Logo Soul Touching

zielscontact

Schuring en glans

In spirituele kringen hoor je net zo goed de tegeltjeswijsheden die je misschien vroeger van je oma meekreeg. Clichés zijn overal. En ze zijn vaak zo heerlijk waar. Hoe ergerlijk ze ook kunnen voelen.

Neem nou: zonder schuring geen glans. Ohh, wat kon die me irriteren als ’ie weer eens uit de kast werd getrokken als groots spiritueel inzicht. Duhh, dacht ik dan.

Clichés zijn glansrijk

Maar als we ze eens afstoffen, die clichés, en ze ontdoen van hun platgetraptheid, dan gaan ze zelf weer glanzen. Dan voel je ineens die eeuwenoude wijsheid eronder. Zoals precies deze, over schuring en glans.

Het leven valt niet mee wanneer alles stroef lijkt te lopen: in je relatie, je werk, je lijf… noem maar op. En soms rol je van het ene schurende levensgebied zo het andere in. Alsof het een besmettelijke ziekte is. Wat ergens ook een beetje zo werkt.

Schuring en glans

Afbeelding van Quang Nguyen vinh via Pixabay

Er zijn tijden van schuring en tijden van glans

Overigens geldt het omgekeerde net zo goed: ook lichtheid en flow werken aanstekelijk.
Er zijn tijden van schuring en tijden van glans. Ze horen bij elkaar. Ze dansen hun perfecte dans.

Schuring is wrijving. En wrijving hoort bij de vorm, bij ons dus. We ervaren dóór wrijving. Anders wordt iets eenvoudigweg niet ervaren. Daarom is wrijving niet per se iets om te fixen of weg te willen poetsen. Ik vertel je niets nieuws.

Glans is je ziel die straalt

Het is juist het ervaren van die schurende werking, op welk levensgebied ook, die iets toevoegt aan je leven. Die je levensverhaal vormt. Die maakt dat je aan het einde van dit leven iets te vertellen hebt. Zoals jaarringen in een boom.
Dát is glans.

Niet glamour of glitter. Geen schittering om applaus te krijgen. Maar een diepe, intieme uitstraling vanuit je ziel. Die ziel die straalt door de opening van je hart, omdat je het leven bent gaan vertrouwen, wat je pad je ook brengt.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – om je in schurende tijden telkens opnieuw je zielscontact te laten ervaren)

Durf jij alleen te staan?

Wanneer je mensen vraagt naar hun grootste angst in het leven, hoor je vaak de angst om te sterven (van zichzelf of een dierbare) of voor ouder worden, falen, of spreken voor publiek. Wat veel van die angsten gemeen hebben, is iets diepers: de angst voor isolatie. Voor niet meer deel uitmaken. Voor alleen komen te staan.

Sterven is daar, vanuit het perspectief van dit leven, misschien wel de meest letterlijke uitdrukking van. Je laat alles en iedereen achter en gaat, moederziel alleen, door die ene deur. Dat raakt aan iets heel fundamenteels in ons.

Er niet meer bijhoren

Alleen komen te staan, verstoten worden, er niet meer bij horen: het snijdt diep. Het maakt daarbij weinig uit of we die angst naar binnen brengen en onszelf klein maken, of haar juist maskeren door ons groot te houden of zelfs op te blazen en te doen alsof niets ons raakt. De angst blijft bestaan. Ze zit diep in onze cellen verankerd, totdat we haar durven aankijken en erkennen hoeveel impact het gevoel van isolement op ons heeft.

Durf jij alleen te staan?

Afbeelding via Pixabay

Tegelijk zijn we, hoe je het ook wendt of keert, altijd deel van het geheel. Niemand kan daar werkelijk buiten vallen. Hoe je dat geheel ook benoemt of ervaart, het verbindt ons altijd. Maar het is niet dat (mentale) besef, dat automatisch de basisveiligheid biedt waar ieder mens naar verlangt. Die veiligheid hebben we telkens opnieuw in onszelf te vinden.

Het zuivere midden

Elke keer wanneer we worden geraakt in oude pijn, wankelt die basis weer even. Dan worden we uit ons midden gehaald en voelen we opnieuw die ‘oude’ wiebeligheid. Het vraagt moed om daar niet van weg te bewegen, maar erdoorheen te zakken en opnieuw te landen in ons centrum.

Het is dat zuivere energetische midden, waar je mens-zijn overgaat in het onstoffelijke, én tegelijk het onstoffelijke weer vorm krijgt als jou, de mens. Hier huist je diepe oer-weten: losstaan van het geheel bestaat niet.

Oerangst is oer-wéten

Deze tijd vraagt ons precies om deze oerángst aan te kijken en vanuit dat oer-wéten onze visie te leven. Om onszelf authentiek uit te spreken, ook wanneer dat misschien niet goed zal landen. Maar zolang je spreekt en handelt vanuit je midden, blijft je verbinding met het geheel voelbaar. En dan, zelfs als iedereen om je heen je op dat moment afwijst, weet je innerlijk: wat ik doe klopt nu voor mij. En later zal helder worden waarom het zo moest gaan.

