Logo Soul Touching

soultouchingverheldert

De taal die Stilte heet

Misschien had je op school en tijdens je studie een hekel aan talen: rijtjes en grammatica leren. Eindeloos conversatie oefenen, met uitzondering op uitzondering, of het nou een Latijns- of Germaans-geöriënteerde taal was. Tegenwoordig heb je natuurlijk de taalhacker-apps, waarmee je gewoon je zegje kunt doen in het Japans, Roemeens of (gewoon) Frans, daar waar het Engels misschien niet zo gangbaar is.

De nieuwste taalhack

Maar met de intrede van de nieuwste taalhack, die natuurlijk in feite zo oud is als de mensheid zelf, maken we een kwantumsprong: het is de taal die stilte heet. De boodschap tússen de woorden, daar zijn we al aardig vertrouwd mee. Maar stel dat álle woorden wegvallen? Is dat ongemakkelijk, onmogelijk? Hoe versta je dan wat er wordt gezegd?
Voor wat we doofstom noemen hebben we gebarentaal bedacht. Ook best een klus om te leren wellicht. En met het viraal gaan van The Telepathy Tapes (over de telepatische communicatie tussen niet sprekende mensen die we autistisch noemen), heeft telepathie zich op grotere schaal bekendgemaakt. Maar dan: hoe zou het zijn als we alleen nog diep luisteren tot onze beschikking hebben, zoals wat we kennen wanneer we ons laven aan de natuur?
De taal die Stilte heet
Afbeelding van debowscyfoto via Pixabay

De taal van de natuur

Hoe fijn is het niet om met haar in gesprek te zijn, wandelend in een bos, langs een rivier, in een fikse regenbui of aan zee. Het maakt niet uit. Het is zo heerlijk rustgevend, dat ze niet met je in discussie gaat, je niet onderbreekt maar (f)luistert. En jij (f)luistert terug. Jullie vinden je ritme samen, je dans. Die taal is eigenlijk heel natuurlijk voor ons, geeft vrede en ruimte waardoor we na het ‘gesprek’ altijd opgeladen verder kunnen. Stel dat dit ook steeds meer onze mensen-taal wordt, die taal van de stilte. De taal van luisteren met onze innerlijke oren en uiteindelijk ons hele lijf. De taal die woorden helemaal overbodig maakt en daarmee een boodschap kristalhelder en heel direct kan overbrengen. Stiltetaal is hoogst efficiënt, heerlijk kalm en het elimineert ruis zoals niets anders dat kan.

Vaker stil zijn

Ja, het lijkt me wel wat. Ok, we zijn daar misschien niet 123, maar we kunnen allicht al een beetje oefenen hier en daar? Gewoon, vaker stil zijn en luisteren, stiltes laten vallen en het ongemakkelijke daarin langzaam uitnodigen gemakkelijk te worden? Doe het eens een uurtje, misschien een dagdeel en als het bevalt een hele week. En oogst heel bewust wat het je brengt. Ik lees je er graag over. Liefs, Nynke

Recht onder je neus

Als je, net als ik, talloze readings en sessies hebt ontvangen om jezelf te doorgronden en te ontdekken wat je hier, in Gods naam, komt doen, herken je vast die ene rode draad die telkens weer opduikt, wanneer je al die sessies naast elkaar legt.

Hoofdthema

Dit hoofdthema raakt je denk ik diep, resoneert sterk of heeft je vast uitgedaagd in je leven. Het is iets dat je niet loslaat, dat altijd aanwezig is geweest, zelfs in je vroegste herinneringen. Als kind had het misschien een andere vorm, maar je herkent het wellicht in oude foto’s, filmpjes of verhalen van je ouders over wat jou zo jou maakte.​

We kunnen niet om onszelf heen, hoezeer we dat ook proberen. Er is iets wat we als mens te leren, te doen, te verwerken hebben in dit leven. En dat ‘iets’ ligt vaak recht onder onze neus. Maar wil je het echt zien, is dan natuurlijk de vraag?

Recht onder je neus

Afbeelding van Esther Merbt via Pixabay

Weet jij wat het is?​

Waar keer jij steeds naar terug? Is het iets met kinderen, dieren, ouderen, werkenden, de natuur, opruimen, verfijnen, eten, gezondheid, schoonheid, beeld, geluid? Wat is het? Deze thema’s kunnen breed lijken, maar op een dieper niveau vragen ze om transparantie en het erkennen van je ware zelf.​

Wat staat zo dichtbij je dat je er meestal aan voorbijgaat? Wat vind je te gewoon, te vanzelfsprekend, misschien zelfs te saai? Of schrikt de intimiteit met jezelf en de kracht die in jouw thema verborgen ligt je af? Want één ding is zeker: ons licht laten schijnen vanuit de meest open versie van wie we zijn, is krachtig. En zodra dat licht aangaat, is er geen weg terug.​

Niet meer om jezelf heen

In deze tijd wíllen heel veel mensen niet meer om zichzelf heen. En het moment dat je toegeeft aan wat al die jaren al zo eigen was, brengt meteen verlichting. Hoeveel oordelen je er ook over hebt, je kunt en wilt niet anders meer dan je erin laten zakken, je eigenheid omarmen en het instrument zijn voor wat er uit je tevoorschijn wil komen.

