Logo Soul Touching

soultouching

Not set in stone

Een nieuw jaar, waarin we aan het begin vaak ervaren dat er nog van alles mogelijk is. Dat maakt het leuk spannend: een vat vol mogelijkheden. Welke cadeautjes ga je uitpakken? En zal het zijn wat je hoopte, of wordt het een teleurstelling? Dat is immers altijd maar de vraag met cadeautjes. Precies zo is het met wat het leven ons voorschotelt.

Lotsbestemming of creatorschap?

Maar is wat er opduikt op jouw pad eigenlijk wel zo nieuw? Of zat het altijd al in je, en is je leven meer te vergelijken met Michelangelo’s marmeren blok, waarin het beeld al besloten lag en hij slechts de overtollige steen hoefde weg te bikken om het zichtbaar te maken?
Kortom: zie je het leven als een lotsbestemming of ben je de creator van je realiteit? Het blijven van die mooie vragen om op te contempleren, waarbij we er meestal achter komen dat of-of geen recht doet aan het leven maar dat alles erin samenkomt.

Weet jij wie er in dat blok marmer zit?
Weet jij wie je in de kern van je wezen bent?
En weet jij wat de creator in jou daarmee naar buiten wil brengen?

 

Not set in stone

‘Universe’ – uit de Voyager Tarot van James Wanless (en Ken Knutson)

Puurheid

Kun je op momenten de verbinding voelen met een manier van zijn die onuitwisbaar is?
Ken je dat deel van jezelf dat niet met alle winden meewaait, dat niet afhankelijk is van applaus of afkeuring, van korte-termijnwinst of slimme shortcuts? Dat deel dat eenvoudigweg is? Als je dat kent, al is het soms maar heel even, dan ben je een wijs en gelukkig mens.

Voor de meesten van ons is het spannend om vanuit die puurheid te leven. Om de gouden middenweg te bewandelen tussen sociaal kunnen zijn en meebewegen met wat het moment vraagt, én tegelijk je rug recht te houden zonder te verstarren. Je uitspreken zonder te domineren. Dienstbaar zijn zonder jezelf op te offeren. Het is pure levenskunst.

Nu 1 januari voorbij is en het leven weer op volle toeren gaat draaien, pak jij misschien opnieuw je hamer en beitel op. Niet om jezelf te verbeteren, maar om verder te gaan met het bevrijden van wat je ten diepste in je ziel draagt en waarmee je voelt dat je hier iets te brengen hebt.

Overgave brengt je thuis

Ook dit jaar zul je weer worden getest, getergd misschien, en uitgedaagd. Wellicht kom je opnieuw op een punt waarop je niets anders kunt dan jezelf overgeven aan het niet-weten. Weet dan: juist dáár zit je goed. Zowel vreugde als intens verdriet brengen je thuis, waar het beeld in de steen zich laat zien zoals het altijd al bedoeld was.

Het cadeau dat je bent, ken je al een eeuwigheid. Je hér-kent het alleen niet altijd in de waan van de dag.

Heb een rijk jaar.
Eer jezelf, je moedige stappen, je bijdragen, groot en klein.
En weet dat dat wezen in jou je nooit verlaat en je altijd zachtjes terug naar huis blijft roepen.

Liefs, Nynke

PS: Meld je aan voor de Verkennings-sessie 2026 – met tijdelijk hele fijne korting 

“Lúister nou even!”

Voel je de lading hiervan, wanneer je weer eens in een discussie belandt met je partner, je kind of je collega, en je je opnieuw niet gehoord voelt? Misschien zeg je het hardop, misschien schreeuw je het er zelfs uit, tot het uiterste getergd. Of, wanneer je meer een introverte persoonlijkheid hebt, laat je het binnenin je uitrazen. Herkenbaar?

Je probeert zo helder en nadrukkelijk mogelijk aan te geven waar je staat, wat je bedoelt, waarom het belangrijk is. Maar het lijkt bij de ander weg te glijden, of te verdwijnen in het putje van dat specifieke moment. Hopeloos.

