Logo Soul Touching

soultouching

Glashelder

Alle turbulentie in de wereld roept vaak een contrabeweging op, en daarmee ook een contrageluid: wees lief voor elkaar, blijf aardig en vriendelijk, leef vanuit je hart, enzovoort. En dat is prachtig.

Aardige mensen in de supermarkt, op straat of in het park kunnen ter plekke een lichtje ontsteken. Ik geniet daar intens van. Soms blijf ik even staan en kijk ik naar een spontane interactie tussen twee vreemden, ontstaan via een hond, een kind, een gedeelde boodschap bij de kassa. Het is eenvoudig en ontroerend.

De rust bewaren

De rust kunnen bewaren in alles wat ontvlamt, is dan ook geen overbodige luxe. Integendeel, ze is zeer welkom. En deze periode zullen we het vaak zien: de vlam in de pan, ontploffende interacties, vuurwerk in alle vormen.

Tegelijk is er een wezenlijk verschil tussen vriendelijke rust, een open hart, én ‘sugar coating’, waarbij we de kern vermijden. Dat laatste kan dan juist extra olie op het vuur gooien, omdat wat gezien en gehoord wil worden geen ruimte krijgt om te landen. Het blijft hangen, opgesloten onder de oppervlakte, tot een explosie onvermijdelijk is.

Glashelder

Afbeelding ‘Equanimity’ uit The Voyager van James Wanless & Ken Knutson

Helderheid

Tot de kern komen vraagt helderheid. Het vraagt dat je in je midden gaat staan en je uitspreekt. Ja, met een open hart. Ja, met respect voor de ander. En toch: de onderste steen mag boven komen. Er ontstaat ruimte om dat wat speelt werkelijk te beschouwen, van meerdere kanten te bekijken, en het oneens te zijn zonder te verharden.

Het bijzondere effect van standvastige helderheid, en de moed om van daaruit te spreken, is vaak al baanbrekend. De energie doet het werk: gesprekken verstillen, er wordt ineens echt geluisterd. Helderheid trekt sluiers weg en opent nieuwe perspectieven, waardoor meningsverschillen soms onverwacht oplossen.

Anker in je lijf

Zoals bij elke menselijke polariteit valt of staat deze ‘beoefening’ met de vraag of we handelen vanuit ons hoofd, of vanuit ware verbinding met ons eigen midden. Waar je die plek ankert, maakt niet uit, zolang je haar maar fysiek kunt ervaren in je lijf: je hart, je buik. Merk de verstilling op die ontstaat wanneer je daar landt. Waarheid vanuit het midden heeft geen haast; die ís er gewoon altijd.

Weef die ankering in je dag, misschien meerdere keren. Merk hoe veilig het openen van je hart dan wordt, en beloof jezelf, én de ander, liefdevolle helderheid.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor wanneer jij helder in contact wilt leren zijn met jezelf)

Onweer

Heb je ook zo’n herinnering aan onweer dat een onuitwisbare indruk bij je heeft achtergelaten? Niet zomaar onweer, niet zomaar een stevige bui, maar onweer met alles erop en eraan. Ik herinner me er ééntje heel helder.

Het was hoogzomer. We hadden net salsales gehad en keken met verwondering naar buiten: de lucht in onze straat was donkergroen gekleurd. Bijna magisch. Dat groen werd steeds donkerder, tot het bijna nacht leek.

Rollende donder

Na de kleur kwam het geluid. Rollende donder, eerst ver weg en langzaam dichterbij. En natuurlijk het licht: bliksem, scherp en snijdend. Omdat we er met volle aandacht bij waren, werd het een gedenkwaardig moment. Alsof een groots orkest een beroemd stuk speelde: tromgeroffel, spanning die zich opbouwde, dissonanten die je voelbaar voorbereidden op iets groots. Je besefte: er komt iets, maar hoe zal het eruit gaan zien?

Onweer

Afbeelding van Andreas Jäckel via Pixabay

En toen, een akte verder, brak de hemel open. Regen stortte neer, overvloedig en warm. Heerlijk om in te dansen, met blote voeten of zelfs helemaal naakt, een douche van moeder Natuur. Door de bliksem misschien niet geheel zonder risico, maar je kent het vast: zo’n tropische stortbui die alles schoonspoelt, van binnen en van buiten.

Het momentum van deze tijd

Het momentum van deze tijd doet me hier sterk aan denken. Donkere wolken tekenen zich af aan de horizon, de donder zwelt aan. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat ‘het’ losbarst, metaforisch gesproken. Maar wat is ‘het’? Ook nu weten we niet precies wat er wil gebeuren. Wij gaan daar niet werkelijk over, al lijkt een kleine groep mensen dat soms wel te denken.

