Logo Soul Touching

soultouching

Koukleum

Vroeger, als kind, was ik een stoer meisje. Ik ravotte met de jongens, droeg vaak jongenskleren, was altijd buiten en liet me niet snel de les lezen. Ik had het ook niet gauw koud. Zelfs toen we als tieners twaalf kilometer heen en terug moesten fietsen naar school, wist ik mijn moeder te overtuigen dat mijn oranje-blauwe Adidas-trainingsjack genoeg was, ook in de winter. Heerlijk.

Niet warm te krijgen

Wat is er veel veranderd. Ik kom uit een fase waarin ik het maar niet warm leek te kunnen krijgen. Ik kroop, waar mogelijk, bijna ín de radiator. Kruiken, elektrische dekens, warmtekussens; allemaal onderdeel van “help Nynke de winter door.” Zo erg is het niet meer, maar die periode was er zeker.
Hoe kan dat toch?

Kleine kinderen zijn vaak minder kouwelijk, en dat is niet zomaar. Hun innerlijk vuur brandt nog vrij en ongeremd. Nog niet vastgedraaid in het systeem dat we “samenleving” noemen, stroomt de levenskracht van een kind ongehinderd naar buiten, verwarmend voor zichzelf én de omgeving.

 

Koukleum
Afbeelding uit de Voyager tarot van James Wanless & Ken Knutson (The Seer)

Een waakvlam

Mijn eigen vlam was in die fase teruggebracht tot een waakvlam. Innerlijk vuur dooft nooit helemaal, maar het kan wel in ruststand gaan: nét genoeg om niet te verdwijnen, niet genoeg om te stralen.

Veel volwassenen trekken zich gaandeweg terug. We raken vervreemd van dat innerlijke vuur, vaak uit een onbewust wantrouwen in het leven zelf. Immers: overleven, geld verdienen, voldoen aan hoe het hoort… het wordt de norm. En geld lijkt dan, hoe illusoir ook, beter bruikbaar dan de rijkdom van onze ziel: onze inspiratie, genialiteit, onze geestelijke overvloed.

Maar zodra we dat innerlijke vuur temperen, zet verkilling in. We worden kouder (van binnen of in ons handelen), harder soms, scherper. Het lijkt krachtig, maar het is overlevingskracht, en daarmee tijdelijk en uitputtend.

Keer terug naar de moederhaard

De moraal, zoals van bijna elk verhaal: keer terug naar huis. Naar de moederhaard in jou, het vuur dat je ooit aanzette tot leven, jouw eigen vonk van de zon. Zodra je die wil tot léven weer aanraakt, laait het vuur in je op. Dan mag het buiten guur zijn, vijandig zelfs, maar jouw zonnecentrum blijft je voeden. En zoals dat krachtige kind van ooit, laat je je niet meer van je pad brengen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je wel wat steun kunt gebruiken om jouw innerlijk vuur weer op stoom te brengen)

Diepte en stilte zijn niet populair

Al zolang ik me kan herinneren, loop ik aan tegen een soort mismatch tussen mijn vertrouwde wereld en de wereld ‘buiten’, dat wat we de ‘gewone’ wereld noemen. Het voelt als een lichte botsing, alsof die gewone wereld, waar ik in wezen natuurlijk deel van uitmaak, van een andere planeet is dan ik. En ik vermoed dat er heel wat mensen rondlopen, van alle generaties, die precies datzelfde ervaren.

Niet zo lineair

De wereld waarin ik me wél thuis weet, is niet lineair ingesteld. Er is geen druk om te scoren of iets te bereiken binnen een bepaalde tijd. Wanneer je je voortdurend in het midden van een cirkel bevindt (of liever nog: in een sfeer, een bol) is daar altijd alles aanwezig. Je hoeft je er slechts op af te stemmen en het is binnen handbereik. Je bént telkens het middelpunt van elke volgende creatie. Is dat niet heerlijk? Alles draait om jou. Niet in egocentrische zin, maar in de zin van creatief bijdragen aan het geheel.

Ieder nu-moment start je een creatie-impuls vanuit dat midden, die naar buiten uitrimpelt en impact heeft, zoals de rimpels in een vijver na het gooien van een steen. De ene steen creëert meer rimpels dan de andere, volkomen natuurlijk, zonder oordeel of verwachting. De dingen zijn gewoon zoals ze zijn, telkens weer vanuit dat gouden midden.

Het heilige midden

Dat midden is heilig. In dat midden bevindt zich de kosmische motor, de creatie-impuls van het universum, in miljoenen variaties, zoals wij dat zelf ook zijn. Vanuit die bron dragen we bij, idealiter vanuit ons eigen, stille centrum.

Maar die heilige waarde komt pas echt tot bloei wanneer het midden een oog van de storm mag zijn: verstild, diep verzonken in de bron van al wat is.

Er niet mogen zijn

En juist dat vinden we in de ‘gewone’ wereld vaak te spannend. We maken zelden ruimte voor verstilling, donkerte en leegte. Want die zuigen ons richting onze basisangst: non-existentie. Niet bestaan. Er niet mogen zijn.