Frustratie en onverschilligheid

En dan bouwt je frustratie zich op. Eerst irritatie, dan boosheid, soms zelfs woede als er genoeg vuur in je lijf aanwezig is. Of je slaat meteen de andere kant op en geeft het op. Je trekt je energetisch terug en wordt onverschillig. Precies dat waar je je zo aan ergert bij de ander, dat hij of zij jou niet werkelijk hoort, pas je dan ook zelf toe. Dingen komen niet meer binnen, je laat ze langs je heen glijden alsof je een teflon jas hebt aangetrokken. En een deel van je gevoel gaat uit.

Zoals in vrijwel iedere wijsheidsleer wordt benadrukt, geldt: zo binnen, zo buiten (en zo boven, zo beneden). Wat er in ons gebeurt, staat nooit op zichzelf. We krijgen het telkens teruggespiegeld door de mensen en situaties in onze dag. Het is dus alsof het leven (of dat wijzere deel in ons) precies dezelfde boodschap in ons oor tettert: “Lúister nou even!”

 

Luister nou even!

Afbeelding van Victoria via Pixabay

Want over het algemeen luisteren we niet zo goed. We horen van alles: mensen, podcasts, muziek, verkeer, maar luisteren we werkelijk? Of kun je het omdraaien: we luisteren de hele dag naar dingen, maar hóren we wat het leven ons wil zeggen?

Luister jij echt?

Hoor je het ruisen van bomen, het zingen van vogels, het zachte scharrelen van bijna onzichtbare diertjes in bermen, perken en parken? En meer nog: hoe afgestemd is je ínnerlijk oor? Hoeveel ruimte krijgt je intuïtieve weten?

De frustratie van niet gehoord worden wijst uiteindelijk altijd naar binnen. Hoe pijnlijk dat ook kan zijn. Maar zodra we onszelf geven wat we van de ander verlangen, verschuift onze realiteit 180 graden.

Lúister nou ’s even naar wie jij bent, naar al jouw facetten: je licht, je schaduw, je eenvoud en je ingewikkeldheid. Die hele wereld is vaak nog zo on-uitgepakt… en wacht op dit moment, tot jij werkelijk luistert.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – wanneer je een luisterend oor kunt gebruiken)

Een weg te gaan

Zoeker: Waarom is de weg naar vrijheid zo lang?
Wijze: Omdat die door jou heen loopt.
(oude wijsheid van een onbekende)

Het is zo’n zin die je ineens kan raken, precies op momenten dat je even niet meer weet hoe je verder moet. We doen ons best, steeds bewuster, met mooie intenties én ook met onze twijfels, angsten en aarzelingen. Maar soms voelt het alsof dat pad naar licht en lichter maar blijft duren…
Wanneer merk je nou echt iets van al die inzichten waar zoveel podcasts, boeken en programma’s over spreken?

Wat is jouw vrijheid?

Natuurlijk begint jouw vrijheid bij jou. Het start met jouw eigen perspectief.
Wat ís vrijheid voor jou?
Wanneer voel jij je vrij?
En wat gebeurt er in jou vlak daarvoor?

Alles in jouw wereld beweegt door jóu heen. Wat jij tegenkomt in je dag, een glimlach, een irritatie, een onverwachte mee- of tegenvaller, ze gaan eerst door jouw eigen koker van waarheid en wijsheid: oude, wonden, diep geluk en alles daar tussenin.

Een weg te gaan

Afbeelding van Jose Antonio Alba via Pixabay

Je leeft je wat je be-leeft. En soms her-leeft, keer op keer, net zolang tot je ze werkelijk hebt gezien en doorgrond, en ze als vanzelf oplossen in die zee aan ervaringen die jou vormen.

Hoe kijk je naar de wereld?

