Logo Soul Touching

zielscontact

Angst, de perfecte raadgever

Er is niets bekender in onze wereld dan angst. Juist in deze tijd, waarin het weer ontvlamt, raakt het ons intens. Maar is het er eigenlijk ooit níet geweest? Is er ooit een tijd geweest zonder angst of hebben we de angst in onszelf zo goed weten te bedekken dat we lange tijd konden doen alsof het er na de laatste grote oorlogen bij ons, niet was? Een retorische vraag, ik weet het. Maar toch, zeker nu eentje om eens bij stil te staan: wat is nu werkelijk zo nieuw aan de situatie van vandaag de dag? Is het misschien dat angst eindelijk gehoord en gezien gaat worden en de aandacht krijgt die het in feite verdient.

Een raar fenomeen

Wij mensen zijn een raar fenomeen, wanneer je ons helemaal afpelt tot wat we in essentie zijn: bewustzijn als scheppende kracht in een hele tijdelijke vorm. En in die vorm lijkt dat bewustzijn zo ver naar de achtergrond gedreven en overschaduwd, dat we hulpeloos en hopeloos de aandacht hebben gericht op het proberen te redden van ons vege lijf. Terwijl de scheppende kracht in ons tot veel meer in staat is en ons dat ook steeds meer laat weten.

Angst voor jouw dood

En daar komt angst als perfecte raadgever om de hoek kijken. Onze diepste angst (een van de vele vormen van de angst voor de dood) onder ogen komen, is de enige toegangsdeur om onze diepste gave te kunnen gaan leven en onszelf volkomen uniek en scheppend uit te drukken in de wereld. Alleen vanuit de onderdrukkende kracht van angst, in welke vermomming ze zich ook laat zien in jouw leven, kom je in beweging en breek je uit je schaduw, om uiteindelijk te erkennen dat dat wat je in beweging zette, dezelfde brandstof is als die van je innerlijk vuur, de passie in je diepste verlangen.

En je diepste verlangen leidt je vervolgens stap na stap naar datgene wat níet meer over jezelf gaat, maar over jouw bijdrage aan het grotere, de groep, de aarde, het geheel. Dat is eigenlijk het enige waarvoor we werkelijk willen leven. En daarom ook het enige waarvoor we durven te sterven en dus op een zeker moment in beweging komen, dwars door onze doodsangst heen.

Want, puntje bij paaltje, is dat exact wat er gebeurt wanneer je werkelijk je hart gaat volgen: je individualiteit sterft steeds een beetje meer, beginnend met je ego. Zo vallen we uiteindelijk weer naadloos samen met de energie waaruit we zijn ontstaan en blijft alleen puur bewustzijn over met haar immens scheppende kracht en slecht één waardige tegenspeler: angst. Ze zijn aan elkaar gewaagd én lopen in elkaar over, omdat ze een en dezelfde zijn.

Angst leidt je naar jouw ziel

Angst als de perfecte raadgever, leidt je wanneer je werkelijk luistert, dus linea recta naar jouw wezen, jouw essentie, jouw ziel, en wat van daaruit manifest wil worden in de wereld, zonder aanzien, financieel gewin of macht als doel.

Mijn diepste verlangen is het raken van zielen en het op die manier bijdragen aan het rimpeleffect van bezieling in de wereld. Als ik het voor het succes zou doen of voor het geld, was ik allang gestopt. Het is geen makkelijk pad (geweest) wat me door mijn diepste angsten leidde. Maar telkens opnieuw ontdekte ik vroeger of later in de diepste put een lichtje. En, wanneer ik daardoor dan weer de moed opvatte om door te gaan met mijn bezieling, ervoer ik weer mijn diepste angsten. Dus kon ik niet anders dan toegeven dat dat lichtje verbonden is met die angst en dat ze beiden thuishoren in mijn ziel.

Angst, de perfecte raadgever

Afbeelding van Kellepics via Pixabay

Steeds opnieuw je balans vinden

Het gaat steeds weer over het vinden van de balans in jezelf tussen het aankijken van de angst die je neer lijkt te halen én het bewegen met de (jouw) creatiekracht die je op wil laten rijzen. Op een gegeven moment komt dat tipping point: je hebt genoeg van de angst overwonnen. Het dient niet meer als brandstof om te gaan creëren en de oprijzende kracht in jezelf wordt een onoverwinnelijke, scheppende kracht die alles wat je nog als negatief opvat, absorbeert.

Liefs, Nynke

PS: Wees welkom voor een kennismaking als je ervaart vast te zitten en het niet lukt om iets van jezelf vorm te geven. Of wanneer je twijfelt over wat jouw zielsverlangen dan wel is. Kijk op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ om je aan te melden.