En van wie mag dat dan niet, hè? Dat is zo’n wezenlijke vraag. Welke diepte word je ingezogen als uitgerekend jij er niet mag zijn? Is dat God zelf? Maar jij bént God toch ook? Hoe kun jij iets anders zijn dan Al wat is?

Diepte en stilte zijn niet populair

Afbeelding via Pixabay

Er is geen ontsnappen aan

Dus leven we liever lineair: met deadlines, doelen en tijdslimieten. Kunnen we meten? Dan bestaan we nog. Dan denken we God te slim af. En God lacht, zoals de Boeddha lacht: schuddebuikend, eindeloos compassievol. Want zij weten: er is geen ontsnappen aan het zwarte gat in ons, de diepe leegte waaruit alles ontstaat. Waar onze heilige bijdrage telkens opnieuw geboren wordt.

Wat als in iedere organisatie, op elke werkvloer, de stilte en de diepte van dat heilige midden weer op nummer één zouden staan? Hoe zouden onze werkweken er dan uitzien? Wat als geen enkele manager of bestuurder nog ‘aan de top’ kan staan, omdat die top er eenvoudigweg niet meer is?

Er is alleen ieders gouden midden. Heilig. Heel. En oneindig levengevend.
Ik teken ervoor.

Liefs, Nynke

Voor alles is een perfect moment

Vandaag, 58 jaar geleden, zei ik schoorvoetend ‘ja’ tegen het leven. Niet meteen van harte. Ik schreef het al vaker: eigenlijk wilde ik terug naar huis. Maar mijn ziel had andere plannen, en dus begon ik moedig aan de reis.

Moed en doorzetting

Die moed en doorzetting bleken broodnodig. Niet toevallig is Doorzetting of Volharding mijn Purpose Gene Key, mijn sleutel van Zijn. Wat een weg is het geweest, en nog steeds gebruik ik die kracht dagelijks. Maar… het wordt lichter. Niet alleen voor mij, maar voor velen, ook al dénk je misschien van niet.

We beseffen steeds dieper dat we slechts kleine radertjes zijn in een immens uurwerk, waarin de timing van ons leven naadloos samenvalt met grotere ritmes. Wij staan niet los, maar bewegen mee met een universeel mechanisme.

Voor alles is een perfect moment

Afbeelding van Andreas Zimmermann via Pixabay

Zoektocht naar antwoorden

Toen ik rond mijn 28e mijn spirituele zoektocht naar antwoorden begon (reguliere therapie en ik zijn nooit echt vrienden geweest) kreeg ik al te horen dat mijn 58e het begin zou markeren van mijn ware ontvouwing. Destijds voelde dat ongrijpbaar ver weg. Ik parkeerde het in een mentaal laatje: interessant, maar onbruikbaar. Nog dertig jaar wachten? Geen sprake van.

Dat is ook de valkuil van voorspellingen: vaak is datgene waar ze naar verwijzen te groot om in het moment te bevatten. Je kunt de boodschap dan gaan verdringen óf je klampt je eraan vast en verliest het nu. Beide brengen je uit balans. Dus liet ik dat draadje los, al bleef het zacht op de achtergrond aan me trekken.

Ons licht wil naar buiten stralen

En nu zijn mijn 58 jaren rondgemaakt. En het voelt alsof er een klok gelijkgezet is. De grijze wolken trekken open. Het Licht dat altijd in mij aanwezig was, zwelt aan en zoekt haar weg naar buiten, krachtiger dan ooit.

Divine timing

Divine timing. We zeggen het vaak ter relativering, maar is het niet adembenemend mooi hoe ieder van ons als puzzelstukje perfect meebeweegt in dat grote radarwerk? Dat we ons echt niet hoeven af te vragen: ga ik te langzaam, kom ik nog uit de verf? Het gebeurt precies ‘op tijd’ in het tijdloze waarin we bestaan. Kun jij je eigen cycli, de momenten van sterven en wedergeboorte in je leven eren, zonder haast of wanhoop?

Wat is jouw levensjaar en wat zegt die Gene Key erover? Gene Key 58 gaat over de weg van Ontevredenheid naar Bliss. Joseph Campbell zei het al: Follow your bliss. Voor alles is een moment; geef je eraan over en proef de seizoenen van je leven.

Liefs, Nynke

PS: Twijfel je over jouw timing of levenspad? Kom kennismaken. Samen verkennen we de perfectie van jouw ontvouwing.

Je ziel is niet ver weg

Toen ik in 2013 begon met Soul Touching als naam, toen nog meer als ondertitel, voelde het woord ziel voor velen nog heel ver weg. Bijna buitenaards. Mensen schrokken er zelfs een beetje van. Het leek té spannend: alsof je, eenmaal in contact met je ziel, zou verdwijnen in woo-woo land en nooit meer ‘gewoon’ zou kunnen functioneren.