Dus… waarin schuilt jouw vrijheid? Of waar verschuilt ‘ie zich nog?
Op welke plekken in jezelf ervaar je je nog slachtoffer van omstandigheden, van anderen, van het leven zelf?

Welke bril draag je het vaakst? Ben je je gewaar hoe je naar de wereld kijkt?
Speel eens met die perspectieven en kijk bijvoorbeeld door de ogen van een baby, kraaiend in een kinderwagen, nog niet echt vrij in de eigen bewegingen. Voel hoe een hond zich moet voelen, dartelend in een modderplas terwijl het pijpenstelen regent. Ontmoet een in jouw ogen onsympathiek iemand met je blik. Kijk hem of haar recht in de ogen, om te lezen wat die je éigenlijk willen zeggen.

Dát is de weg die door jou heenloopt

Dát is de weg die door jou heen loopt.
Alle ervaringen, ook de kleine, ogenschijnlijk onbeduidende, zijn stukjes van die weg en ze leiden je, zonder uitzondering, richting vrijheid.
De vraag is: kun je die vrijheid herkennen wanneer die voor je neus staat?

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – ontdek waar vrijheid naar jou kijkt, en waar jij haar nog niet durft te zien)

Geloof je het werkelijk?

We zijn als mens nog zo on-ontdekt. Zo’n mysterie van wijsheid en diepte, dat we nauwelijks durven te openen, en waarvan we vaak niet eens helemaal geloven dat het écht in ons leeft.

Je kunt vele assessments hebben gedaan, tientallen readings of persoonlijke groeisessies om jezelf in kaart te brengen en te valideren, en toch kan die diepe veiligheid, dat baken van licht in jezelf, nog mijlenver voelen. Of is het voor jou anders?

We zijn lichtbakens

Maar we zíjn lichtbakens, allemaal! In ons lijf, in elke cel, zit licht. Meestal niet direct zichtbaar voor het blote oog, maar duidelijk voelbaar als uitstraling. Je kent het wel: iemand komt binnen in een ruimte en je voelt meteen dat licht als een veld om iemand heen, waar je als vanzelf naartoe wordt bewogen, zoals insecten naar een lamp.

Geloof je het werkelijk?

Afbeelding van Kanenori via Pixabay

Zolang we dat mysterie niet werkelijk in onszelf toelaten, blijft het mens-zijn een wiebelig gebeuren. Dan belanden we onherroepelijk in het eindeloze spel van je waarde bewijzen, vergelijken en concurreren. Dan ontstaan automatisch op angst gebaseerde hiërarchieën, die je je plek wijzen: de hoogte van je salaris, dat wat je bezit, de macht en invloed die je hebt, alsóf dat bepaalt wie je bent.

Natuurlijke hiërarchie

Natuurlijke hiërarchie is heel anders. Het is als een dans van beurtelings leiden en volgen, waarin hoog en laag geen status hebben maar dienstbaar zijn om een geheel te smeden.
Daarin hoeft je waarde niet bewezen te worden, maar wordt ze gevoeld, gekoesterd en gewaarde-eerd. Daarin is Licht de standaard, en Donker de moederschoot waaruit alles telkens weer mag ontstaan.

Stel je eens voor dat je je op die manier volledig veilig weet in je lijf, je leven, je afkomst, je toekomst, je zijn. Zo veilig dat je je vanzelf ontspant, opent, en je hart de leiding moeiteloos overneemt van je denken.

Ken je die momenten waarop tijd en ruimte even wegvallen, totdat je weer “bij zinnen” komt en er nieuwe gedachten verschijnen?
Het lijkt bijna onmogelijk om zó door je dagen te bewegen. Maar precies dát is wat er gebeurt wanneer je gaat geloven in het mysterie dat je bent en dus doet wat werkelijk vreugde geeft.

Je bent méér dan je denkt

We mogen leren geloven wie en wat we zijn, voorbij al onze rollen, gewoontes en vastgeroeste denkbeelden, simpelweg door onszelf steeds opnieuw te herinneren aan dat licht in al onze cellen.

