Logo Soul Touching

zielscontact

Liever je gelijk of je geluk

Het is zo’n bekende uitspraak, deze. Hij kwam bij me op terwijl ik luisterde naar een ‘die hard’ wetenschapper die ook in de zogenoemde spirituele gemeenschap regelmatig aanschuift bij gesprekken. Ik vind het interessant wat hij zegt, en tegelijk is het bijna voelbaar wanneer hij van het spirituele naar het wetenschappelijke domein verschuift met zijn wezen. Alsof hij dan een soort pantser aantrekt. Niet onvriendelijk, maar ik ervaar een verharding. En terwijl ik niet eens rechtstreeks met hem in gesprek ben, lijkt mijn energie langzaam weg te sijpelen. Wonderlijk hoe dat werkt.

Waar zit ‘m het geluk in?

Ik begon me af te vragen: maakt het wetenschapper-zijn hem eigenlijk gelukkig? En waar zit dat geluk dan in?

Geluk associeer ik met flow, met een vrije energiestroom die moeiteloos haar weg vindt. Bij wetenschappers kan ik me dat goed voorstellen tijdens de momenten van ontdekking. Wat een eureka-ervaring moet het zijn wanneer een doorbraak wordt bereikt en een theorie bewezen kan worden! Dat lijkt me een ultieme samenwerking van linker- en rechterhersenhelft: logica die tot op een zeker punt brengt, waarna onverwacht de creatieve magie het overneemt en de theorie tot leven komt.

Maar die weg naar de doorbraak toe, naar dat verlichtingsmoment, is gevuld met denken, analyseren, berekenen, afleiden. Overuren in het hoofd. Maakt dat ook gelukkig?

Liever je gelijk of je geluk

Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay

Vrije ruimte

Uit eigen ervaring weet ik dat een pad richting een doel een zekere discipline en doorzetting vraagt. Zo bouwen we onze creaties, zo voeden we onze kinderen op en zorgen we voor dieren en planten: toewijding, ritme en regelmaat. Maar daartussen: de vrije ruimte, om toe te laten wat er uit het niets wil ontstaan. Heerlijk.

Het lijkt echter of veel wetenschappers onderweg op dat pad wat verharden en daarmee, misschien onbewust, hun geluk in de weg te staan. Want elke creatie heeft in mijn beleving de momenten van niet weten nodig, de pauzes, het onverklaarbare. Dáár, precies daar, huist volgens mij de ervaring van geluk.

Sprakeloos

Dus ja, gelijk of geluk. Het blijft zo’n kleine, maar wezenlijke vraag. Eentje die je hopelijk even laat stilvallen, onlogisch laat voelen, sprakeloos zelfs, zodat de goddelijke logica van het leven het roer weer overneemt, al is het maar voor een seconde.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – voor als jij ook verlangt naar de boodschap die uit jouw stilte wil komen, maar die je nog niet kunt horen)

Je bent echt niet te stoppen!

Laatst hoorde ik een metafoor die iets in mij deed oplichten. Zo gaat dat vaak: de soms hele kleine dingen die me even raken, neem ik mee onderweg. En dan komt zoiets op een of andere manier weer ergens in een vorm naar buiten: in een tekst, een gesprek, een idee.

De zon

De metafoor ging over de zon. Die stralende scheppingskracht die kan verbranden én helen, voeden én verdorren. We denken hem te kennen, maar in wezen weten we nog maar een fractie vermoed ik. Ondanks alle studies en onderzoeken: hij geeft zijn geheimen niet zomaar prijs.

Vanuit ons mensen gezien schijnt de zon soms wel en soms niet. En, afhankelijk van wie je het vraagt, maakt dat ons blij of juist zorgelijk. Maar los van onze perceptie: die machtige zon stopt nooit met stralen. Hij kan niet anders dan een bron van licht en warmte zijn, ongeacht wie ernaar kijkt of zich afwendt. En zo is het ook met ons.

Je kern straalt

Je kunt denken of voelen dat je een looser bent, waardeloos of zwaar op de hand, maar je kern straalt! Ons licht kan eenvoudigweg niet doven.

Dat is iets om bij stil te staan. Hoe donker je leven ook lijkt, hoezeer je ook het gevoel hebt vast te zitten, of dat het allemaal geen zin heeft, je licht blíjft aan! Zoals de zonnestralen achter een dik wolkendek dat doen.

Het kan even wennen zijn om je te openen voor het idee dat er licht in je cellen zit, en dat die niets anders doen dan onverstoorbaar licht geven. Of jij nu bloeit in je talenten en gaven, of in een diep proces van heling bent: jouw kern, in iedere cel van je lichaam, geeft licht, ís licht.