 

 

 

 

 

Samenvallen met jezelf,

het meest enge en machtig mooie dat er is.

‘Alles is al perfect en we zijn al heel.’
Ja, dat klinkt prachtig! Maar, op veel momenten zit er nog wel wat ruimte tussen die perfectie van wat is én dat wat je zo door de dag heen ervaart, wat allesbehalve fijn kan voelen.

Het ego heeft in dit ervaren van je perfecte heelheid een belangrijke sleutel in handen. Het is alleen niet de glansrol, die het zo graag wil, maar eentje van overgave. Alle mystici en sjamanen wijzen op dit proces van het ego dat heeft te buigen voor grotere krachten. Die ego’dood’, en de stress die dat oplevert, is waar dit blog over gaat.

Strijd

Heb je je wel eens overgegeven, na een ruzie bijvoorbeeld? Een strijd met iemand, je dierbaar of niet, waarbij je inzag: “Ik krijg hier geen gelijk. En heel eerlijk: ik héb het ook niet persé. Dus, geef ik me over.”
Meestal gaat daar een proces aan vooraf, wat gepaard kan gaan met een heftige interne strijd. Alles in je schreeuwt immers om vol in het strijdperk te blijven en jezelf nooit prijs te geven. Geharnast en wel (in scherpe woorden en gesloten lichaamshouding) ervaar je dat jouw gelijk bevochten moet blijven worden, tot het bittere einde. Dus dat is wat je reflexmatig wilt doen.

Een scheurtje in je defensie

Maar opeens komt er een klein scheurtje in je defensie. Je harnas breekt open op een plek waar zomaar een ingeving binnen komt vallen: “Is het eigenlijk wel waar wat ik zeg? Is het werkelijk waar?” En er sluipt twijfel bij je binnen. Als een dolle beginnen de gedachten in je hersenen rond te draaien. Jouw waarheid, die eerst nog zo logisch leek, begint te schuiven en alles waar je vierkant voor stond, én ook achter stond, wankelt. Geen fijn gevoel. Maar hoe je ook je best doet om dit te herstellen, het lukt niet. Je verdediging kost zelfs steeds meer energie in plaats van dat je je er steviger door voelt, zoals eerst.

In vrije val naar de diepte

Samenvallen met jezelfAfbeelding van Pexels via Pixabay 

Van het idee dat je de boel stevig in de hand hebt, lijkt niet veel meer over. Het is of je afbrokkelt, stukje bij beetje, elke dag wat meer. Je weet niet meer waar je het zoeken moet. Al je houvast lijkt op drift en de grond onder je voeten is gaan schuiven. Gevoelens van schuld en schaamte steken de kop op. Wie je dacht te zijn, degene die je zo goed meende te kennen en waarvan je het gevoel had dat je er altijd op zou kunnen bouwen, is een onzekere brei geworden.

Maar wat moet je? Je kunt niet eens meer voelen wat waar is en wat niet. Dus antwoorden heb je niet meer. Het liefste kruip je weg, ver weg. Waar niemand je ziet in deze toestand van ontreddering. Zonder verdediging lijkt het bovendien of iedereen je wil aanvallen, dus maak je je maar onzichtbaar.

Daar zit je dan, met jezelf, uit communicatie en zoekend naar houvast, naar je gelijk. Er lijkt nog maar één richting over: dieper naar binnen. En hoe spannend dit ook is, je geeft je eraan over. Je laat je vallen…

De reis naar binnen

De reis naar binnen lijkt oneindig en donker. Het onder ogen komen van jezelf voelt pijnlijk en tegelijk zo waar dat het iets van houvast geeft. Je gaat door, verder naar binnen, steeds verder. En dan opeens, lijk je door een bodem te zakken. De pijn van je ongelijk en je verlorenheid zijn instant verdwenen. Je lijkt terecht te zijn gekomen in een soort weldadige ruimte die helemaal gevuld is met jouw aanwezigheid. Niemand om je voor te verstoppen. Niemand om je tegen te verdedigen. Jij bent daar. Alleen maar, allesomvattend. Er is een diepe rust, in je maar eigenlijk is dat ook buiten je. Het onderscheid ertussen is weg. Alles is opeens helder, zo klaar als een klontje. Zo puur dat er geen gelijk of ongelijk in aanwezig is. Het ís gewoon… glashelder. Je begint daar woorden aan te geven, die heel gemakkelijk komen. Makkelijker dan ooit tevoren. Het is alsof ze zichzelf produceren.

