Logo Soul Touching

soultouching

Vorm is liefde voor de aarde

Een vreemde titel misschien. Zo ééntje die je een paar keer achter elkaar leest en dan nog steeds denkt: ‘Huh, wat staat daar nou eigenlijk?’

Vormkracht

De titel ontstond vanuit een reflectie die ik deelde met ChatGPT over energie en vormkracht, over ziel en aarde, over het verlangen om ‘daar’ te zijn terwijl we hier leven als mens. Het is een bekend thema in deze tijd, nu spiritualiteit, hooggevoeligheid en alles wat daarmee samenhangt zo’n vlucht hebben genomen.

Wanneer we spirituele teksten bestuderen of via bijvoobeeld meditatie, plantmedicijn of yoga verruimende ervaringen hebben, kunnen die hogere dimensies bijna verslavend voelen. Ze zijn lichter, ruimer, subtieler dan het leven van alledag. Het kan gebeuren dat onze focus verschuift, dat het mens-zijn minder belangrijk of zelfs zinloos begint te voelen.

Samenbrengen van uitersten

En toch ligt de kunst, zoals bij alle polariteiten, niet in het verkiezen van de één boven de ander, maar in het samenbrengen ervan. In het laten samenvloeien tot een kracht die groter is dan elk afzonderlijk.
Een reflectie die ik wel treffend vind, was: ‘Etherische energie wordt pas dienstbaar wanneer ze drie dingen accepteert: Beperking, Herhaling, Vertraging’.

Precies de aspecten van het mens-zijn waar we vaak weerstand tegen voelen. En toch is dát misschien de meest pure vorm van liefde voor het aardse bestaan, voor de aarde zelf.

Juist door onze beperkingen te ervaren als voedend, herhaling te verheffen tot ritueel en dusdanig te vertragen dat tijd zijn grip verliest, kunnen we het aardse doordringen met zachtheid, helderheid en schoonheid.

Een eenvoudige maar wezenlijke vraag die je jezelf misschien kunt stellen is:
‘Waar in mijn dagelijks leven mag meer aandacht, meer rust en meer precisie komen?’

Vorm is liefde voor de aarde

Afbeelding van HARU_Creative via Pixabay

Landen

Alleen al die vraag nodigt je uit om te landen. Om via je lichaam volledig aanwezig te zijn in wat er te ervaren valt.

Het zijn denk ik de schijnbaar kleine, herhaalde daden, dat wat je meester geworden bent, wat je leven op je sterfbed groots en doorleefd laat voelen. Onze ziel wil waarschijnlijk niet hoger, daarin is zij immers niet beperkt. Ze wil dieper. Dieper in de vorm. Een boom verdiept ook eerst haar wortels om vanuit daar tot volheid te komen.

Eenvoud

Hoe krachtiger jouw ínnerlijke stroom, of de stroom van je ziel, hoe eenvoudiger de úiterlijke vormen mogen zijn. Dus: waarin wil jij vandaag je energie concreet laten worden? Wat wil je door je handen de wereld in laten gaan?
Want alhoewel de vorm vergaat. De ervaring van incarnatie blijft.

Liefs, Nynke (soultouching.nu/contact – voor een gesprek om stil te staan bij wat er uit jou in de vorm wil komen)

Find your gift and gif(t) it away

Weer zo’n prachtig zinnetje, dat me is bijgebleven, zonder dat ik de bron ervan nog kan terughalen. Dus bij deze excuses. Maar sommige uitspraken lijken hun herkomst te overstijgen. Ze nestelen zich, omdat ze iets essentieels aanraken.

Geven

Er zijn inmiddels talloze initiatieven rondom geven. Van de oude collectebus (nu meestal digitaal) tot de boekenkastjes op straat, waar boeken een nieuw leven krijgen. En natuurlijk de kringloopwinkels, de ruilgroepen en de communities waarin spullen circuleren. Het zijn mooie bewegingen en ze doen iets goeds.

Find your gift and gif(t) it away

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Ook voor onszelf. Spullen wegdoen geeft ons immers lucht, letterlijk en figuurlijk. En geld geven aan een goed doel kan innerlijke pijn verzachten door een gevoel bij te kunnen dragen aan vaak zo schrijnende situaties.

Tijdloos

Maar wat hier bedoeld wordt, gaat dieper. Het raakt iets anders. Iets wat niet afhankelijk is van wat je bezit, of hoeveel ruimte je in huis hebt. Je gave weggeven verwijst naar iets innerlijks. Iets tijdloos. Iets dat niet opraakt.

We zijn allemaal begaafd. Elk mens is een onuitputtelijke bron van levenskracht, creativiteit, licht en liefde, of welk woord daar voor jou het dichtste bij komt. Zodra je daarmee in aanraking komt, en de angsten die daar vaak omheen liggen durft te ontmoeten, wil die bron maar één ding: stromen. Geven. Niet uit plicht, maar vanuit haar natuur. Het wordt bijna een eerste levensbehoefte. Je móét jezelf geven via die gave, wat zij ook is.