De manier waarop jij vervolgens vormgeeft aan je overgave aan wat het leven met je wil, is uniek.​ Het label dat we aan ons thema hangen, is misschien handig bij een eerste kennismaking, voor een website of als opening van een gesprek. Maar jouw grote kracht ligt in je houding, je toewijding, je ziel en zaligheid die je bereid bent te leggen in dat wat je hart doet opengaan.

Recht het mysterie in

Sta jezelf toe je totaal te verliezen in wat je als kind diep van binnen al wist, wat altijd al onder je neus lag, maar waar de mitsen en maren tot nu toe de overhand hadden. Laat je meevoeren op de glijbaan van het leven, in volle glorie, recht het mysterie in.​ Liefs en mooi weekend, Nynke

Kwetsbaarheid

Het woord alleen al roept vaak gemengde gevoelens op. In onze maatschappij streven we er meestal naar om sterk en onwankelbaar over te komen, zowel in ons werk als in onze persoonlijke relaties. We associëren kracht met acceptatie en succes binnen onze sociale kringen. Toch horen we in spirituele gemeenschappen vaak de uitdrukking ‘kwetsbaarheid als kracht’. Wat maakt kwetsbaarheid dan zo krachtig?​

Kwetsbaarheid

Afbeelding van Nel Botha via Pixabay

Kwetsbaarheid als kracht

De kracht van kwetsbaarheid wordt grappig genoeg meestal aangehaald wanneer we dit bij ánderen observeren. Denk aan iemand die een ingrijpende gebeurtenis doormaakt, zoals het verlies van een partner terwijl er jonge kinderen zijn, of iemand die geconfronteerd wordt met een ongeneeslijke ziekte en te horen krijgt dat de tijd als mens hier bijna om is.

Wanneer zo iemand niet vervalt in boosheid, depressie of ontkenning, maar met rechte rug de situatie aankijkt, zien we dat als kracht in kwetsbaarheid. Maar ervaren zij die kwetsbaarheid zelf ook als kracht, vraag ik me vaak af? Of is het misschien hun acceptatie en de overgave aan wat is, juist het volledig zijn met en in die kwetsbare gevoelens, die hen de kracht geeft?​

Hoe vind jij je kracht terug?

Wanneer voelde jij je voor het laatst echt kwetsbaar? Niet krachtig, maar nerveus, angstig of ronduit bang? Hoe ging je toen om met die gevoelens? Zocht je toevlucht in isolatie, of probeerde je je ongemak te maskeren door je sterker voor te doen dan je je voelde?

Hoe vond je uiteindelijk je kracht terug? En wat zorgde ervoor dat je omgeving je weer als ‘krachtig’ begon te zien?​

Als mensen blijven we streven naar verbetering, acceptatie en het gevoel erbij te horen. Is dit streven zelf niet een (krachtige) daad van pure kwetsbaarheid?
Immers, we zíjn ‘er’ al en kunnen onze plek in het geheel nooit verliezen, hoezeer we dat ook proberen.​

Gezichten van je ziel

Kwetsbaarheid, in al haar vormen, of het nu angstig en onzeker is, of in overgave en kracht, ze zijn zou je kunnen zeggen gezichten van je ziel. Speel ermee, praat ermee en verbind je met de fysieke sensaties die erbij horen. Dat zijn o.a. de wonderbaarlijke ervaringen van het mens-zijn.​ Liefs, Nynke

De grote rode draad

Waan van de dag

In ons dagelijks leven, vaak aangeduid met de ‘waan van de dag’, richten we ons meestal intens op de gebeurtenissen voor onze neus. We proberen bijvoorbeeld nét even dat voordeeltje mee te pakken dat om middernacht afloopt, haasten ons naar de volgende ontmoeting wegens tijdgebrek of raken gefrustreerd als een onverwachte gebeurtenis, zoals een lekke band, onze planning verstoort.

En dan zijn er de grotere levensgebeurtenissen: een huwelijk dat strandt, een gezondheidscrisis, maar ook vreugdevolle momenten, zoals de geboorte van een kind dat kan zijn.

De grote rode draad

Afbeelding van günter via Pixabay

Afstand

Maar nodig jezelf nu eens uit tot afstand nemen en zoom uit. Je bevindt je aan het einde van je leven, klaar om over te gaan. Of misschien zit je zelfs op zielsniveau, waar je nog meer de grote rode draad door je leven (beter gezegd: levens) kunt zien. Hoe kijk je dan naar al die gebeurtenissen? Welke plek krijgen ze in het grotere levensplan waarin jij je bevindt?