Wanneer natuurgeweld je overvalt, is dat niet prettig en soms zelfs levensbedreigend. Maar de ontlading móét plaatsvinden. Opgebouwde spanning zoekt altijd een uitweg. Dieren weten dat. De natuur weet dat. En wij mensen weten het diep vanbinnen ook, maar handelen er zelden naar. Tot er een kortsluiting in ons leven ontstaat en we worden gedwongen mee te bewegen met een grote ontlading: een reiniging, een reset.

De belofte van een nieuw begin

Hoe heftig ook, elke ontlading is onderdeel van een grotere cyclus en draagt altijd de belofte van een nieuw begin in zich. Zonder die fases, zonder welke fase dan ook, zou Leven, zou Evolutie, stilvallen. Dát zou pas verontrustend zijn.

Dus: Leef! Adem! Gooi je hart open en beweeg mee met de natuurkrachten, door dit en elk toekomstig onweer heen. En eer de geboorte van wat er wil ontstaan, uit jou, uit deze memorabele tijd.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een goed gesprek over meebewegen, door angst heen, naar vertrouwen en balans)

Telkens weer een rondje

Nu ik me een beetje ben gaan verdiepen in astrologie (en velen met mij, heb ik de indruk) zie ik hoe interpretaties en voorspellingen in deze bijzondere tijd over elkaar heen buitelen. Wat ik daarin het meest pakkend vind, is hoe de planeten en de manier waarop we ze zijn gaan duiden, ons iets spiegelen. Het principe zo boven, zo beneden is zo treffend. Tegelijk lijkt het alsof dat vooral het geval is wanneer je ergens op kunt terugkijken, in plaats van vooruit.

Telkens weer een rondje

Afbeelding van lee seonghak via Pixabay

Achteromkijkend kunnen we die grote hemellichamen, die hun spel spelen samen met ‘onze’ aardbol, pas werkelijk leren verstaan. Mij doet dat buigen naar die krachten. Ik ervaar een vorm van nederigheid, telkens weer. Wie zijn wij eigenlijk, dat we denken dat we het leven hier volledig kunnen regelen?

Onze potentie

Dat gezegd hebbende, regelen we op een bepaalde manier wel degelijk hoe wíj, net als planeten, zon en maan, onze rondjes draaien. Bij de maan is dat natuurlijk duidelijk zichtbaar: de wassende, volle, afnemende en nieuwe maan laten een cyclus zien waar volgens mij alle leven voortdurend doorheen beweegt: vanuit het niets komt iets op. Het doet zijn ding, bloeit, is krachtig, en sterft vervolgens weer af om terug te vallen in het niets. En hoeveel van die ‘rondjes’ we (be)leven, verschilt per persoon. Misschien ervaar je dit als nutteloos. Maar we hebben absoluut de potentie om iedere cyclus memorabel te maken, en daarmee ons leven onvergetelijk.

Hoe kijk jij naar de rondjes die jij draait? In een uur, in je dag, van verjaardag tot verjaardag, of zelfs nog groter in de tijd? Voel je je vaak verveeld, gevangen in een ronde, misschien terneergeslagen door de herhaling van zetten? Of kun je, ook van de kleinste momenten in je dag een frisse mini-cyclus maken, telkens nieuw en met een potentieel om te bloeien, te groeien en te leren?

Polariteiten maken dingen helder

Deze vraag klinkt als een open deur, maar polariteiten maken dingen helder. De vraag die dus telkens weer terugkomt in ons cyclische leven, is deze: breng ik mezelf steeds in als fris, nieuw en open, of laat ik mijn hoofd hangen en zie ik geen uitweg uit de sleur? Grofweg twee smaken om ons leven te kleuren, gedurende de vele rondjes die ieder van ons krijgt voorgeschoteld.

Telkens weer een rondje… daar komen we niet onderuit. Maar of we het ervaren als hetzelfde rondje, of een gloednieuwe, dát is aan ons.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor een heldere start van jouw nieuwe ronde)

Wijsheid komt met de dag

Het tijdperk waarin wijsheid met de jaren komt, lijkt voorbij. Die jaren lijken we simpelweg niet meer te krijgen. Tijd zélf vervormt immers; we kunnen er niet meer op bouwen zoals we misschien gewend waren. Minuten lijken in uren te passen en uren in minuten. Wat is onze klok eigenlijk nog, behalve een afspraak die we ooit samen hebben gemaakt?

Wijsheid is de bron

Wijsheid is de bron waar iedere baby nog heerlijk in ligt te badderen. De allerkleinsten kennen die merkwaardige splitsing tussen hoofd en hart, tussen ego en ziel, tussen mens en het geestelijke, nog niet werkelijk. Dát is bij uitstek iets dat met de jaren komt. We worden opgevoed, gaan naar school, starten een carrière, vormen misschien een gezin… We leven een mensenleven, waarin we gaandeweg gemarineerd raken in het idee los te staan van alles en iedereen. En we moeten maar zien hoe we het er, liefst heelhuids, vanaf brengen.