Eindeloze ruimte

Wanneer je die woorden overbrengt aan je gesprekspartner, die je conflictpartner was, is er van enige tegenkracht niets meer over. Er is alleen nog maar een eindeloze ruimte waarin jij zegt wat je te zeggen hebt en waar tegelijk alle ruimte is voor de ander.
En ook al heeft de ander nog niet gereageerd, het lijkt of je die gedachten en gevoelens al kent en weet wat er naar je terug gaat komen. Dat is het moment dat je ervaart dat je samenvalt, met de ander maar natuurlijk primair met jezelf.

Machtig en krachtig voelt het en tegelijk heel gewoon en intens rustgevend.

Geen garantie voor de toekomst

Echter, deze overgave biedt geen garantie voor de toekomst. Onherroepelijk vind je jezelf weer in de volgende strijd tussen je hogere en lagere zelven, in de vorm van gedoe met je buurvrouw, collega, partner, kind of wie ook. Na een eerste teleurstelling daarover merk je echter op dat de scheurtjes in je harnas steeds sneller lijken te komen, hand in hand met de gevoelens van ontreddering, angst en pijn. Maar omdat je het proces herkent, weet je wat er volgt. Dus voel je je niet meer zo verloren. De vrije val van je ego naar god (weet waar), is na zo’n eerste keer al minder beangstigend. En hoewel je je nog wel verzet tegen je overgave, is je volgende ervaring van het samenvallen met je Zelf minder heftig. Je laat je waarheid steeds makkelijker gaan, omdat je voelt dat ‘ie telkens zwaarder gaat wegen.

Iedere keer dat je zo samenvalt met wie je in wezen bent, je ziel en zaligheid, groeit je vertrouwen dat, juist wanneer je het idee hebt dat er niets van je overblijft, alles er is.

Weidse wijsheid

Wijzer door je ervaringen, verleg je elk bewust moment in je dag je aandacht meer en meer van gelijk hebben naar samen vallen, van strijd naar openheid, van overlevingsstress naar rusten in de oneindige ruimte van het zijn. En op een gegeven moment voelt het bijna alsof, wanneer je ego-angst de kop opsteekt, iets in jezelf begint te gloeien: wow! Jaaa, ik ga me nog verder overgeven. Je hart opent zich en je ervaart weer die weidse wijsheid.

Een zachte landing

Samen vallen met jezelf, begint met de engste val van je leven, maar eindigt altijd met een zachte landing. Een landing die zelf nooit eindigt maar toch je mens-zijn van alle dag ondersteunt. Niks te verliezen, open armen, open hart recht je ziel in, machtig, krachtig en mooi.

Liefs, Nynke

PS: Zit jij in dat reddeloze gevoel? Ervaar je en vrije val zonder enige houvast? Je bent welkom om dat gewoon eens tegen me aan te houden. We reflecteren samen en de ervaring leert dat er daardoor helderheid ontstaat. Meld je aan voor een kennismakingsgesprek op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Alles zit al in je

Alles zit al in je op het moment dat je verwekt en later geboren wordt.

We zijn volmaakt in onze bedoeling vanaf het moment van conceptie en die perfectie verdwijnt niet. Het is een prachtige mix van ingrediënten. Die vormen zich tot iets wat je een plan zou kunnen noemen. Een plan van je ziel, gecodeerd in een soort van landkaart in je DNA.

We zijn spoorzoekers

En, eenmaal in dat lichaam en geboren op aarde, is het aan ons als mens om op pad te gaan. Om de aanwijzingen op de landkaart te volgen en de code van wie we in wezen zijn, te ontcijferen. We zijn reizigers, spoorzoekers, van jong tot oud, van wieg tot graf. En door de sporen te vinden, herinneren we ons weer die perfectie van voordat we als mens onze tocht hier begonnen.

Alles zit al in je

Afbeelding van StockSnap via Pixabay 

Het leuke van spoorzoekertje spelen, is dat het speels is. Als kind geniet je van de spanning van het vinden, in de volle overtuiging dat je het vindt. En wat dat ‘het’ ook is, in die spanning ervaar je al de verrukking en de vreugde die de vondst in je wakker zal maken. Je denkt er niet eens bij na dat het ook wel eens anders zou kunnen zijn en dat het vinden een drama kan worden omdat je niks vindt óf omdat wat je vindt, tegenvalt.
Als ouder geniet je op jouw beurt van de overgave en van het onvoorwaardelijke vertrouwen van het kind. Je wéét als ouder dat het goed komt. Of liever: al goed is. Je hebt immers zelf de sporen van het spel uitgezet, dit spel voor alle leeftijden.