Er zit licht in jou!
Afbeelding van Adina Voicu via Pixabay

Er zit licht in jou

We zijn geneigd het leven te willen controleren vanuit het idee dat wij als mens leidend zijn. Maar het Leven is zoveel groter dan wij, net zoals de zon dat is. En in ons allen leeft dat fractaaltje van hem, van Licht, van oer-scheppingskracht.

Nodig jezelf daarom steeds weer uit om dat wat je denkt of voelt te toetsen: is dit werkelijk zo? (De leringen van Byron Katie zijn hierin een ware doorbraak geweest.) En pauzeer daar. Geef niet direct antwoord, maar laat het antwoord oprijzen uit wat jij niet controleert, uit het grote niets. Daar woont Waarheid.

Schaduwen dragen geschenken

Wolken voor de zon zijn niet negatief, niet oordelend over jou en niet blijvend. Ze brengen wat ze komen brengen: een schaduw, een adempauze, een inzicht. En ze verdwijnen weer als hun taak erop zit. Immers: schaduwen dragen geschenken, parels van briljantie, die uit het diepst van ons wezen tot leven willen komen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je contact wil maken met jouw licht wanneer je het even moeilijk hebt)

Alles gaat écht over… in iets anders

Het leven zou het leven niet zijn als we niet zo nu en dan uitgedaagd werden; uit onze zogeheten comfortzone geduwd, soms zachtjes, soms overrompelend.
Alles ten behoeve van groei en ontwikkeling. Om ons te laten ontwaken uit een diepe slaap zoals de metafoor omschrijft, zodat we ontdekken dat, hoe wakker we ook dachten te zijn, we vaak niet verder konden kijken dan onze neus lang was.

Zoals de held in ieder verhaal, krijgen ook wij te maken met ongemak dat ons dwingt de status quo los te laten. Wat veilig leek, wat houvast bood, begint te verschuiven.
En hoe graag we ook zeggen van afwisseling te houden (“als geen dag maar hetzelfde is”), de meesten van ons ankeren zich stevig, als de haringen van een tent. We hechten ons aan ideeën, aan mensen, aan spullen, aan plekken.
Pas wanneer een anker wordt losgetrokken, merken we hoe diep het zat.

Wat zijn jouw sterkste ankers?
De plek waar je woont, je kind, je uiterlijk, je geld?
Stel je voor dat het opeens verdwijnt. Wie ben je dan?
Wat blijft er over als de grond onder je voeten beweegt?

Dan ervaren we vaak een donkere nacht van de ziel, zo’n fase waarin het lijden eindeloos lijkt, de nacht die maar niet wil overgaan in een nieuwe dag.
Je kunt geen kant op en wordt op jezelf teruggeworpen.
Er rest niets dan voelen: pijn, wanhoop, radeloosheid.
En je vraagt je af: gaat dit ooit nog voorbij? Dat is de nacht vóór het ontwaken.

Toch kun je de woorden van troost van anderen niet aannemen: het licht aan het einde van de tunnel is niet te geloven zolang je er middenin zit. Zelfs het lijden wordt dan een anker, tenminste íets om je aan vast te kunnen houden.

Alles gaat altijd over

Afbeelding van Marcos miranda via Pixabay

Maar ook dát anker laat jou uiteindelijk los.
Want na elke nacht komt onherroepelijk de dag.
Het licht breekt altijd door, hoe diep het donker ook was. En je hebt je weer te laten zien, in al je kwetsbaarheid misschien. Want licht zit als essentie in alles, ook in ons.

En dan besef je: het is niet dat alles óver gaat en verdwijnt, maar dat het overgaat… in iets nieuws.
Alles wat je meemaakte, begeleidde je slechts naar de volgende laag van licht in jezelf: de nieuwe dag.

De donkere nacht van de ziel…
ze neemt je altijd mee naar méér licht, méér leven. Vanuit dat oogpunt, zouden we er geen genoeg van moeten krijgen.

Liefs, Nynke

Lekker vet reclame maken

Vandaag, lieve mensen, ga ik even ongegeneerd reclame maken voor Soul Touching.

De kunst van het je laten raken

Zo noem ik de kunst van het je laten raken door het leven, op de laag van je ziel en dieper. Het is het jezelf toestaan open te breken, geleidelijk of schoksgewijs, omdat het licht in de kern van je wezen, dat in iedere cel aanwezig is, zonder belemmering wil schijnen en tot uitdrukking komen.

Dat klinkt bevrijdend, misschien zelfs logisch. Dus waarom die nadruk?

Omdat iedereen die dit pad van zelfontvouwing bewandelt weet: bevrijding voelt vaak eerst als pijn. Het openen van de deuren van je eigen gevangenschap is confronterend, zeker als vrijheid lang niet de norm is geweest.