Vaak ontstaat er dan een hele andere betekenis. Hoe belangrijk was die korting in het grote geheel der dingen? En wezenlijker nog: zie je dat in de loop van de tijd voordelen en nadelen elkaar in evenwicht lijken te houden, zoals die korting die teniet wordt gedaan door de tegenvaller van de lekke band? Magisch maar waar. Ga er maar eens op letten.

En die scheiding, hoe past die in je levensverhaal? Misschien heb je via regressie of opstellingenwerk ontdekt dat dit gewoon in je levenslijn lag, omdat het je iets had te leren.

Ritmische golfbeweging

We kunnen het leven zien als een eb- en vloedbeweging, een komen en gaan van actie en reactie, oorzaak en gevolg. Een voortdurend ‘op reis gaan’ en weer terugkeren naar het midden, het gouden midden, waar je je thuis voelt.

Dit ritme vraagt om overgave, de stilte in jezelf, waarin je kunt uitzoomen om het grotere geheel te zien. Onze neiging om alles tot in detail te willen regelen en controleren kan iets moois opleveren, maar als dit voortkomt uit angst, brengt het alleen frustratie en put het je uit.

De eeuwige paradox

Altijd weer komen we terug op de eeuwige paradoxen die ons menselijk leven zo rijk maken: juist door los te laten en uit te zoomen, zie je de parels van details die je zielsplan tot vervulling brengen. Liefs, Nynke

Paniek

Verdedigingsmechanismen

Wanneer je bewust bezig bent met zelfreflectie en het onder ogen komen van je angsten, merk je steeds duidelijker wat er werkelijk in en met je gebeurt op momenten dat je het moeilijk hebt. Misschien ken je inmiddels hoe je in een fractie van een seconde je hart kunt sluiten, je terug kunt trekken in jezelf of juist uithaalt naar een ander. Zomaar een paar klassieke verdedigingsmechanismen die zo diep in ons mens-zijn geworteld zijn dat ze reflexmatig optreden. Totdat je er je bewustzijn op richt en ze begint te doorzien.

Wanneer je zo’n moment helemaal afpelt, kom je misschien ook uit bij een vorm van paniek. Dit hoeft niet de acute, zichtbare paniek te zijn van bijvoorbeeld het wegrennen voor een brand. Het kunnen subtiele vormen van paniek zijn, die ons bestaan als mens al eeuwenlang beïnvloeden.

Paniek

Afbeelding van Michael Schwarzenberger via Pixabay

Paniek

Paniek heeft als kenmerk dat het je volledig kan overnemen; de angst is te overweldigend om er bewust bij te blijven. Onze oerangsten hebben vaak die omvang en zijn niet altijd gemakkelijk te herleiden. Er is vast genoeg gebeurd in je leven tot nu toe, maar deze diepe bestaansangsten voelen vaak veel groter dan een specifieke jeugdherinnering.

In zulke momenten wil alles in jou vluchten, op welke manier dan ook. Zelfs aanvallen kan als een veilige vorm van vluchten voelen. Want wat als je blijft? Wat als je jezelf toestaat te zakken in de paniek, alsof het een bad is? Als je je overgeeft aan datgene waar je het meeste bang voor bent, moedig en liefdevol?

Omarming

Ohh, wat kan dat ongemakkelijk aanvoelen. Bijna onmiddellijk neemt ’terug naar je vertrouwde mechanismen’, het als kracht over. Maar naarmate je jezelf laat wennen aan het diepgevoelde ongemak wat paniek veroorzaakt, niet vlucht en het proces het proces laat zijn, gebeurt er iets magisch.

Je paniekreflex begint te smelten. Iets dat op een omarming lijkt, groter dan je mens-zijn, daalt over je heen, met zoveel rust en liefde, dat er vertrouwen begint te groeien en de ervaring van ‘blijven’ sterker wordt. Dus je blijft…

En geleidelijk, volkomen natuurlijk, laat de paniek zich ontdoen van haar lagen en lost op in je vertrouwen en de allesomvattende liefde van het leven zelf. Dit proces speelt zich op dit moment bij heel veel mensen af. De grote angstreflex beleeft op steeds meer plekken haar laatste stuiptrekkingen, om uiteindelijk tot rust te komen en te verdwijnen in het niets.

Vreugdevolle vrijheid

Misschien schokschoudert je lichaam nog even na, omdat de angstherinnering daar het meest is vastgezet in de vorm, en meer tijd nodig heeft om los te laten. Maar uiteindelijk blijft er slechts een herinnering, zoals een laatste snik, en neemt een vreugdevolle vrijheid het in je over.

Paniek, een oerkracht die in eerste instantie altijd lijkt te winnen, kan met voldoende aandacht en liefde niet anders dan zich overgeven. Liefs, Nynke