Logo Soul Touching

soultouchingverheldert

Quick fixes en de kracht van herhaling

Weer een week voorbij. Ik schreef er vorige keer al over: alles lijkt sneller te gaan, alsof de tijd je op de hielen zit. Er is nauwelijks nog ruimte voor antwoorden, maar de vragen blijven komen.

Van de simpele dagelijkse – waar zijn mijn sleutels, wat eten we vandaag – tot die diepste, de oervragen: wie ben ik en wat kom ik hier doen?

Je hoofd wil antwoorden

Je hoofd wil antwoorden, je systeem zoekt rust, maar vindt dit niet en blijft maar draaien. Herken je het?

Nog maar een paar jaar geleden (in mijn beleving), voelde het alsof er ergens in de week nog wel een moment was om stil te vallen. Nu lijkt zelfs dát gepland te moeten worden. De tijd neemt het over. En ze bestaat niet eens, níet echt. Hilarisch!

Dus zoeken we ook naar snelle verlichting. Een sessie hier, een reading daar, als het maar onmiddellijk antwoord geeft op die prangende vragen.

Quick fixes zijn verleidelijk

Quick fixes zijn verleidelijk. Een uurtje sparren en dan weten wat je pad is. Opluchting. Richting. Maar we weten diep van binnen: dat is maar tijdelijk. De diepte blijft missen. En dus hop, op naar de volgende.

Maar wat als je nu eens bleef bij wat je al hebt ontvangen?
Herhaling is heilig. Niet voor niets gebruiken alle oude wijsheidstradities zich herhalende rituelen. Omdat ze weten: de kracht zit niet in het snelle antwoord, maar in de langzame opname.

Vertragen en verstillen

Misschien heb je een opname (mooie woordspeling) van je sessie al tien keer gehoord, een tekst al zo vaak gelezen. En toch, wanneer je werkelijk verstilt, opent zich steeds iets. Een nieuw inzicht komt binnen, een waarheid landt in je lijf. En het voelt werkelijk als de eerste keer dat het voorbij komt.

Dát is de magie van vertragen.

Quick fixes en de kracht van herhaling

Afbeelding van Mollyroselee via Pixabay

De kracht van herhaling

Dus duik weer in dat oude schrift van je. Luister opnieuw naar die sessie. Niet om gretig iets nieuws te vinden. Dat doodt je openheid. Nee, het dient om te baden in je eigen wijsheid, het wonder ín jou, waarvan in Divine timing zich steeds nieuwe stukjes openbaren. Liefs en heerlijk weekend, Nynke

De trein dendert door

De AI-workshops vliegen ons om de oren. Technologie raast voort en neemt in hoog tempo taken en banen over. Veel mensen – althans de mensen die ik spreek – ervaren dat de tijd bijna té snel gaat. Gedachten vervliegen, het hoofd kan het niet meer bijbenen. Alsof we worden uitgenodigd – of beter gezegd: gedwongen – om meer los te laten dan we aankunnen.

De trein dendert door

Afbeelding van Alexei via Pixabay

Hoe blijf je dan op het juiste spoor? Hoe houd je het leven bij, als computers een snelheid aanbrengen die ons mens-zijn overstijgt? Door een heel ander tempo te kiezen.

Verstillen

Ken je dat gevoel, wanneer je in volle vaart in een trein zit en er een andere trein langs raast? Het lijkt even alsof je stilstaat. Precies dát is nu nodig. Verstillen. Je lichaam regelmatig tot rust brengen. Want in die verstilling kan je bewustzijn omhoogschieten, naar frequenties waarin de toekomst niet overweldigend is, maar uitnodigend.

Stel je voor: communiceren zonder schermen, door een gedachte. Aanwezig zijn in het oog van de orkaan, kalm, helder, levend. Op precies het juiste moment het juiste doen. Niet gejaagd, maar afgestemd.