Liefs en kracht wens ik je. Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je die diepe verbinding weer wilt voelen, zodat je durft te staan voor wie je bent)

Not set in stone

Een nieuw jaar, waarin we aan het begin vaak ervaren dat er nog van alles mogelijk is. Dat maakt het leuk spannend: een vat vol mogelijkheden. Welke cadeautjes ga je uitpakken? En zal het zijn wat je hoopte, of wordt het een teleurstelling? Dat is immers altijd maar de vraag met cadeautjes. Precies zo is het met wat het leven ons voorschotelt.

Lotsbestemming of creatorschap?

Maar is wat er opduikt op jouw pad eigenlijk wel zo nieuw? Of zat het altijd al in je, en is je leven meer te vergelijken met Michelangelo’s marmeren blok, waarin het beeld al besloten lag en hij slechts de overtollige steen hoefde weg te bikken om het zichtbaar te maken?
Kortom: zie je het leven als een lotsbestemming of ben je de creator van je realiteit? Het blijven van die mooie vragen om op te contempleren, waarbij we er meestal achter komen dat of-of geen recht doet aan het leven maar dat alles erin samenkomt.

Weet jij wie er in dat blok marmer zit?
Weet jij wie je in de kern van je wezen bent?
En weet jij wat de creator in jou daarmee naar buiten wil brengen?

 

Not set in stone

‘Universe’ – uit de Voyager Tarot van James Wanless (en Ken Knutson)

Puurheid

Kun je op momenten de verbinding voelen met een manier van zijn die onuitwisbaar is?
Ken je dat deel van jezelf dat niet met alle winden meewaait, dat niet afhankelijk is van applaus of afkeuring, van korte-termijnwinst of slimme shortcuts? Dat deel dat eenvoudigweg is? Als je dat kent, al is het soms maar heel even, dan ben je een wijs en gelukkig mens.

Voor de meesten van ons is het spannend om vanuit die puurheid te leven. Om de gouden middenweg te bewandelen tussen sociaal kunnen zijn en meebewegen met wat het moment vraagt, én tegelijk je rug recht te houden zonder te verstarren. Je uitspreken zonder te domineren. Dienstbaar zijn zonder jezelf op te offeren. Het is pure levenskunst.

Nu 1 januari voorbij is en het leven weer op volle toeren gaat draaien, pak jij misschien opnieuw je hamer en beitel op. Niet om jezelf te verbeteren, maar om verder te gaan met het bevrijden van wat je ten diepste in je ziel draagt en waarmee je voelt dat je hier iets te brengen hebt.

Overgave brengt je thuis

Ook dit jaar zul je weer worden getest, getergd misschien, en uitgedaagd. Wellicht kom je opnieuw op een punt waarop je niets anders kunt dan jezelf overgeven aan het niet-weten. Weet dan: juist dáár zit je goed. Zowel vreugde als intens verdriet brengen je thuis, waar het beeld in de steen zich laat zien zoals het altijd al bedoeld was.

Het cadeau dat je bent, ken je al een eeuwigheid. Je hér-kent het alleen niet altijd in de waan van de dag.

Heb een rijk jaar.
Eer jezelf, je moedige stappen, je bijdragen, groot en klein.
En weet dat dat wezen in jou je nooit verlaat en je altijd zachtjes terug naar huis blijft roepen.

Liefs, Nynke

PS: Meld je aan voor de Verkennings-sessie 2026 – met tijdelijk hele fijne korting 

Een weg te gaan

Zoeker: Waarom is de weg naar vrijheid zo lang?
Wijze: Omdat die door jou heen loopt.
(oude wijsheid van een onbekende)

Het is zo’n zin die je ineens kan raken, precies op momenten dat je even niet meer weet hoe je verder moet. We doen ons best, steeds bewuster, met mooie intenties én ook met onze twijfels, angsten en aarzelingen. Maar soms voelt het alsof dat pad naar licht en lichter maar blijft duren…
Wanneer merk je nou echt iets van al die inzichten waar zoveel podcasts, boeken en programma’s over spreken?

Wat is jouw vrijheid?

Natuurlijk begint jouw vrijheid bij jou. Het start met jouw eigen perspectief.
Wat ís vrijheid voor jou?
Wanneer voel jij je vrij?
En wat gebeurt er in jou vlak daarvoor?

Alles in jouw wereld beweegt door jóu heen. Wat jij tegenkomt in je dag, een glimlach, een irritatie, een onverwachte mee- of tegenvaller, ze gaan eerst door jouw eigen koker van waarheid en wijsheid: oude, wonden, diep geluk en alles daar tussenin.

