Logo Soul Touching

zielscontact

Met de billen bloot

Onze naaktheid is nog steeds iets dat we vaak liever verbergen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Maar zelfs op plekken waar fysiek naakt zijn de norm is, kun je jezelf de vraag stellen: laat ik me werkelijk helemaal zien?

Naaktheid voelt kwetsbaar

Naaktheid voelt kwetsbaar. Misschien zelfs een beetje gevaarlijk. Want hoe kun je je nog beschermen? Waar kun je je nog achter verschuilen? Zeker wanneer we het hebben over je naakte verschijning als ziel, dat wezenlijke in jou dat niet verder af te pellen is. Zo puur, zo primair, zo oorspronkelijk. Het is wat het is.

 

Met de billen bloot
Afbeelding van Pexels via Pixabay

En toch… niets te verbergen hebben maakt je onwankelbaar. Niet hard of rigide, maar juist open. Je bent in staat het leven te ontvangen zoals het zich aandient, en daarin je plek in te nemen. Een plek die stevig voelt. Je weet wie je bent. Je voelt dat dat genoeg is. Dat het je draag, wat er ook gebeurt.

Zielscontact brengt helderheid

Zielscontact brengt daarbij een grote helderheid. En helderheid geeft rust. Je overziet, doorvoelt en wordt minder meegesleept door angstgedachten: Wat nou als zij… Hoe denkt hij… Waarom zeggen ze… Ben ik wel goed genoeg…

Het is alsof je, in dat contact, even in een ander gebied bent. Je voelt je lichaam, maar beseft dat je hoofd niet langer de leiding heeft. Je ervaart dat je groter bent dan je lichaam, en blijvend, onsterfelijk, ongeacht wat er met dat lichaam gebeurt. Ook dat brengt rust.

De uitnodiging in het dagelijks leven is om dat ‘andere gebied’ hierheen te brengen. In alles wat je doet. Hoe ga je om met tegenslag, conflict of afwijzing, wanneer je voelt dat je in je essentie onaantastbaar bent? Hoe verhoud je je tot de ander vanuit rust, stabiliteit en transparantie?

Strijd verliest zijn kracht

Vanuit zielscontact verliest strijd zijn kracht. Wat overblijft, is het elkaar werkelijk zien en voelen, in die naakte waarheid. Ruimtelijk. Vrij. Vredig.

Misschien is de tijd rijp om je ziel volledig mee te nemen in het hier en nu. In je werk, je boodschappen, de kleine en grote dingen van je dag. We worden daarin, op allerlei manieren, ondersteund.

En misschien… ontdekken we gaandeweg dat we al die tijd al naakt waren.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – maak bewust contact met je ziel en voel je leven veranderen)

Zin

Wat is de zin van het leven? Tja… een van die grote levensvragen. Wat heeft het eigenlijk voor zin wat je iedere dag doet, of juist laat? Is het iets dat je bezighoudt? Vaak lijken dit soort vragen pas op te komen vanaf een wat rijpere leeftijd, zeg vanaf 40, 45 jaar.

Een kleuter, puber of jongvolwassene kan zich daar met zijn of haar vooruit gerichte energie nauwelijks iets bij voorstellen. Echt zo’n ‘oude mensen vraag’. Maar voor je het weet, ben je zelf opeens ouder, zijn er jaren voorbijgevlogen, met ups en downs en soms venijnige spiegels die het leven je voorhoudt, en stel je jezelf ineens die vraag: wat is de zin van mijn leven?

Vervulling

Leef jij voor vervulling? En wanneer ervaar je dat dan? En waarom is het niet blijvend?
Of leef je om de wereld een beetje mooier achter te laten dan je haar aantrof? Ook zo’n bekende. Maar wat is jouw ‘mooi’? En draagt dat bij aan iets groters dan jouw perspectief? Klopt jouw dagelijkse doen én laten wel met die mooiere wereld, hoe klein je bijdrage ook lijkt?

Zin

Afbeelding van Rosy / Bad Homburg / Germany via Pixabay

De grote leermeesters door de tijden heen geven zelden eenduidige, gemakkelijke antwoorden:
* Alles is al perfect, dus de wereld mooier willen maken is zinloos.
* De enige zin van het leven is de zin die jij eraan geeft.
* Wat je ook doet, alles draagt bij aan het geheel en is daarmee zinnig.

En dan sta je daar, met je vragen.