Onze vrijheidsspier

We mogen onze vrijheidsspier opnieuw trainen. We mogen weer ervaren hoe het is om zélf verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat zich in ons leven afspeelt. Missschien niet diréct voor het lot van anderen of de toestand van de wereld, maar voor de manier waarop wij, vanuit dat besef van innerlijke vrijheid, verkiezen te denken, te voelen en te handelen.

En vroeg of laat kom je dan weer uit bij je ziel, of hoe je ook dat diepere besef van jezelf ook wilt noemen. Je buigt letterlijk voor je hart en vraagt om raad aan dat stille weten dat er altijd al was: de eenheid van alles, de onsterfelijkheid van het leven, en dat wat waarachtig is, zonder dat daar woorden of bewijs voor nodig zijn.

Soul Touching
Afbeelding van Silvia via Pixabay

We kennen de stem van onze ziel

We weten het eigenlijk allang. De fluisterstem van de ziel was er altijd, maar kreeg nooit echt ruimte. Wat ze vraagt, is niet nieuw, alleen vergeten.

Er is geen duurzame oplossing voor je problemen, geen blijvend antwoord op je levensvragen, buiten de antwoorden die dáár ontstaan, wanneer je dat gesprek in de diepte van jezelf durft aan te gaan.
Het goede nieuws? De antwoorden zijn er dus, en wachten slechts op jouw bereidheid om te luisteren.

Praat met je ziel

Praat jij wel eens met je ziel? Laat jij je weleens dragen door wat er ín jou te vinden is, zonder advies van buiten? Het voelt in het begin vaak naakt en onzeker. Wie valideert jouw antwoorden? Hoe weet je dat je goed zit?

Maar na een tijdje leer je de taal van je ziel weer verstaan en besef je: er is niets buiten mij dat niet ook ín mij leeft.

Soul Touching, het is echt zo gek nog niet.

Liefs en heel rijk weekend, Nynke (klik: soultouching.nu/contact om al je vragen te stellen)

Koukleum

Vroeger, als kind, was ik een stoer meisje. Ik ravotte met de jongens, droeg vaak jongenskleren, was altijd buiten en liet me niet snel de les lezen. Ik had het ook niet gauw koud. Zelfs toen we als tieners twaalf kilometer heen en terug moesten fietsen naar school, wist ik mijn moeder te overtuigen dat mijn oranje-blauwe Adidas-trainingsjack genoeg was, ook in de winter. Heerlijk.

Niet warm te krijgen

Wat is er veel veranderd. Ik kom uit een fase waarin ik het maar niet warm leek te kunnen krijgen. Ik kroop, waar mogelijk, bijna ín de radiator. Kruiken, elektrische dekens, warmtekussens; allemaal onderdeel van “help Nynke de winter door.” Zo erg is het niet meer, maar die periode was er zeker.
Hoe kan dat toch?

Kleine kinderen zijn vaak minder kouwelijk, en dat is niet zomaar. Hun innerlijk vuur brandt nog vrij en ongeremd. Nog niet vastgedraaid in het systeem dat we “samenleving” noemen, stroomt de levenskracht van een kind ongehinderd naar buiten, verwarmend voor zichzelf én de omgeving.

 

Koukleum
Afbeelding uit de Voyager tarot van James Wanless & Ken Knutson (The Seer)

Een waakvlam

Mijn eigen vlam was in die fase teruggebracht tot een waakvlam. Innerlijk vuur dooft nooit helemaal, maar het kan wel in ruststand gaan: nét genoeg om niet te verdwijnen, niet genoeg om te stralen.

Veel volwassenen trekken zich gaandeweg terug. We raken vervreemd van dat innerlijke vuur, vaak uit een onbewust wantrouwen in het leven zelf. Immers: overleven, geld verdienen, voldoen aan hoe het hoort… het wordt de norm. En geld lijkt dan, hoe illusoir ook, beter bruikbaar dan de rijkdom van onze ziel: onze inspiratie, genialiteit, onze geestelijke overvloed.

Maar zodra we dat innerlijke vuur temperen, zet verkilling in. We worden kouder (van binnen of in ons handelen), harder soms, scherper. Het lijkt krachtig, maar het is overlevingskracht, en daarmee tijdelijk en uitputtend.

Keer terug naar de moederhaard

De moraal, zoals van bijna elk verhaal: keer terug naar huis. Naar de moederhaard in jou, het vuur dat je ooit aanzette tot leven, jouw eigen vonk van de zon. Zodra je die wil tot léven weer aanraakt, laait het vuur in je op. Dan mag het buiten guur zijn, vijandig zelfs, maar jouw zonnecentrum blijft je voeden. En zoals dat krachtige kind van ooit, laat je je niet meer van je pad brengen.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je wel wat steun kunt gebruiken om jouw innerlijk vuur weer op stoom te brengen)