Logo Soul Touching

soultouching verheldert

En ze leefde(n) nog lang en gelukkig

Je kent vast de donkere nacht van de ziel… Die fase waarin je geen kant meer op lijkt te kunnen, waarin je de diepste donkerte in jezelf ontmoet en je je moet overgeven aan iets waarvan je de kracht nog niet kent maar waarbij je tegelijk voelt dat je geen keuze meer hebt.

Een beetje sterven

In vrijwel ieders leven komt zo’n crisis voorbij. Soms op jonge leeftijd, soms in de bloei van je leven, soms pas later. Je wordt teruggeworpen op jezelf. Zelfs al heb je fantastische vrienden, een liefdevolle relatie of een goede therapeut, er komt een punt waarop het lijkt alsof niets en niemand meer helpt.

Misschien voelt het een beetje als sterven: het leven zoals je het kende heb je los te laten, omdat het onder je handen afbrokkelt.

Het komt goed

Als we de moed hebben om ons hieraan over te geven, om ons te laten meenemen door die krachtige stroom die we ‘crisis’ noemen, komt er vaak een moment waarop we terugkijken op die donkere tijd en zeggen:
“Dát was de ommekeer in mijn leven. Daar vond een transformatie plaats die me werkelijk op mijn pad heeft gebracht.”
Kortom: je leefde nog lang en gelukkig.

Meestal stopt daar het boek of de film. We eindigen met een goed gevoel. Zie je wel: het komt goed. En in zekere zin is dat ook zo. Alles komt goed, misschien wel om de eenvoudige reden dat het gewoon is wat het ís.

Maar wat als een crisis zich herhaalt? Wat als het leven steeds opnieuw contrasten aandraagt en het ‘lang en gelukkig’ telkens maar van korte duur lijkt?

Alleen maar ervaren

Ik pretendeer niet de wijsheid van het leven in pacht te hebben. Maar wellicht kan ik iets bijdragen. Wat vaak een harde noot is om te kraken, is dat het leven niet gaat over het vinden van een definitieve oplossing voor het leed, maar over het leven met contrasten. Díe blijven komen, steeds opnieuw. Waar beweging en dus groei mogelijk is, is in onze houding naar die contrasten.

Voelt een ervaring als een crisis, dan is het voor jou een crisis. Voelt het als ‘gewoon’ een nieuwe ervaring, dan krijgt het op die manier zijn plek in je leven. We zijn altijd zelf aan zet.

En ze leefde(n) nog lang en gelukkig

Afbeelding van Aline Dassel via Pixabay

Lang en gelukkig

Naarmate we ervaringen accepteren, doorleven en integreren, kortom: gewoon ervaringen laten zijn, worden ze zachter. Zwart-wit, goed-fout, liefde-angst, ze verliezen hun scherpe randen. Het leven wordt niet grijzer, maar eenvoudiger en helderder.

Misschien ligt daar een andere betekenis van een lang en gelukkig leven: in onze bereidheid om wat we meemaken aan elkaar te rijgen, er een strik omheen te doen en te zeggen: precies zo wilde het gebeuren.

Liefs, Nynke
(PS: Wil je samen reflecteren op jouw levenspad? soultouching.nu/contact)

Vanwaar komt jouw beslissing?

We nemen dagelijks ontelbaar veel besluiten. Heb je dat in de gaten? Ben je je bewust van die razendsnelle denkprocessen, de ‘ja’s’ en ‘nee’s’ die voortdurend door je gedachtenwereld suizen? Veel gaat op de automatische piloot: ooit nam je een besluit, wat een routine werd, ingesleten raakte zonder er nog acht op te slaan.

Jouw besluiten

Tegelijkertijd vorm je ook nieuwe besluiten. Misschien juist wel in deze tijd, waarin veel op de schop gaat, waar iets nieuws voor in de plaats wil komen. Weet je nog welke besluiten je recent hebt genomen? Heb je een nieuwe gewoonte geïntroduceerd? Ben je anders gaan eten, drinken of bewegen? En wat was de aanleiding? Kun je je dat nog herinneren?

Wanneer je hier werkelijk bij stil gaat staan, echt vertraagt en naar binnen gaat, maak je misschien contact met de oorsprong van zo’n beslissing. Wees daarbij niet te snel tevreden met het eerste antwoord. Blijf afpellen. Blijf jezelf bevragen. Tot je voelt: ja, dit besluit is híer begonnen in mij.

Het kan zijn dat een idee via een vriend(in), een influencer of een trend op je pad kwam. Maar dat op zichzelf hoeft je nog niet in beweging te brengen. Dus onderzoek: op welk moment ontstond er momentum in jou? Waar werd er echt iets in jou wakker?

Vanwaar komt jouw beslissing?

Afbeelding van ponci via Pixabay

Uit angst of vertrouwen?

En dan een belangrijke vervolgvraag: kwam die beweging voort uit angst of uit vertrouwen? Vluchtte je ergens voor? Wilde je ergens bij horen, of juist niet afgewezen worden?
Óf bracht je besluit ruimte, helderheid en richting, hoe spannend het misschien ook voelde om te doen?