Zin… in je leven

Misschien zit het antwoord niet in het vinden van dé zin, maar in het voelen van zin.
Hoeveel zin héb jij in je leven? Wat geeft je energie, lichtheid, een stille glimlach?
Wat blijft er over wanneer je weer gaat, en alleen het onstoffelijke met je meeneemt?

Én misschien heeft het weinig zin om je druk te maken over de (on)zin van het leven en ligt er iets eenvoudigers vóór ons. Iets dat we overal in de natuur terugzien: een voortdurende cyclus van ontstaan, groeien, bloeien, vruchten dragen en weer loslaten. Steeds opnieuw.

Niet het antwoord, maar de beweging zelf

Misschien is het juist dát wat zin geeft. Niet het antwoord, maar de beweging zelf. Heb een zinvolle nieuwe week!

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – hoe staat het met jouw zingeving en je zin in het leven?)

Kleur bekennen

Een prachtige tijd, die ontluikende lente. De bomen staan zo mooi in bloei. Waar een boom het grootste deel van het jaar misschien ‘gewoon’ staat met haar bladerdak, bekent ze in de lente kleur: rood, paars, geel… en soms zelfs meerdere kleuren tegelijk, zoals in dit geval.

De twee kleurenboom

In het park dichtbij, dat ik een beetje als mijn achtertuin beschouw, staat een boom met twee kleuren bloesem: wit en roze. Eerst liep ik er gewoon langs, denkend dat het wel twee bomen naast elkaar zouden zijn, waarvan de takken door elkaar groeiden. Maar toen ik even stil bleef staan, zag ik dat dat niet klopte. Het is echt één boom. Sommige takken bloeien wit, andere roze. De natuur staat voor niets!

 

Kleur bekennen

 

Kleur bekennen

Kleur bekennen is een bijzonder fenomeen. Het heeft iets van bloei, van tot uitdrukking komen. Maar ook van iets laten zien wat je misschien niet zo gewend bent te tonen. De meesten van ons blijven, bewust of onbewust, toch wat onder de radar. Want kleur bekennen betekent ook: er is geen weg meer terug. Je laat jezelf zien, je straalt uit wie je bent… en daar wordt vaak iets van gevonden. Niet altijd positief.

En toch, kleur bekennen voelt als iets natuurlijks. Misschien zelfs als een innerlijk ‘moeten’, zoals geboren worden. Voor ieder van ons komt er vroeg of laat een moment waarop we onszelf laten zien, in full colour. Het is je ziel blootleggen, iets waar we uiteindelijk niet onderuit lijken te komen.

Laat je kleuren er zijn

Maar pin jezelf niet vast op één kleur, ook al doen anderen dat misschien wel. Jij bent jij. Jij voelt zelf het beste hoe jouw bloei deze wereld wil kleuren. Al zijn het tien verschillende uitingsvormen, laat ze er zijn. Ga voluit. Breng rimpelingen in de vijver van het leven.

Wat de wereld ervan vindt… dat is misschien minder aan jou.

We leven in een kleurrijke tijd. Niet altijd eenvoudig, maar er ontstaat steeds meer ruimte nu. Ruimte om buiten de lijntjes te kleuren, om jezelf te laten zien zoals je bent.

Misschien mogen we die ruimte gewoon nemen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je samen wilt kijken naar de inkleuring van jouw leven)

Ben je heel of aan het helen?

Ahh, weer dat woordje ‘of’. Dan is het altijd even oppassen. Alsof de wereld uit tegenpolen bestaat en je altijd moet kiezen. Dus ja, ook hier die valkuil. Want het gaat natuurlijk niet over een keuze. Alles wat in je gewaarzijn tot leven komt, is er gewoon en doet mee in het vormen van jouw wereld. Dus laat het er zijn ennuh… speel ermee.

Helen of heel zijn

Helen of heel zijn… Als het uitgangspunt mag zijn dat beide een rol spelen in je leven, blijft het onderwerp speels en leerzaam. Vanuit die houding kun je jezelf vragen stellen om te verkennen wat dit voor jou betekent:

– Waar ‘moet’ heel zijn aan voldoen in jouw beleving?
– Hoe voelt jouw heelheid? Hoe ervaar je die?
– Wat is er op dit moment in jouw leven aan het helen? Hoe ziet dat eruit?
– Is heel zijn überhaupt mogelijk in dit leven?

 

Ben je heel of aan het helen?

Afbeelding van Uschi Dugulin via Pixabay

Diepe vervulling

Er zijn vast momenten die je kent van diepe vervulling. Momenten die vaak worden omschreven als ultiem geluk, waarin zwaarte wegvalt en er een lichtheid ontstaat. Soms zelfs een gevoel van éénzijn met alles wat is. Je zou kunnen zeggen dat dit momenten zijn waarin je je helemaal heel voelt.