De Kunst van Contemplatie

Dit is geen utopie. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk in ons mens-zijn. En daarin is De Kunst van Contemplatie een sleutel. Vertragen om te versnellen. Minder doen, meer leven. Ruimte maken voor wat wezenlijk is, zodat het zichzelf kan tonen – niet op commando, maar precies op tijd. Is het niet wonderlijk?

En dit wonder kunnen we zelf scheppen, iedere dag opnieuw, zelfs in een doordenderende trein. Door te vertragen, te verstillen, te verinnerlijken en jezelf te hervinden in het alziende oog in de orkaan, in het onmetelijke universum dat je zelf bent. Dan hoef je nergens naartoe, niet te stressen om een trein te halen, maar slechts af te stemmen met wie je bent, in ieder Goddelijk moment.

Liefs, en een verstilde groet, Nynke

PS: kom naar ons Inspiratievolle Contemplatie-event ter ere van de lancering van dit vertaalde werk van Richard Rudd, de grondlegger van de Gene Keys. Hier vind je er alles over.

Als alles nou gewoon is

Wat kun je je in het leven soms opgejaagd voelen, hè? Tenminste, ik heb dat (nog) wel regelmatig. Op die dagen waarop ik eigenlijk niet echt doe waarvoor ik ooit in die wieg ben gelegd.

En ik zeg ‘nog’, omdat ik voel dat me laten opjagen door mijn eigen angstgevoelens iets is wat ik achter me laat. Gewoon mezelf zijn dwingt haar ruimte af. Ik voel het.

Hoe voelt het voor jou?

Hoe voelt dat voor jou, dat ‘gewoon jezelf zijn’? Het is inmiddels een populaire kreet, zeker in coachingsland en in spirituele kringen, maar écht gewoon blijkt het nog niet te zijn. En dus ook niet zomaar gemakkelijk. Weet je eigenlijk al wie die ‘jezelf’ dan is? Dat alleen al kan een heel leven vullen.

Want als we steeds dieper afdalen, naar de kelders van ons zijn, ontdekken we hoe subtiel we ons blijven aanpassen. Bewust of onbewust. De angst om afgewezen, zelfs uitgestoten te worden, zit zo diep. Het is uiteindelijk de angst voor de dood. Of beter nog: de angst om niet meer te bestaan. Zelfs niet als bewustzijn. Complete eliminatie. Onvoorstelbaar voor de meesten van ons.

Gewoon Verlichting

Misschien is dat wel precies waar verlichting over gaat: dat wat zich nog druk kán maken over er zijn of er niet mogen zijn, lost op. En wat overblijft is Licht. Bewustzijn. Gewoon Zijn.

Maar dan terug naar het gewone, want verlichting laat zich niet afdwingen. Hoe breng jij ‘gewoon jezelf zijn’ in je dagelijkse doen en laten? Zodat ontspanning adem krijgt, en het leven je zachtjes verder draagt?

 

Als alles nu gewoon isAfbeelding van NGUYEN TIEN via Pixabay

Speel eens met deze zinnen door de klemtoon telkens te laten verspringen:
– Áls alles nou gewoon is
– Als álles nou gewoon is
– Als alles nú gewoon is
– Als alles nu gewóón is
– Als alles nu gewoon ís

Gewoon sterfelijk

Wat beweegt er in je lijf, je denken, je voelen bij iedere zin? Gewoon zijn is niet vanzelfsprekend. Vaak ontmoeten we het pas als we oog in oog staan met onze sterfelijkheid. Als alles waarachter je je nog kon verschuilen wegvalt…

Misschien slaken we dan eindelijk die zucht van Verlichting. Liefs, Nynke

Lichtkracht

Kan het werkelijk zo zijn… dat jouw aanwezigheid in ieder moment voldoende is? Kun je het je voorstellen: een wereld waarin je gewoon jezelf bent? Geen druk. Geen haast. Geen vergelijking met de ander. Geen prestatienorm, geen functioneringsgesprek, maar simpelweg: er zijn.