Maar eenmaal volwassen…

Maar als volwassen mensen zien we niet meer wie het spoor heeft uitgezet. We herinneren ons niet meer dat we dat zélf zijn, vanuit een veel wijzer perspectief. Dit perspectief, vanuit onze ziel, is tijdens het opgroeien geleidelijk totaal naar de achtergrond verdwenen. Dat maakt het spel steeds zwaarder en uitzichtlozer. Ergens weten we dat er een spoor moet zijn dat leidt naar die vreugde en vervulling. Maar hoe dan, wat dan?

Slechts af en toe ervaren we een aanwijzing, iets dat lijkt op een spoor. We worden geraakt door iets prachtigs, in de natuur, of tijdens het luisteren naar muziek, het lezen van een boek, het spelen met een kind. Of we verdwijnen in een activiteit die zo vervullend is, dat we niet meer stilstaan bij wat we zoeken: we zijn gewoon thuis, aangekomen, gevonden.

Met enige regelmaat worden we ook geraakt in niet fijne dingen: een sterfgeval van een dierbare misschien. Of ons werk stopt terwijl we niets anders hebben. We maken een val en breken wat, waardoor we opeens hulp moet vragen voor alles. Iedereen maakt dit soort dingen mee en vrijwel iedereen komt vroeger of later tot de ontdekking dat de aanwijzingen die we zoeken eveneens híerin te vinden zijn, maar dan nét even anders. We leren dat er juist door deze nare ervaringen een wijsheid in ons groeit, die ons de weg wijst naar wie we zijn. Naar degene die het spoor heeft uitgezet. Inderdaad, onze ziel.

Van zoeken naar vinden

Op die momenten, in contact met onze puurheid, is het spel van het leven weer leuk, fascinerend, spannend en vervullend. De sporen die we herkennen brengen ons voor even thuis. Tot we het contact met onze ziel weer overschaduwen en opnieuw gaan zoeken. Dat wat gevonden is, blijkt nog niet genoeg en we ervaren een honger naar nieuwe sporen. ‘Dit kan toch niet alles zijn in mijn leven? Waarom ben ik dan niet gelukkig?’

Nee, het is niet alles. Er zijn oneindig veel sporen en het ont-dekken ervan kan tot in lengte van dagen duren. Maar er komt een moment dat we zo vaak een aanwijzing hebben gevonden of dat de aanwijzingen zo duidelijk zijn, dat we van het ene op het andere moment stoppen met zoeken. Opeens is daar die helderheid, dat ‘aha’-moment dat we zien dat, als we het willen, er in alles en iedereen op ieder moment in onze dag een spoortje van onszelf te ervaren is.

Weer genieten als het kind

Het spel kan zich dan weer in haar volle magie ontvouwen. We kunnen weer ongeremd genieten als het kind. Ditmaal heel bewust, in de overtuiging dat er altijd nieuwe spannende sporen komen en dat we ze niet hoeven te zoeken. We kunnen volledig in het spel opgaan, in overgave en vertrouwen. We zijn al thuis en doen een spel. We genieten van alle hints die we vinden in het leven, fijne en minder fijne. We wachten niet langer op díe ene aanwijzing. Die aanwijzing om onszelf thuis te voelen en helemaal bloot te geven opdat iedereen kan zien wie er in onze landkaart besloten ligt. We Leven! in de perfectie van ieder moment.

Alles zit al in ons…

Alles zit al in ons, van conceptie, tot geboorte tot de overgang in de dood. En het kind in ons is die expert-spoorzoeker, de genieter, de avonturier. Wat zegt het kind in jou over die vroege herinneringen? Wat wist je al te willen worden als jong kind? Waarover vertelde je je ouders dat ‘als ik groot ben dan…’? Het zijn juist die kind-verhalen die de hints geven voor vandaag de dag. Nog niet gekaderd door de lijstjes met beroepen die je later leert kennen, kookte je als kind al een supermix van je magische ingrediënten in de kookpot van je ziel. En je wist gewoon dat het klopte.

En werkelijk waar, het klopt perfect! Als je bestaande beroepenlijstjes en functieprofielen buiten beschouwing laat en heel eerlijk naar boven haalt wat jij doet wanneer je vervuld en gelukkig bent, dan is dat hetgene wat je als kind al wist te zijn. En dus ook wíe je wist te zijn. Probeer het maar.

Her-inner je, telkens opnieuw

Dus, mis je je vervulling en het gevoel ‘er’ te zijn, her-inner je dan… ga, telkens opnieuw, naar binnen en voel wat er opkomt. Had het iets met spreken te maken, iets met je handen bouwen, iets buiten of met kinderen, bomen, dieren? Wat zijn de sporen die je omhoog tovert? Kom thuis! Land erin en speel ermee. De vorm die past in onze huidige samenleving, vloeit daar logischerwijs uit voort.