Een weg te gaan

Afbeelding van Jose Antonio Alba via Pixabay

Je leeft je wat je be-leeft. En soms her-leeft, keer op keer, net zolang tot je ze werkelijk hebt gezien en doorgrond, en ze als vanzelf oplossen in die zee aan ervaringen die jou vormen.

Hoe kijk je naar de wereld?

Dus… waarin schuilt jouw vrijheid? Of waar verschuilt ‘ie zich nog?
Op welke plekken in jezelf ervaar je je nog slachtoffer van omstandigheden, van anderen, van het leven zelf?

Welke bril draag je het vaakst? Ben je je gewaar hoe je naar de wereld kijkt?
Speel eens met die perspectieven en kijk bijvoorbeeld door de ogen van een baby, kraaiend in een kinderwagen, nog niet echt vrij in de eigen bewegingen. Voel hoe een hond zich moet voelen, dartelend in een modderplas terwijl het pijpenstelen regent. Ontmoet een in jouw ogen onsympathiek iemand met je blik. Kijk hem of haar recht in de ogen, om te lezen wat die je éigenlijk willen zeggen.

Dát is de weg die door jou heenloopt

Dát is de weg die door jou heen loopt.
Alle ervaringen, ook de kleine, ogenschijnlijk onbeduidende, zijn stukjes van die weg en ze leiden je, zonder uitzondering, richting vrijheid.
De vraag is: kun je die vrijheid herkennen wanneer die voor je neus staat?

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – ontdek waar vrijheid naar jou kijkt, en waar jij haar nog niet durft te zien)

Geloof je het werkelijk?

We zijn als mens nog zo on-ontdekt. Zo’n mysterie van wijsheid en diepte, dat we nauwelijks durven te openen, en waarvan we vaak niet eens helemaal geloven dat het écht in ons leeft.

Je kunt vele assessments hebben gedaan, tientallen readings of persoonlijke groeisessies om jezelf in kaart te brengen en te valideren, en toch kan die diepe veiligheid, dat baken van licht in jezelf, nog mijlenver voelen. Of is het voor jou anders?

We zijn lichtbakens

Maar we zíjn lichtbakens, allemaal! In ons lijf, in elke cel, zit licht. Meestal niet direct zichtbaar voor het blote oog, maar duidelijk voelbaar als uitstraling. Je kent het wel: iemand komt binnen in een ruimte en je voelt meteen dat licht als een veld om iemand heen, waar je als vanzelf naartoe wordt bewogen, zoals insecten naar een lamp.

Geloof je het werkelijk?

Afbeelding van Kanenori via Pixabay

Zolang we dat mysterie niet werkelijk in onszelf toelaten, blijft het mens-zijn een wiebelig gebeuren. Dan belanden we onherroepelijk in het eindeloze spel van je waarde bewijzen, vergelijken en concurreren. Dan ontstaan automatisch op angst gebaseerde hiërarchieën, die je je plek wijzen: de hoogte van je salaris, dat wat je bezit, de macht en invloed die je hebt, alsóf dat bepaalt wie je bent.

Natuurlijke hiërarchie

Natuurlijke hiërarchie is heel anders. Het is als een dans van beurtelings leiden en volgen, waarin hoog en laag geen status hebben maar dienstbaar zijn om een geheel te smeden.
Daarin hoeft je waarde niet bewezen te worden, maar wordt ze gevoeld, gekoesterd en gewaarde-eerd. Daarin is Licht de standaard, en Donker de moederschoot waaruit alles telkens weer mag ontstaan.

Stel je eens voor dat je je op die manier volledig veilig weet in je lijf, je leven, je afkomst, je toekomst, je zijn. Zo veilig dat je je vanzelf ontspant, opent, en je hart de leiding moeiteloos overneemt van je denken.

Ken je die momenten waarop tijd en ruimte even wegvallen, totdat je weer “bij zinnen” komt en er nieuwe gedachten verschijnen?
Het lijkt bijna onmogelijk om zó door je dagen te bewegen. Maar precies dát is wat er gebeurt wanneer je gaat geloven in het mysterie dat je bent en dus doet wat werkelijk vreugde geeft.

Je bent méér dan je denkt

We mogen leren geloven wie en wat we zijn, voorbij al onze rollen, gewoontes en vastgeroeste denkbeelden, simpelweg door onszelf steeds opnieuw te herinneren aan dat licht in al onze cellen.

Je bent méér dan de mens die je kent. En tegelijk niets méér dan ieder ander.
Jouw uniek-zijn zoekt zijn/haar plek in de symfonie van het leven, zonder opsmuk, zonder extra’s. Puur. Waarachtig. Licht dat steeds opnieuw uit donker geboren wordt.

Laat elke dag een beetje meer van jezelf toe. En je zult merken… op een zeker moment gelooft zelfs je denken het.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact — voor als je jouw licht meer wilt voelen in je dag)