Je bent méér dan de mens die je kent. En tegelijk niets méér dan ieder ander.
Jouw uniek-zijn zoekt zijn/haar plek in de symfonie van het leven, zonder opsmuk, zonder extra’s. Puur. Waarachtig. Licht dat steeds opnieuw uit donker geboren wordt.

Laat elke dag een beetje meer van jezelf toe. En je zult merken… op een zeker moment gelooft zelfs je denken het.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact — voor als je jouw licht meer wilt voelen in je dag)

Je hoeft niet spiritueel te doen om spiritueel te zijn

Spiritueel zijn is de laatste jaren bijna een stijl geworden. Een beetje opgeblazen soms, iets dat “in” is: het juiste dieet, de juiste yoga-outfit, de retreats, soms in verre landen. Het is mainstream geworden, en dat is ook mooi. Het opent misschien deuren voor mensen die anders gewend zijn.

Je bént spiritueel

Maar we kunnen als mens natuurlijk niet níet-spiritueel zijn. Net zomin als we niet níet-emotioneel, niet níet-mentaal of niet níet-fysiek kunnen zijn. We zijn altijd onderdeel van het geheel, een ademteug binnen een onmetelijke heelheid, die ons verstand nooit echt vast kan pakken. En dat hoeft ook niet.

Wat ik zo prachtig vind aan het scheppende principe, is dat het voortdurend nieuwe grond opent. In de energie, in ons leven, in onszelf. En wij laten dat zien in hoe we bewegen: met nieuwsgierigheid, met vallen en opstaan, met het zoeken naar meer. Ja, als mens schieten we soms door met onze linkerhersenhelft in de hoofdrol. We willen meer hebben, meer bezitten, meer materie, meer korting (het is tenslotte Black Friday).

Maar in een zuivere vorm kun je je voorstellen dat “meer” betekent: je hart iets verder openen, meer variatie toelaten in je dag, een nieuwe manier van zijn uitproberen in jezelf óf in je omgeving.

 

Je hoeft niet spiritueel te doen om spiritueel te zijn

Afbeelding via Pixabay

Spiritualiteit is evolutie

Spiritualiteit is evolutie, en is één grote voortbeweging van geboorte. Steeds weer een nieuw portaal dat opengaat, zonder dat je er iets voor hoeft te forceren. En dit ‘leven geven’ (to give birth) is ons helemaal niet vreemd. Dat alleen al maakt ons een micro-kosmos, een klein spiritueel wonder op zichzelf. We hoeven er niets extra’s voor te doen, behalve de innerlijke stroom voelen en volgen.

Wat wil er nu uit jou geboren worden?
Wat wil het kind in jou ont-dekken?
Welke beweging klopt er tegen je borst?

Dat heeft niets met bezit te maken, en alles met nieuwsgierigheid, met willen bijdragen, met aanwezig zijn met al je zintuigen én dat wat voorbij die zintuigen waarneemt.

Hoe ben jij een scheppende fractie van het geheel?
Welke deuren mogen via jouw moed en bereidheid opengaan, zodat ook anderen daarachter iets nieuws kunnen beleven?
Welke plek neem jij in, in deze grote symfonie van zijn en worden?

Spiritueel zijn dóe je niet

Spiritueel zijn dóe je niet. Je bént het, of je nou de hele dag kettingrokend gamet, of aan cacao-ceremonies, yoga of ademwerk doet. Het scheppende leven zelf beweegt altijd dóór je heen. Daar kom je als deel van het geheel niet onderuit.

De werkelijke vraag is dan: hoe doe je dit op een manier die jou voedt? Zodat ook jij je regelmatig herboren voelt en jouw plek in het grote spel kunt innemen, met lichtheid, lef en bezieling. Blijf onder-zoeken, blijf onder-vinden…

Liefs, N. (soultouching.nu/contact – wanneer je helderheid wilt over jouw plek en jouw beweging in het geheel)