Afbeelding van Adrian via Pixabay

Het hokjesspel

We zijn gewend aan vorm. Aan functieprofielen, CAO’s, hokjes en systemen. Alles is afgemeten, gekoppeld aan normen, met geld als grote graadmeter. Het duwt ons voort, voedt ons op. Al vanaf heel jong worden we geslepen in de mal.
Pas je in het hokje? En als je niet past: kun je dan een nieuw hokje maken dat wordt erkend, dat bestaansrecht krijgt?

Het is een bijzonder spel dat we samen ontwierpen: het hokjesspel. En ergens voelt het logisch, want diep vanbinnen herkennen we het, dat we omhuld zijn. We zijn een hokje met een hart, met een ziel, met licht van binnen.

Jouw licht

Maar wat nu wringt, is dat we voelen dat die hokjes ons Licht beginnen te belemmeren. Eeuwenlang boden ze veiligheid, bescherming, structuur in een wereld waar het Licht lang gedimd was. En nu… nu wil het Licht weer vrijuit schijnen.

En dat Licht, dat ben jij, dat zijn wij.

Dus: wie ben jij zonder hokje?
Wie ben jij in de volle vrijheid?
Wie ben jij als stralend Licht, onbelemmerd, onvergelijkbaar, onmeetbaar?

Hoe voelt het, als je jezelf toestaat er gewoon te zijn? Zonder verwachting. Zonder beloning. Zonder moeten. Op je werk. Op een verjaardag. In je gezin. Zelfs bij je beste vrienden. Onze maskers zitten diep. Maar jouw Lichtkracht, die leeft. Die klopt aan. Mag het? Liefs, Nynke

Slachtofferschap

Slachtofferschap. Een beladen woord. Ken je jezelf als slachtoffer? Wat offerde je van jezelf toen het gebeurde? Wat hield je gevangen in de positie van het ondergaan, zonder echt iets te kunnen doen?
En wat bracht het je om de dader de schuld te geven? Gaf het je kracht en vechtlust, of maakte het je juist kleiner?

Jezelf opofferen

Jezelf opofferen klinkt misschien zwaar, maar draagt een prachtige trilling in zich. Zoals Gene Key 19 zo mooi laat zien: er is een pad dat begint in mede-afhankelijkheid, waarin we buiten onszelf zoeken naar redding, alsof ons leven ervan afhangt. “De trilling van menselijk lijden hangt af van het bestaan van een hogere autoriteit buiten onszelf.” *

Maar zodra je dit herkent, jezelf toestaat je eigen gevoel te laten spreken en jezelf niet langer opoffert vanuit angst, begint de ware bevrijding. Je gaat staan in jouw authenticiteit. Je ziet dat echte opoffering geen onderwerping is, maar een bewuste keuze voor diepe verbondenheid.

 

Slachtofferschap
Afbeelding van Goran Horvat via Pixabay

Ultieme verbinding

We zijn geen losse eilanden. We zijn een fractie én het geheel. Ultieme verbinding betekent je beseffen dat je niet onafhankelijk bent, maar verweven, wederzijds afhankelijk in een heilig web van leven. Het betekent jezelf offeren, waarmee je dat leven in bloei zet.

Elke dag biedt momenten van slachtoffer- en daderschap. Elke dag kun je kiezen: geef ik mezelf weg, of laat ik het leven door mij heen spreken en verbind ik me dus met al wat is? Kijk liefdevol in die spiegel en herinner jezelf aan jouw ware natuur.

Voeding voor het geheel

Uiteindelijk offeren we onszelf niet op uit tekort, maar uit overvloed. Onze bloei wordt voeding voor het geheel. Wat een mysterieus en schitterend weefwerk is het leven toch. Liefs en een mooi weekend, Nynke

* (uit: De Gene Keys, Omarm je Hogere Doel, Richard Rudd – vertaald vanuit het Engels door www.genekeysnederland.nl)