De ziel heeft onze harten veroverd

Maar kijk eens hoe snel dat is veranderd. De ziel heeft onze harten in korte tijd veroverd. Eerst voorzichtig, schoorvoetend, maar steeds meer kreeg ze een plek: in de coachingwereld, in bladen, toen in reclames, en uiteindelijk ook binnen organisaties.

Natuurlijk, deels is het een trend, misschien zelfs een hype, waar sommigen handig op inspelen en vooral geld mee verdienen. Helemaal ok. Maar voor mij is het duidelijk dat dit dieper gaat: we bewegen als mensheid meer en meer naar het ontastbare. Naar datgene waar het hoofd niet meer bij kan, maar wat we ook niet langer kunnen ontkennen.

De ziel, we kunnen er niet onderuit

En dat is precies waar de ziel thuishoort. Ze vraagt niet om wetenschappelijk bewijs, en ze staat ons toe haar op onze eigen manier te beleven. Voor de één meer aards, voor de ander meer mystiek. Hoe dan ook: we kunnen er niet onderuit. Zo voelen we of iets bezield is (zoals een kunstwerk, een gebouw of een muziekstuk) en verlangen we ernaar om met onze hele ziel en zaligheid ergens voor te gaan.

Je ziel is nooit ver weg

Afbeelding van Dean Marston via Pixabay

Je ziel is nooit ver weg

Toch blijft ze, zeker in turbulente tijden, voor velen wat ongrijpbaar. We zouden haar het liefst een vaste plek geven, in ons lichaam bijvoorbeeld, zodat ze tastbaar wordt. Maar de ziel laat zich niet vastzetten. Haar ware gezicht toont ze pas wanneer wij ons overgeven aan die immense wereld voorbíj onze gewone zintuigen. Daar lokt ze ons naartoe. Want voorbij de woorden en de discussies, ligt de onontkoombare ervaring.

Je ziel is nooit ver weg. Ze zit dichter onder je huid dan je soms durft te beseffen. Ze ademt mee in iedere vezel van je bestaan en geeft jouw leven richting en kleur.

Wat betekent bezieling voor jou? Hoe maak jij contact met dat wezenlijke, grotere deel van jezelf?

Liefs en een mooi weekend, Nynke

De gevangenis

Zoveel berichten, podcasts en teksten gaan over de matrix. En dan bedoel ik niet per se de film, maar dat systeem waarvan wordt gezegd dat “zij” (de slechterikken buiten ons) ons eronder willen houden met steeds slinkser wordende trucs. Het verhaal eindigt vaak somber: dat we zelfs in deze tijd voor eeuwig gevangen zullen blijven, zonder te beseffen dat er überhaupt een matrix bestaat.

Poeh… wij als ‘gewone’ mensen, die proberen het hart te volgen en liefdevol bij te dragen aan een mooiere wereld, kunnen hier moedeloos van worden, toch? Je mediteert, leeft gezond, bent dienstbaar, en dan krijg je te horen dat je tóch te onbewust bent om ooit uit de klauwen van de matrix te ontsnappen. Niet bepaald bekrachtigend.

 

De gevangenis
Afbeelding ‘Oppression’ uit de Voyager van James Wanless en Ken Knutson

Jezelf vrij maken

Ironisch genoeg lijken al die waarschuwingen juist wél bedoeld om ons de kracht te geven om onszelf vrij te maken. Maar ze lijken in hun eigen val te trappen. Gaandeweg lijkt er een wedloop te zijn ontstaan in wie nu werkelijk weet hoe ‘het’ zit. Wie kan de subtiele nuances van het Goddelijke het scherpst verwoorden? Wie heeft dé oplossing om ons uit ons lijden te verlossen? Wie kent de weg naar de échte vrijheid? Concepten buitelen over elkaar heen, vaak zelfs subtiel strijdend om de waarheid. (Of is het toch stiekem de strijd om de meeste volgers?)

En… waarvan willen we eigenlijk vrij zijn? Zijn we niet altijd net zo vrij óf gevangen als we verkiezen waar te nemen op enig moment? Als jij een bepaald idee niet deelt, kan het je dan werkelijk vasthouden?

De hemel op aarde

Een groeiend aantal mensen verlangt naar eenheid, naar een hemel op aarde. Ik zou zeggen: stem je erop af. Maak het je realiteit, en je bént in de zevende hemel. Misschien klinkt dat simplistisch, maar het is volgens mij wezenlijk. Want wat je denken ook construeert, het komt niet in de buurt bij Waarheid. Terwijl je ziel gewoon weet: Waarheid, Liefde, Creatie, God, is wie we zijn.

Onze eeuwige gevangenis

En dat, lieve mensen, is misschien wel de meest ultieme gevangenis waar we nooit uit zullen ontsnappen: onze eigen oneindige omarming van het AL dat we zijn (of welke term je hier ook verkiest). Geen angst, geen listig systeem, geen ‘valse’ matrix die dat ooit kan veranderen want het is allemaal net zo AL als wij zijn. Is dat niet een heerlijk rustgevend besef?

Liefs, een mooie week, Nynke