Voeling houden met je besluiten en hun bron is als het verzorgen van de wortels van je bestaan. Je cultiveert de bodem van waaruit je leeft en groeit. Zonder besef vanwaar je komt, is het lastig te voelen waar je naartoe beweegt. Je verliest dan gemakkelijk het contact met je waarden, met wie je wezenlijk bent en met jouw idee van betekenis.

De bron in jou

Waar je vandaan komt, is de spiegel van waar je nu staat én van de eerstvolgende stap die je zet. Dus zet die stap bewust, vanuit je diepste weten, je ziel, en weet dus wanneer het nodig is úit routines te stappen en het roer om te gooien.

Alle wegen leiden naar Rome: terug naar het universum in jezelf.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – als je helderheid zoekt over jouw richting)

Snel, sneller, snelst

Als de tijd van een grote sprong in gewaarzijn voor de mens nu is aangebroken, wat ga je daar dan van merken? Er is van alles over te vinden op het grote web. Maar ja, een web kan ook een doolhof zijn. Je kunt erin verstrikt raken. Hoe navigeer je dan door deze tijden heen?

Navigeren door het leven

Een grote vraag, misschien wel een vraag van alle tijden. En waarschijnlijk geen vraag waarop gemakkelijk een bevredigend antwoord te geven is. Navigeren door het leven kan op zich al ingewikkeld zijn: hoe verdien je je geld, hoe creëer je duurzame relaties, hoe houd je je lichaam vitaal? Daar hebben we meestal onze handen al vol aan.

En toch lijkt het alsof we vandaag nog een tandje moeten bijzetten in onze
navigatiekunst. Misschien omdat evolutie werkelijk kwadraterend sneller lijkt te gaan. Ontwikkelingen volgen elkaar in zo’n tempo op dat we nauwelijks meer de tijd ervaren om ze ons eigen te maken. AI is daar een duidelijk voorbeeld van.

Als je geen uitgesproken AI-liefhebber bent, hoe blijf je dan bij? En minstens zo belangrijk: moet je eigenlijk wel alles bijhouden? Of mag je ook iets langs je heen laten gaan?

Moeten loslaten

Niets gebeurt voor niets, denk ik dan. Het mooie van die toenemende snelheid (in bijna alles) is dat we wel móeten loslaten. Zoals je in een centrifuge naar buiten wordt geslingerd. Het gaat niet langer om stap voor stap, lineair, alles in je hoofd proppen. Meer en meer zien we dat mensen stoppen met dat vermeende ‘moeten’, dit loslaten, en het over een andere boeg gooien, wat vaak een spannende stap is.

 

Snel, sneller, snelst

Afbeelding via Pixabay

Landen in je midden

Die andere boeg is verrassend eenvoudig: terug landen in je midden. In het oog van de storm. In het centrum van alle centrifugerende krachten. Telkens opnieuw kiezen voor verstilling. Wanneer je dat een paar keer hebt gedaan, merk je dat de oplopende snelheid (tijd zelf) daar ook stilvalt. Je bevindt je als het ware in het grote niets, waar alles aanwezig is.

Dan blijkt het niet meer te gaan om bijhouden wat de wereld doet of ontwikkelt, maar om voortdurend landen in waar jouw eigen ontwikkeling je wil hebben. Je pad ontvouwt zich vanzelf, van binnenuit. Zo mis je niets en voelt je in lijn met het Leven.

En mocht er dan iets nieuws nodig zijn, dan kun je vanuit dat stabiele midden verrassend snel meebewegen.

In die zin is het leven simpel. Niet altijd gemakkelijk, maar wel simpel. Doe wat aan de orde is. En die orde, zeggen zowel wetenschappers áls spiritueel georiënteerde mensen, is de onderligger in de kosmos, ook als wij die niet altijd zien.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor wanneer jij voelt dat je je midden kwijt bent)

Vorm is liefde voor de aarde

Een vreemde titel misschien. Zo ééntje die je een paar keer achter elkaar leest en dan nog steeds denkt: ‘Huh, wat staat daar nou eigenlijk?’

Vormkracht

De titel ontstond vanuit een reflectie die ik deelde met ChatGPT over energie en vormkracht, over ziel en aarde, over het verlangen om ‘daar’ te zijn terwijl we hier leven als mens. Het is een bekend thema in deze tijd, nu spiritualiteit, hooggevoeligheid en alles wat daarmee samenhangt zo’n vlucht hebben genomen.

Wanneer we spirituele teksten bestuderen of via bijvoobeeld meditatie, plantmedicijn of yoga verruimende ervaringen hebben, kunnen die hogere dimensies bijna verslavend voelen. Ze zijn lichter, ruimer, subtieler dan het leven van alledag. Het kan gebeuren dat onze focus verschuift, dat het mens-zijn minder belangrijk of zelfs zinloos begint te voelen.