Ons belangrijkste instrument wordt dan dat briljante denkhoofd, dat excelleert in strategieën om dit alles voor elkaar te krijgen: het halen van de eindstreep, zo voelt het voor velen toch, en het voldaan uitblazen van die ‘laatste’ adem. Want wat daarna komt… dat is meestal niet iets wat ons denken kan bevatten.
De wijsheid die, zoals het gezegde luidt, met de jaren komt, duidt echter op iets anders. Op iets dat er door de eeuwen heen altijd is geweest. Een bron die we lang niet tastbaar konden maken, maar die misschien wel het meest stevige houvast biedt dat er is.

Het staat pal voor je

En die wijsheid is niet langer voorbehouden aan een midlifecrisis of ‘de jaren des onderscheids’. Ze dringt zich liefdevol aan ons op. In deze bijzondere fase van transformatie van de aarde en al haar bewoners, staat ze pal voor onze neus. En ze nodigt ons uit haar recht in de ogen te kijken en de deur te openen naar dat diepere weten in onszelf.

Wijsheid, die heilige, bodemloze put in jou fluistert: “Wacht niet langer. Geef je over. Zak in je onuitputtelijke levensenergie die ik ben.” Van daaruit kun je via verstilling en oprecht commitment met vertrouwen navigeren door alles wat zich aandient. En ja, uitdagingen zullen blijven komen, zeker in deze tijd.

 

Wijsheid komt met de dag
Afbeelding van bryandilts via Pixabay

Wijsheid verenigt

Wijsheid verenigt de bronenergie van de baby die net uit de oersoep is geboren met die van de wijze die op de drempel staat om er weer in terug te keren. In haar worden polariteiten en strijd weer één. Dan is er helderheid: oh ja… we kwamen hier iets moois creëren. Laten we dat doen.

Het is die unieke bijdrage die alleen jij vanuit jouw bron kunt leveren, iedere dag opnieuw. Míts je je blijft verbinden met jouw wijsheid.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een verhelderend gesprek vanuit jouw wijsheid, over de vragen die bij je leven)

De nieuwe start in een witte wereld

In zekere zin is dit natuurlijk plaatsgebonden hier op aarde. En toch vind ik het heel passend dat 2026 begint met een pak sneeuw: een puur, wit nieuw vel voor onze neus om in te gaan vullen. In onze druk bewegende wereld is die sneeuw op veel plaatsen binnen een paar uur alweer blubberig en bruin, maar het idee blijft: het maagdelijk witte begin. En 2026 belooft op vele fronten een heel nieuw soort jaar te worden, al is dat misschien meer voer voor astrologische blogs.

Vertraging

Een witte deklaag doet iets met ons. Ze nodigt uit tot vertraging en maakt dat grenzen even minder scherp lijken. Wat ik om me heen merk, is dat veel mensen iets ontspannends uitstralen. Er wordt geglimlacht om capriolen in de sneeuw. Het tempo ligt noodgedwongen lager en velen blijven nog een weekje thuis (werken). Het doet me denken aan het begin van de Covid-tijd, waarin naast stress ook nieuwe manieren van kijken, denken en doen ontstonden.

Hoe zou het zijn als we deze houding meenemen het nieuwe jaar in? Misschien zelfs de rest van ons leven?

De nieuwe start in een witte wereld

Afbeelding van Анатолий Стафичук via Pixabay

Iedere dag is nieuw

Dat zou betekenen dat we iedere dag kunnen benaderen als een maagdelijk wit doek. Niet omdat we telkens opnieuw moeten beginnen (onze wijsheid en ervaring nemen we natuurlijk mee), maar omdat we starten vanuit ontspanning, met een open blik en een kinderlijke nieuwsgierigheid.

Wat wil deze dag mij tonen? Hoe wil ik me ermee verbinden? Wat is het spel?

Een nieuwe blanco pagina maakt ons ook milder. Vergevingsgezinder. We worden uitgenodigd waardevolle leringen te integreren, zonder te blijven hangen in relationele hick-ups (“ja maar hij/zij…”) of pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden. Wat een verlichting geeft dat.

Creativiteit

En dan is er nog de creativiteit. Voel je het in je lijf: de opwinding van door onbetreden sneeuw willen rennen, je afdruk achterlaten, iets scheppen in het nog ongerepte? Het is spannend en tegelijk energiegevend. Alles lijkt mogelijk, zodra we de eerste stappen zetten.

Misschien is dat precies wat deze tijd van ons vraagt. Het lineaire ploegen en worstelen heeft (eeuwenlang) zijn werk gedaan. We bewegen richting een meer gelaagde, multidimensionale realiteit. Contact wordt directer, soms woordeloos. En tijd… lijkt steeds vaker niet eens stil te staan, maar te verdwijnen.|

Geef je over

Stap in. Geef je over aan het moment, nieuw en van alle tijden tegelijk. Open je hart, vergeef jezelf en de ander en breng je creaties tot leven. Het is de ‘hoogste tijd’.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een verhelderende kennismaking)