruk?

Omdat iedereen die dit pad van zelfontvouwing bewandelt weet: bevrijding voelt vaak eerst als pijn. Het openen van de deuren van je eigen gevangenschap is confronterend, zeker als vrijheid lang niet de norm is geweest.

Onze vrijheidsspier

We mogen onze vrijheidsspier opnieuw trainen. We mogen weer ervaren hoe het is om zélf verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat zich in ons leven afspeelt. Missschien niet diréct voor het lot van anderen of de toestand van de wereld, maar voor de manier waarop wij, vanuit dat besef van innerlijke vrijheid, verkiezen te denken, te voelen en te handelen.

En vroeg of laat kom je dan weer uit bij je ziel, of hoe je ook dat diepere besef van jezelf ook wilt noemen. Je buigt letterlijk voor je hart en vraagt om raad aan dat stille weten dat er altijd al was: de eenheid van alles, de onsterfelijkheid van het leven, en dat wat waarachtig is, zonder dat daar woorden of bewijs voor nodig zijn.

Soul Touching
Afbeelding van Silvia via Pixabay

We kennen de stem van onze ziel

We weten het eigenlijk allang. De fluisterstem van de ziel was er altijd, maar kreeg nooit echt ruimte. Wat ze vraagt, is niet nieuw, alleen vergeten.

Er is geen duurzame oplossing voor je problemen, geen blijvend antwoord op je levensvragen, buiten de antwoorden die dáár ontstaan, wanneer je dat gesprek in de diepte van jezelf durft aan te gaan.
Het goede nieuws? De antwoorden zijn er dus, en wachten slechts op jouw bereidheid om te luisteren.

Praat met je ziel

Praat jij wel eens met je ziel? Laat jij je weleens dragen door wat er ín jou te vinden is, zonder advies van buiten? Het voelt in het begin vaak naakt en onzeker. Wie valideert jouw antwoorden? Hoe weet je dat je goed zit?

Maar na een tijdje leer je de taal van je ziel weer verstaan en besef je: er is niets buiten mij dat niet ook ín mij leeft.

Soul Touching, het is echt zo gek nog niet.

Liefs en heel rijk weekend, Nynke (klik: soultouching.nu/contact om al je vragen te stellen)