Liefs, Nynke

PS: Ben jij op zoek naar jouw aanwijzingen? Heb je het gevoel te dwalen in een labyrint waar je niet uitkomt? Word het maar niet helder wat je te doen hebt in dit leven? Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. Meld je aan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/ Ik ontmoet je graag.

Wat als je nu gewoon stopt met jouw reis van de held?

De reis van de held, zo’n bekend gegeven inmiddels. Google maar ’s op internet en je vindt een schat aan informatie hierover. Joseph Campbell (1904-1987), schrijver en literatuurwetenschapper met een sterke interesse in mythologie, ontdekte dit thema in verhalen wereldwijd, ongeacht de cultuur. Grofweg gaat het over een aantal stappen (soms in 12 gegoten, soms 7, of misschien nog wel een ander aantal):

  1. de oproep tot avontuur
  2. het overwinnen van de weerstanden
  3. je bondgenoten onderweg
  4. de drempel over
  5. de beproevingen
  6. triomf
  7. terugkeer naar de wereld
  1. en dan begint de cyclus overnieuw

In vrijwel iedere film of boek komen soortgelijke stappen aan de orde. Maar ook in ‘het echte leven’, zoals we dat leven, is het herkenbaar, toch? Soms doorlopen we misschien niet alle stappen even bewust of uitgebreid merkbaar, maar we kunnen in ons leven van alle dag talloze cycli herkennen waarin we groeien naar een climax tot en met het inbedden van de oogst van dat hoogtepunt in ons dagelijks leven waarna er ruimte is voor een nieuw avontuur.

De reis van de held

Het heeft wel iets, die reis van de held.

We vinden het immers ook vaak heerlijk om in een film deze stappen te zien ontvouwen. We laten ons graag meenemen in een climax, leven intens mee met de hoofdpersonen en vieren in onszelf (of met ons filmmaatje) dan maar wat graag de overwinning: de geplukte vruchten die zo zoet smaken. En ook de laatste stap, de integratie van het nieuwe, roept in ons vaak nieuwe krachten op. Kortom: de reis van de held geeft energie.

Maar wat als we dat loslaten?

Toch vroeg ik me af hoe het zou zijn als we het hele idee van deze heldenreis zouden loslaten. Gewoon omdat het niet meer nodig is. Omdat we eraan toe zijn ieder moment onze heldenreis te leven in plaats van telkens een hele cyclus te doorlopen met al haar extremen: uit je comfortzone geduwd worden en al je draken moeten verslaan voordat je weer terugkeert naar je honk. En na een rustperiode begint het allemaal weer opnieuw. Ik weet het, dit drama zit flink ingebakken in wie we zijn, maar stel… :

Je ervaart niet meer een nieuwe oproep voor een heldenreis

Dus ook een trigger die ‘van buiten komt’ zoals plotseling ontslagen worden, brengt jou, als de held, niet echt uit balans. Je blijf gewoon doorademen, ervaart in jezelf dat ook deze trigger helemaal op zijn/haar plek is en je blijft afstemmen op dat kernachtige in jezelf dat je telkens opnieuw de volgende stap laat zien, voelen of weten.
Vanuit je balans klinkt welke oproep tot een reis van de held dan ook, steeds zachter merk je. Je blijft allerlei, nieuwe, onbekende stappen zetten maar vanuit dat innerlijk besef dat je ervaart, is het eigenlijk gewoon telkens een volgende stap en daarmee niet zo nieuw meer.

Weerstanden ervaar je eigenlijk steeds minder

Omdat je je innerlijke balans steeds makkelijker en vaker ervaart, neemt de weerstand in jezelf tegen wat ook maar, steeds meer af. En daarmee ook de weerstand van je omgeving op jou. Niet dat je je leven maar passief ondergaat, nee, er is volop leven in jouw brouwerij. Maar je bent gewoonweg niet echt uit je middelpunt te krijgen. Waar dat wel gebeurt, pauzeer je een moment en adem je een paar keer diep in en uit. Je voelt in je hartgebied en/of je stiltepunt in het midden van je buik. Dit brengt je weer terug in balans waardoor je alle voors en tegens van wat er op je afkomt, er kunt laten zijn en hen hun eigen ding kunt laten doen. Jíj hoeft er niet perse iets mee.

Je bondgenoten blijken altijd overal aanwezig, vooral ín jezelf

Naarmate je vaker en langer ervaart dat je vanuit je eigen midden opereert, kun je eigenlijk niet voorkomen dat je in alles en iedereen wel een bondgenoot of gids ervaart.
In de eerste plaats zie je ze in jezelf. Dus wáár je jezelf af en toe nog tot vijand bent, komt je innerlijke bondgenoot of gids te hulp die je aanraadt een goed gesprek te voeren met dat wat je frustreert of angst aanjaagt. Dat blijkt dan niets anders te zijn dan een heel wijs deel van jou die je wijst op iets waar je liever niet aan her-innerd wilde worden maar waar natuurlijk altijd een hele waardevolle boodschap in zit.