Samenbrengen van uitersten

En toch ligt de kunst, zoals bij alle polariteiten, niet in het verkiezen van de één boven de ander, maar in het samenbrengen ervan. In het laten samenvloeien tot een kracht die groter is dan elk afzonderlijk.
Een reflectie die ik wel treffend vind, was: ‘Etherische energie wordt pas dienstbaar wanneer ze drie dingen accepteert: Beperking, Herhaling, Vertraging’.

Precies de aspecten van het mens-zijn waar we vaak weerstand tegen voelen. En toch is dát misschien de meest pure vorm van liefde voor het aardse bestaan, voor de aarde zelf.

Juist door onze beperkingen te ervaren als voedend, herhaling te verheffen tot ritueel en dusdanig te vertragen dat tijd zijn grip verliest, kunnen we het aardse doordringen met zachtheid, helderheid en schoonheid.

Een eenvoudige maar wezenlijke vraag die je jezelf misschien kunt stellen is:
‘Waar in mijn dagelijks leven mag meer aandacht, meer rust en meer precisie komen?’

Vorm is liefde voor de aarde

Afbeelding van HARU_Creative via Pixabay

Landen

Alleen al die vraag nodigt je uit om te landen. Om via je lichaam volledig aanwezig te zijn in wat er te ervaren valt.

Het zijn denk ik de schijnbaar kleine, herhaalde daden, dat wat je meester geworden bent, wat je leven op je sterfbed groots en doorleefd laat voelen. Onze ziel wil waarschijnlijk niet hoger, daarin is zij immers niet beperkt. Ze wil dieper. Dieper in de vorm. Een boom verdiept ook eerst haar wortels om vanuit daar tot volheid te komen.

Eenvoud

Hoe krachtiger jouw ínnerlijke stroom, of de stroom van je ziel, hoe eenvoudiger de úiterlijke vormen mogen zijn. Dus: waarin wil jij vandaag je energie concreet laten worden? Wat wil je door je handen de wereld in laten gaan?
Want alhoewel de vorm vergaat. De ervaring van incarnatie blijft.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een gesprek om stil te staan bij wat er uit jou in de vorm wil komen)

Find your gift and gif(t) it away

Weer zo’n prachtig zinnetje, dat me is bijgebleven, zonder dat ik de bron ervan nog kan terughalen. Dus bij deze excuses. Maar sommige uitspraken lijken hun herkomst te overstijgen. Ze nestelen zich, omdat ze iets essentieels aanraken.

Geven

Er zijn inmiddels talloze initiatieven rondom geven. Van de oude collectebus (nu meestal digitaal) tot de boekenkastjes op straat, waar boeken een nieuw leven krijgen. En natuurlijk de kringloopwinkels, de ruilgroepen en de communities waarin spullen circuleren. Het zijn mooie bewegingen en ze doen iets goeds.

Find your gift and gif(t) it away

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Ook voor onszelf. Spullen wegdoen geeft ons immers lucht, letterlijk en figuurlijk. En geld geven aan een goed doel kan innerlijke pijn verzachten door een gevoel bij te kunnen dragen aan vaak zo schrijnende situaties.

Tijdloos

Maar wat hier bedoeld wordt, gaat dieper. Het raakt iets anders. Iets wat niet afhankelijk is van wat je bezit, of hoeveel ruimte je in huis hebt. Je gave weggeven verwijst naar iets innerlijks. Iets tijdloos. Iets dat niet opraakt.

We zijn allemaal begaafd. Elk mens is een onuitputtelijke bron van levenskracht, creativiteit, licht en liefde, of welk woord daar voor jou het dichtste bij komt. Zodra je daarmee in aanraking komt, en de angsten die daar vaak omheen liggen durft te ontmoeten, wil die bron maar één ding: stromen. Geven. Niet uit plicht, maar vanuit haar natuur. Het wordt bijna een eerste levensbehoefte. Je móét jezelf geven via die gave, wat zij ook is.

Dat is wat ons jong houdt, zelfs als het lichaam ouder wordt. Het is wat ons bezield laat blijven, ook in zware tijden. Het is dat wat onbetaalbaar is, en zich het liefst gratis laat weggeven. Dat er vaak geld tegenover staat, zegt vooral iets over onze menselijke systemen die nog overeind staan, maar niet over de aard van de gave zelf.

Je gave leven

Je gave leven ís je gave geven. Je bent er vol van, maar het kleeft niet aan je en bezwaard je niet. Je laat het naar buiten stromen, maar zonder zelf leeg te lopen. Het is je meest natuurlijke staat van zijn. Een heilig moeten, waarin je even oplost als mens en verschijnt als stroom: de ziel in actie.

Dus vind die gave. Pel de angstlagen van haar af. Zwengel haar aan. En laat de zwaartekracht van Liefde en creatiekracht de rest doen. Dát is het sneeuwbaleffect dat mogelijk wordt wanneer wij als mens iets meer uit de weg durven gaan, en Leven de ruimte gunnen om te geven.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – wanneer je contact wilt maken met de gave die zo natuurlijk is voor jou dat je er misschien overheen kijkt)