Niet dat je daar op dat moment zo over nadenkt. Heel zijn impliceert immers volledigheid, dus gedachten die iets anders voorspiegelen kunnen daarin niet bestaan. Er is geen gebrek, geen gevoel van tekort of niet goed genoeg zijn. Het is er simpelweg niet, in dat moment.

Wanneer je dat heel zijn in jezelf aanraakt, lijkt heling als proces even geen bestaansrecht te hebben. Er is alleen maar Al. Eén.

Hoe houden we onszelf bezig?

Maar zodra die ervaring vervaagt, en gedachten weer een afstand creëren tussen zijn en doen, ontstaat meteen het idee dat er nog een weg te gaan is. Dat het tijd, moeite en soms zelfs veel geld vraagt om weer ‘heel’ te worden… en daarmee uiteindelijk gelukkig. Dat is hoe we denken.

Tja, hoe houden we onszelf bezig op deze manier?
Hoe bewegen we telkens in dezelfde cirkel, op weg naar heelheid, terwijl we misschien niet anders kunnen dan al volledig zijn?

Het is een heel gebeuren, dat mens-zijn. Maar al onze verhalen komen voort uit die reis. En wat zouden we zijn zonder die verhalen?

Leef jezelf heel-e-maal

Dus leef je heel-e-maal uit, iedere dag weer. Wat je doel ook is.
Je bént al thuis. En tegelijk: misschien is er niets mooier dan telkens opnieuw thuis te komen en je verhaal te doen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – een gids op jouw helende reis)

Er is niet zoveel nodig

Veel mensen voelen tot diep in hun cellen de verwerkingsprocessen van hele, hele oude angsten. Onverklaarbare angsten misschien wel. Trauma dat lang niet altijd te linken is aan ervaringen in het leven dat je kent, dit leven.

Logica

En wij westerlingen, de zogenaamd ontwikkelde mens, duwen dit alles al snel in hokjes. We benaderen het vanuit logica, vanuit oorzaak en gevolg. En we proberen het te fixen, met medicatie, of met gesprekken waarin we zoeken naar verklaringen, wat we therapie noemen.
Misschien klinkt dat wat cynisch. En dat is niet mijn intentie. Er zijn zoveel prachtige, helende vormen van therapie. Niets ten nadele daarvan.

Diepere wijsheid

En toch… er is ook zoveel dat we in ons moderne mens-zijn niet meer betrekken. Of misschien simpelweg zijn vergeten. Een diepere wijsheid, waar de zogenaamd ‘primitieve’ volkeren ons vaak mijlenver in vooruit zijn. Soms zet modernisering ons niet per se vooruit, maar ook een paar stappen terug, weg van het oer-weten dat in ieder mens huist.

Mensen die dichter bij de natuur leven, en haar ritmes en wetmatigheden volgen, lijken het contact met die bron te hebben behouden. De bron van het leven, in al haar verschijningen. Vanuit die bedding krijgen angsten, trauma’s en diep ingesleten herinneringen een andere betekenis. Ze hoeven niet gefixt te worden, maar gezien en erkend.

De mens is een verhaal

Een mens is een verhaal in zichzelf. Of misschien wel een verhalenbúndel. En het leven is de vertelling daarvan, de expressie. Alles doet ertoe. Elk verhaal wil een stem, een plek, een vorm. Hoe die vorm eruitziet, is minder belangrijk. Wat telt, is dat we het in het licht brengen en eren. Dat alleen al draagt heling in zich.

Er is niet zoveel nodig
Afbeelding van Moshe Harosh via Pixabay

Wat in de diepte in mensen leeft, en wat hun levensstroom soms belemmert, vraagt misschien niet om zoveel. Misschien is het slechts gebaat bij een diepe luisteraar. Iemand die aanwezig is. Die, wanneer het verhaal even stokt, zacht een vraag stelt waardoor de stroom weer op gang mag komen.

Luisteren

De mens als verhalenbundel wil zichzelf vertellen, via het woord én de daad. En waar oprecht geluisterd wordt, waar een mens werkelijk gezien wordt, kan de ziel landen in de vorm en wortelen. En van daaruit het unieke zijn tot expressie brengen.

Misschien is dat waar het om gaat. Zo binnen, zo buiten. Er is niet zoveel nodig, als het maar oprecht is en in verbinding.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – deel je verhaal en ervaar hoe je stap voor stap heelt)