En nu je op die manier eigenlijk met alles wel in gesprek kunt en durft te gaan, blijken overal om je heen bondgenoten op te duiken. Op de gekste momenten en op de gekste plekken, komen ze als duveltjes uit doosjes. Niet dat ze er voorheen niet waren. Maar door je open blik (vanuit een open hart en bereikbare ziel), zie je ze gewoon veel meer. Zoals die vlinder die opeens op je schouder gaat zitten, de stralende glimlach van een peuter in het park of een ‘wat zie je er goed uit’ bij de kassa van de supermarkt. Ze laten je allemaal ervaren hoe het voelt om in jouw midden te zijn.
En vergeet ook niet al die vermómde bondgenoten of gidsen, die je bijstaan door je, júist heel geraffineerd, het bloed onder de nagels vandaan te halen, zoals een van je kinderen, je partner, je baas of een wildvreemde op straat.

Waar je voorheen drempels ervoer, lijken ze steeds verder te zoeken

Drempels zijn (niet altijd) nuttige en dus soms ook rare dingen. Het is een verhoging, een ophoping om iets buiten te houden, zoals tocht, waar we ze oorspronkelijk voor zijn gaan gebruiken. Op veel plekken in onze samenleving zijn drempels in figuurlijke zin opgeworpen zoals in het geval van een drempelinkomen voor een huurwoning. En denk bijvoorbeeld aan de zo bekende verkeersdrempels om ons te laten vertragen.

We creëren ze echter primair in onszelf waardoor we ons de toegang tot een volgende stap of fase lastig maken. Meestal doen we dat onbewust maar vaak ook met ons volle bewustzijn. Dan kies je er bijvoorbeeld voor om een volgende (spannende) stap nog maar eventjes te laten voor wat ‘ie is door een drempel van mitsen en maren op te werpen.
Wanneer je echter in jezelf gecentreerd bent, ervaar je met steeds meer gemak dat iedere stap voorwaarts eigenlijk altijd te zetten is. Niet perse altijd een stap in het doen. Soms juist ook eentje in het laten. Je blijft gewoon vanuit je midden je energie volgen en laat dus ook geen drempel groeien.

Een beproeving blijkt, zo merk je, eigenlijk te gaan over ‘ergens van proeven’

Dingen zijn wel heel nieuw en onbekend misschien maar dat geeft je, vanuit je midden, juist inspiratie. Angst voert niet de boventoon maar een soort van kriebel van opwinding: wat valt hier te ont-dekken? Je ervaart dat je midden je eigenlijk telkens precies díe intuïtieve boodschappen voert, die je op ieder moment nodig hebt. Op die manier tap je telkens uit een bron van informatie om door het onbekende te navigeren. En proeft het even niet fijn? Dan ga je ‘gewoon’ weer even naar binnen en zoekt/vindt je midden. Oefening baart (nogmaals) kunst dus gaat dat alsmaar soepeler en sneller. En de informatie die je uit jezelf omhoog tovert, wordt daarmee ook steeds duidelijker.

Triomf, hoe voelt dat eigenlijk?

Vanuit je midden is een overwinning eigenlijk niet meer zo merkbaar of herkenbaar. Daar vandaan valt er immers niets te overwinnen? Nou zou je kunnen zeggen: wat saai, geen hoogtepunten meer. En ja, daar zit inderdaad wat in. Hoe heerlijk is de overwinning van de hoofdpersoon in de films en boeken die je in hun verhaal hebben getrokken. Zalig, die opgebouwde spanning die zich kan ontladen. Het met de hoofdpersoon meevoelen op de top van je kunnen te zitten en onoverwinnelijk te zijn, dat is toch een geweldige sensatie?
Vanuit je midden is het niet zozeer dat al je gevoelens afvlakken maar meer dat je merkt dat een staat van goed voelen en krachtig in je vel zitten, meestal zo verweven is in je dag, dat het geen echt hoogtepunt meer is. Voor hoogtepunten heb je immers dieptepunten nodig? En dieptepunten ervaar je bijna niet meer als zodanig. Je ervaart gewoon… je midden, wat een ander misschien een diepte of hoogte zou noemen.