Dat is wat ons jong houdt, zelfs als het lichaam ouder wordt. Het is wat ons bezield laat blijven, ook in zware tijden. Het is dat wat onbetaalbaar is, en zich het liefst gratis laat weggeven. Dat er vaak geld tegenover staat, zegt vooral iets over onze menselijke systemen die nog overeind staan, maar niet over de aard van de gave zelf.

Je gave leven

Je gave leven ís je gave geven. Je bent er vol van, maar het kleeft niet aan je en bezwaard je niet. Je laat het naar buiten stromen, maar zonder zelf leeg te lopen. Het is je meest natuurlijke staat van zijn. Een heilig moeten, waarin je even oplost als mens en verschijnt als stroom: de ziel in actie.

Dus vind die gave. Pel de angstlagen van haar af. Zwengel haar aan. En laat de zwaartekracht van Liefde en creatiekracht de rest doen. Dát is het sneeuwbaleffect dat mogelijk wordt wanneer wij als mens iets meer uit de weg durven gaan, en Leven de ruimte gunnen om te geven.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – wanneer je contact wilt maken met de gave die zo natuurlijk is voor jou dat je er misschien overheen kijkt)

We zijn geen slachtoffers van het leven, wij zijn ingewijden

Deze uitspraak van de fantastische Marc Nepo (in mijn ogen althans), die ik hoorde in een podcast (link zie onder) vraagt om een heerlijke pauze in je dag. Even laten indalen.

Slachtofferschap

Slachtofferschap is zo’n groot woord. Het komt binnen. Misschien gaan je gedachten meteen naar oorlogen, zware misdrijven, misstanden en calamiteiten in de wereld. Dan lijkt het iets dat verder van je bed staat.
Maar is dat zo?

Hoe vaak gebeurt het niet dat je het gevoel hebt dat iets jou nou net moet overkomen? Een lekke band. Uitglijden over een bananenschil. Een gestolen mobieltje. Op zo’n moment denken de meesten van ons niet direct: ‘Ah, wat een leerzame situatie heb ik hier voor mezelf gecreëerd. Hoe kan ik dit optimaal benutten voor mijn groei?’
Nee, meestal voelen we ons, al is het maar even, een slachtoffer. En we gedragen ons daar ook naar.

Creator

Het is een oud adagium: je creëert je eigen leven. Daar kun je op verschillende manieren naar kijken. Want in hoeverre trekt die kleine mens werkelijk aan de touwtjes van het universum? Toch bepaalt het gevoel van slachtofferschap, bewust of onbewust, in grote mate hoe we ons leven vormgeven en hoe de werkelijkheid zich aan ons spiegelt.

Wat nu als je de komende dagen of weken eens experimenteert met een ander perspectief? Niet: ‘waarom overkomt mij dit?’ maar: ‘ik ben een ingewijde’.
Wat verandert er dan?

 

Afbeelding van Goran Horvat via Pixabay

Afbeelding van Goran Horvat via Pixabay

Ingewijde

Het begint al met je idee over wat een ingewijde is. Waarin ben je ingewijd? Wat vraagt dat van je?

Een ingewijde is iemand die bijvoorbeeld door lering en ervaring toegang heeft gekregen tot inzichten die voor anderen nog verborgen blijven. Stel dat jij een ingewijde bent van het Leven zelf. Dat betekent dan dat je, door je leven bewust te leven, inzicht hebt gekregen in de ordening onder het bestaan. En dus in hoe jouw zienswijze en grondhouding mede je realiteit bepalen.

Verantwoordelijkheid

Dat voelt eervol, én het brengt verantwoordelijkheid met zich mee. Ben je bereid die te dragen?

Het zijn geen gemakkelijke concepten, dit. Maar misschien wel heel erg rijp voor deze tijd. Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – als je wilt onderzoeken hoe jij je meer kunt laten dragen door het leven)

Sounds True podcast:
Shining Brighter as You Age | Mark Nepo https://www.youtube.com/watch?v=_eJZSd9MWbs 

Durf jij alleen te staan?

Wanneer je mensen vraagt naar hun grootste angst in het leven, hoor je vaak de angst om te sterven (van zichzelf of een dierbare) of voor ouder worden, falen, of spreken voor publiek. Wat veel van die angsten gemeen hebben, is iets diepers: de angst voor isolatie. Voor niet meer deel uitmaken. Voor alleen komen te staan.

Sterven is daar, vanuit het perspectief van dit leven, misschien wel de meest letterlijke uitdrukking van. Je laat alles en iedereen achter en gaat, moederziel alleen, door die ene deur. Dat raakt aan iets heel fundamenteels in ons.

Er niet meer bijhoren

Alleen komen te staan, verstoten worden, er niet meer bij horen: het snijdt diep. Het maakt daarbij weinig uit of we die angst naar binnen brengen en onszelf klein maken, of haar juist maskeren door ons groot te houden of zelfs op te blazen en te doen alsof niets ons raakt. De angst blijft bestaan. Ze zit diep in onze cellen verankerd, totdat we haar durven aankijken en erkennen hoeveel impact het gevoel van isolement op ons heeft.