Natuurlijk is je terugkeer dan ook geen terugkeer…

… maar een soort van aanwezigheid van jezelf die er eigenlijk constant is. Je bent nooit écht op reis gegaan omdat je weet dat je continu op reis bent. Iedere dag, ieder uur, iedere minuut en iedere seconde besef je, vanuit je midden, dat jij als de ziel de reiziger bent die zijn/haar reis vormgeeft met je Geest (en natuurlijk samen met je lichaam en je persoonlijkheid). Je leven is één groot avontuur maar je hoeft geen held meer te zijn omdat je je leven volledig hebt omarmd. Je energie gaat niet meer echt op aan highs en lows maar is gewoon in alles optimaal aanwezig. Tenminste zo ervaar je dat, als ‘anti-held’, als de ziel die altijd op reis is.

Liefs van Nynke

PS: Ik ben heel benieuwd naar je reactie en hoe jij jezelf ziet op dit moment. Hoe ervaar jij jezelf als de ziel, de reiziger, de held, de anti-held… of misschien ervaar je jezelf op hele andere manieren? Leuk als je het me laat weten. Mail me op info@soultouching.nu.
Hier kun je ook terecht als jij meer in contact wilt zijn met je zielsenergie, met jezelf als reiziger die in zijn/haar midden weet te blijven, wat er ook gebeurt.

Ik heb iets ergs gedaan

Vrijdagavond

Vrijdagavond, moe thuiskomend van een soort van mantelzorgdag bij mijn ouders in Friesland, parkeer ik mijn auto. De meeste van de handelingen doe ik op routine. Ik heb mezelf op zo’n moment eigenlijk even toe te spreken om niet bijvoorbeeld mijn auto open te laten, iets waardevols erin te laten liggen of… fout te parkeren.
Die avond doe ik dat kennelijk niet want terwijl ik thuis geniet van mijn soepje met zelfgebakken brood, wordt mijn auto weggesleept: parkeren op een invalideplek is strafbaar.

Zondagavond

Zondagavond rond zessen, ik heb net gemediteerd in het park, heel fijn. En ik kijk nog even de straat door naar mijn auto, die er (dus) niet meer staat. Een eerste (heel menselijke) reactie is dan: ontkenning. Dus ga ik van dichtbij bekijken wat ik van die 15 m afstand ook allang kon zien: mijn auto is weg. Gestolen, gaat het door mijn hoofd. Zie je, vergeten op slot te doen. Maar dan zie ik het bord met ‘invalide’ plus een kenteken. Inmiddels woon ik hier al twee jaar maar het bord is me nooit opgevallen. En, dat witte kruis op de straatstenen, tja, dat zegt niet alles, beredeneer ik. Ze worden wel aangebracht maar nooit weggehaald, wanneer zo’n parkeerplek weer vrijkomt. Mijn brein doet er meteen alles aan om onder deze gebeurtenis uit te komen, wat niet lukt weet ik al diep van binnen.

Gelukkig!

Gelukkig! is mijn volgende gedachte. Mijn auto is niet gestolen. En na wat gebel, kan ik mijn auto komen ophalen. Dat moet snel gebeuren want iedere 24u kost geld, zegt de aardige dame aan de telefoon en er is weer bijna 24 uur om. Ik bedenk me nog dat het best vaak voorkomt dat ik een week of zelfs twee niet naar mijn auto omkijk. Dan loopt zo’n logeerpartij wel op. Gelukkig! keek ik deze keer al na twee dagen.

Dus op naar het auto-ophaal-depot. Met de metro. Gelukkig! realiseer ik me: bij mijn biowinkel kon ik vorige week een mondkapje voor 1,- euro aanschaffen. Laat ik dat maar doen, dacht ik toen. Voor ‘je weet maar nooit’. En voilà, mijn ‘je weet maar nooit’, eerder dan ik gedacht had.

Kalmte

Op een unheimische plek in de rafelranden van Amsterdam vind ik het auto-ophaal-depot. Gelukkig! is het lang licht en durf ik daar in mijn eentje te lopen. De mijnheer die me helpt is erg aardig en kijkt me inlevend aan. “U weet hoeveel u moet betalen?”, vraagt hij. “Ja, zeg ik: 2x 30,- euro voor twee nachten.” “Dat klopt, zegt hij vriendelijk. Plus de boete voor de overtreding. Die is 343,- euro.” Hij ziet me even wegtrekken. “Ja, het is een hoop geld”, hoor ik ‘m zeggen.

Op dat moment voel ik weer de kalmte uit mijn meditatie eerder die avond. Ik ervaar de situatie waarin ik zit terwijl ik tegelijkertijd diep van binnen weet dat dit me dient. De aardige mijnheer probeert nog te kijken of hij me kan helpen bezwaar aan te tekenen. Het liefste zou hij de bekeuring intrekken geloof ik. Maar ja, hij zit niet aan de knoppen en kan alleen maar uitvoeren. Alles gebeurt volautomatisch. Zelfs de boete per etmaal wordt op de seconde toegevoegd, ook als je staat te betalen en het pinapparaat werkt niet bijvoorbeeld. Dat zal me daar scenario’s geven. Gelukkig! gaat mijn betaling er doorheen, exact 2 minuten voor het nieuwe etmaal ingaat.