Durf jij alleen te staan?

Afbeelding via Pixabay

Tegelijk zijn we, hoe je het ook wendt of keert, altijd deel van het geheel. Niemand kan daar werkelijk buiten vallen. Hoe je dat geheel ook benoemt of ervaart, het verbindt ons altijd. Maar het is niet dat (mentale) besef, dat automatisch de basisveiligheid biedt waar ieder mens naar verlangt. Die veiligheid hebben we telkens opnieuw in onszelf te vinden.

Het zuivere midden

Elke keer wanneer we worden geraakt in oude pijn, wankelt die basis weer even. Dan worden we uit ons midden gehaald en voelen we opnieuw die ‘oude’ wiebeligheid. Het vraagt moed om daar niet van weg te bewegen, maar erdoorheen te zakken en opnieuw te landen in ons centrum.

Het is dat zuivere energetische midden, waar je mens-zijn overgaat in het onstoffelijke, én tegelijk het onstoffelijke weer vorm krijgt als jou, de mens. Hier huist je diepe oer-weten: losstaan van het geheel bestaat niet.

Oerangst is oer-wéten

Deze tijd vraagt ons precies om deze oerángst aan te kijken en vanuit dat oer-wéten onze visie te leven. Om onszelf authentiek uit te spreken, ook wanneer dat misschien niet goed zal landen. Maar zolang je spreekt en handelt vanuit je midden, blijft je verbinding met het geheel voelbaar. En dan, zelfs als iedereen om je heen je op dat moment afwijst, weet je innerlijk: wat ik doe klopt nu voor mij. En later zal helder worden waarom het zo moest gaan.

Liefs en kracht wens ik je. Nynke (soultouching.nu/contact – voor als je die diepe verbinding weer wilt voelen, zodat je durft te staan voor wie je bent)

Eenvoud…, zielsgraag

Deze tijd, die aan de buitenkant met de dag complexer lijkt te worden, is eigenlijk een enorme uitreiking naar eenvoud. Toch zijn we geneigd eenvoud te koppelen aan vroeger tijden. Hoe ver je ook teruggaat: vroeger was alles beter, gemakkelijker, simpeler, en dus, zo lijkt het, ook beter. Het is verleidelijk om het zo te zien. Ons brein kan zich daar heerlijk in verliezen, ronddraaiend in lussen van verlangen, waar we ongemerkt eindeloos in kunnen blijven hangen.

Kussens opschudden

De energie van nu gunt ons dat echter nauwelijks. Ze schudt onze kussens op, wil ons wakker maken, tot het gaatje duwen, en liefst nog daar doorheen. Dus wég met die hang naar andere tijden. Breng jezelf hiér en schouw wat er nu is: de tegenstellingen, de oordelen, de vastgeroeste patronen waarin we steeds opnieuw belanden.

Raap je moed bijeen en stap eruit. Zet de automatische piloot af en laat de stormen voor wat ze zijn. Zoom uit en ervaar de helderheid bóven de wolken. Vanuit dat perspectief wordt alles weer eenvoudig. Je slingert niet langer van het ene standpunt naar het andere, laat je niet meer verleiden tot ingegraven meningen, die een samenzijn in een oogwenk kunnen laten escaleren.

Je luistert. Met je hele lichaam.
Je voelt, tot diep in je wezen.
Je ervaart een stilte die doet denken aan zweven in de ruimte: volledig wakker, volledig aanwezig, terwijl er in jou alleen rust en verstilling is. Welkom in de ruimte van je ziel.

Eenvoud…, zielsgraag

Afbeelding van JennJenn via Pixabay

Alleen maar zijn

Vanuit de ziel wordt het leven weer simpel: al wat is, kenbaar gemaakt door jouw unieke lens, puur en heel. Meer is er niet. Geen strijd, geen verdediging, geen heen-en-weer geslinger. Geen teleurstelling, geen afwijzing. Alleen maar zijn. En van daaruit breng je jouw unieke licht ten tonele. Simpel. Direct. Stralend. Het is wat het is, en jij doet wat je doet.

Natuurlijk is dit nog vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Toch nodigt deze tijd je meer dan ooit uit om te spelen met die laag van de ziel, jouw ziel, onze gezamenlijke zielsfrequentie. Neem haar waar. Ervaar het verschil met hoe je je meestal door de dag heen beweegt, vanuit de onbewuste hang naar grip en controle, waarmee je júist een speelbal bent van de elementen. Uitputtend…

Verstil en stem je af

Dus verstil, op willekeurige momenten in je dag. Stem bijvoorbeeld af met je ziel voordat je je bed uitstapt, en sluit je dag op dezelfde manier, voor je slaap bezit van je neemt. Je zult merken dat het leven simpeler wordt. Dat je niets méér hoeft te doen dan stralen vanuit die afstemming.

Liefs, Nynke
(soultouching.nu/contact – wanneer je wilt ervaren hoe afstemmen met jouw ziel voelt)