Niets gebeurt voor niets

Ik weet inmiddels dat alle voor mij impactvolle incidenten in mijn leven me ergens op wijzen. Ze gebeuren nooit zomaar. (Lees bijvoorbeeld ook: https://www.soultouching.nu/de-helende-beroving/) En omdat ik zo’n sterke zielsverbinding heb, zeker die avond, word er geen slachtoffer in mij wakker. Het voelt bijna fijn om te weten dat ik weer een hele grote stap aan het zetten ben, waar dit incident me op wijst. Weer is er dat geluksgevoel. Alleen het precieze hoe en waarom is me nog niet helder.

It will be ok!

Weer goed en wel thuis, wil ik gaan zitten met een kop thee. Vlak voor ik land op mijn stoel, valt mijn oog op een rommelige volgekladde post-it waarop één zin me tegemoet springt: “It will be ok!” Ik voel mijn hart een sprongetje maken… van geluk.

Slurpend van mijn thee beginnen de kwartjes van deze bijzondere avond te vallen. Zo herken ik de oproep mijn sterke zielsverbinding alsmaar meer in de aardse dingen te brengen, waardoor ik net wat alerter ben op zo’n verkeersbord. Een heel proces, dat tijd en aandacht vraagt, wat je er ook maar beter aan kunt geven. Doe je dat niet, dan lijkt je ziel zich als het ware een beetje terug te trekken omdat je hoofd, vermomd als de stem van je ziel, het stokje overneemt om je te redden: van de regen in de drup dus…

Machtige schuld

Maar er is ook iets anders dat door dit incident wordt aangeraakt: het thema van diepe schuld. Ik heb iets ergs gedaan en krijg straf. Dit thema is al levens bij me. En door het in dit leven via allerlei incidenten steeds maar aan te kijken, ontstijg ik het. Dit schuldgevoel voert me terug naar een leven in een rol met veel macht. (Als je niets met vorige levens hebt, zie het dan gewoon als een actueel thema. Het maakt niet uit.)

Ik heb iets ergs gedaan

Macht. Alleen het woord al geeft rillingen, toch? Macht sluipt immers ook vaak richting machtsmisbruik. Kruip maar eens mee in dat gevoel: Stel je hebt een hele verantwoordelijke rol, die van hoofd financiën, (minister-)president of leider van een chirurgenteam, ik noem maar wat. En de ervaren macht in jouw positie doet je heel geleidelijk overhellen naar het misbruiken van die macht. Tot het mis gaat. Er gaan mensen dood bijvoorbeeld, door jouw toedoen. En alles komt naar buiten. Je bent schuldig en de hele wereld weet het. Je kunt dus niets meer goed doen en maakt ‘fout’ op ‘fout’. Zo’n gevoel.

Het leven is een kunst

Daarmee weer helemaal in het reine komen en de wereld recht in de ogen kunnen kijken, is een kunst, een levenskunst. Het is de kunst van zonder oordeel in een gebeurtenis kunnen zijn: zonder goed, zonder fout. Het is. Een ervaring van de ziel. De ziel die in het leven is geroepen voor deze ervaringen. Wij mensen zijn het die oordelen vellen, rubriceren en in boxen plaatsen: goed en fout, zwart en wit, donker en licht. De ziel maakt gewoon mee en groeit daardoor, breidt zich uit en wandelt zo het pad ‘terug’ naar de eenheid.

We hebben allemaal zo onze thema’s, die heel diep in onszelf verborgen kunnen liggen. Schuld en ook schaamte kunnen heel venijnig zijn en zichzelf in allerlei vermommingen kenbaar maken. Als je naar de situatie kijkt denk je misschien: no big deal. Maar gekoppeld aan zo’n diepgeworteld trauma, is het zeker een big deal. Júist ook in positieve zin. Want het keer op keer geraakt worden in deze diepe thema’s in ons, brengt ons letterlijk geluk, het soort geluk waarna we zo op zoek zijn. Het brengt immers dat wat ons geluk tegenhoudt telkens meer naar de oppervlakte.

Veel liefs, Nynke

PS: Heb je vragen? Ervaar jij thema’s die in jou spelen en die je vaak remmen zonder dat je helder hebt waarom? Voel je welkom om contact met me op te nemen voor een gratis kennismakingsgesprek. Je krijgt helderheid in je vraag en we kijken naar wat ik voor je zou kunnen doen. Aanmelden kan op https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/