zielscontact

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Overgave

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Zachtjes sterven

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Waar ligt die rustplek in jou?

Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Het is nog geen lente maar toch…

2023 is nog maar net begonnen. Misschien is een nieuwjaarswens nog wel op z’n plaats. Bij deze dan: ik wens je die lente! Het in bloei komen van alles wat er in je is. En daar ga ik het ook over hebben.

Met de start van dit jaar lijkt het of we die (weder)geboorte van ons als mens, die overgang naar een nieuwe cultuur met een ander soort mens, een extra impuls zijn gaan geven. Een volgende barenswee, als een duw de goede kant op.

We barsten open

En wat is de goede kant dan? Want dat betekent dat er een foute kant naast staat, of zelfs tegenover. Tja, polariteiten zijn er nog wel even. Maar het goede in de ontwikkeling die ik in veel van ons ervaar, is dat als het ware al die zo lang opgeslagen latente gaven in zoveel mensen, nú naar buiten willen. Alsof er, net als in de lente, allerlei bloemknoppen openbarsten of in ieder geval op knappen staan. Niet alleen met mooie gaven maar ook met de erváring van eenheid, van dat wat ons allemaal verbindt, heel reëel. En daarmee komt de invoelendheid naar de ander, naar de dieren- en plantenwereld en naar de schoonheid van de aarde als geheel.

Afbeelding van Annette Meyer via Pixabay

Concreet aan de slag

Het lijkt erop alsof de spirituele woo-woo-buzz, die van alles heeft beloofd: licht en liefde in een vredige, sprookjesachtige wereld waar alles samen danst en zingt van vreugde…, stiller wordt. Er is zoveel gerijpt in ons over wat eenheid en liefde nou wérkelijk inhoudt, dat iets in ons heel concreet aan de slag wil gaan en ook zál gaan met wat er nodig is om onze mooie aarde schoon te maken, verbindingen te creëren tussen culturen, religies en manieren van denken. Maar ook met het handen en voeten geven van hoe de kinderen van nu (die van die nieuwe cultuur) willen leren, hoe we zorg kunnen verlenen waarbij ons lichaam méé mag doen en hoe we onze samenleving, van groot naar klein, kunnen bestieren. Dus hoe we ons bestuur zo kunnen invullen dat de natuurlijk orde die in alles zit wat bestaat, leidend wordt, in plaats van die angst voor tekort in de mens.

En dan kun je zeggen: maar dit is toch al jaren of liever decennia aan de gang? Ja, zeker! Dat is ook zo en de geboorte van die nieuwe mens is daarmee ook een pittige bevalling. Maar de barensweeën komen sneller na elkaar en ook de start van dit nieuwe jaar lijkt er eentje te zijn. Alsof de deur naar de ziel in veel mensen open wordt geblazen en dat, wat al die lange jaren van ontwaken slechts een belofte leek te blijven in woo-woo-land, nu tastbaar mag worden.

De natuurlijke orde

En het ‘mag’ worden past dan weer zo mooi in die natuurlijke orde die zit in alles wat leeft. Waarom gebeuren dingen wanneer ze gebeuren? Omdat het leven in essentie heel ordelijk verloopt. En wij lopen daar, zodra we ervoor openstaan, mee in de pas. Niet dat je ooit uit de pas kunt lopen, maar als je de onderliggende orde niet ervaart, in je lijf, je gevoels- en gedachtenwereld, dan ervaar je chaos en lijk je nooit op tijd te zijn.

Wat nu (natuurlijk) aan de orde is, is precies dat wat we zien gebeuren: de afbraak van wat niet meer dient en de (voorzichtige) opbouw van wat er wil ontstaan. En een belangrijk onderdeel daarin in mijn beleving, is het openbarsten van zoveel bloemknoppen. Zoveel lichtwerkers (eigenlijk best een mooie naam) die ervaren hoe rijp ze zijn om nu ook heel pragmatisch aan de slag te gaan met hun helende handen, hun invoelende gaven, hun resonerende stem en hun heldere visie.

Helder zien, horen, voelen, ruiken en weten komen uit de verdomhoek en nemen ‘gewoon’ hun plek in, overal waar het nieuwe bezig is vorm aan te nemen. Hogere inspiratie borrelt op als welkome fonteintjes in de geestelijke woestijn die de aarde geworden is, waarmee ideeën tot leven kunnen komen, die tot nu toe werden afgeserveerd als belachelijk of een fabeltje.

Wat leeft er in jou?

Wat leeft er in jou? Wat wil er mani-fest worden via jou ‘mani’, jouw handen? Waar voel jij je rijp voor? Of misschien is de vraag: wat in jou heeft er voeding nodig om je bloemknop volledig te vullen? En welke voeding is dat dan? Misschien weet je de antwoorden niet meteen maar gun jezelf de tijd en de ruimte om met deze wee te beseffen hoe waarachtig het is wat jij bij je draagt en wat je je hele leven al voelt als kostbaar. Het is er en het wil het licht zien en als licht aan het werk zijn, exact op jouw plek in de orde der dingen. Liefs, Nynke

PS: Die natuurlijke orde in jou, dat wat naar buiten wil komen op haar/zijn eigen tijd, vraagt je aandacht in deze snelle wereld. Het vraagt momenten van stilte en naar binnen keren om er contact mee te maken. De enige die het echt vorm kan geven, ben je natuurlijk zelf. Én er zijn wegwijzers, op-weg-helpers, in de vorm van healings, readings, systemen etc. Zelf vind ik de Gene Keys een prachtig zuiver en veelzeggend systeem of instrument. Raakt het je? Je bent welkom voor een sessie door jouw sleutels!

Een nieuwe vriendin

Tijdens de afgelopen warme weken was ze daar opeens, als een hoop onder een dekzeil, slapend in het park. Mensen zonder dak zijn natuurlijk niet nieuw maar dit voelde anders. Ze is jong en vrouw waar daklozen die ik ken man zijn en wat ouder. Het raakte me, zoals het fenomeen zonder dak me voortdurend lijkt te raken. Het zal vast ergens een diepe ervaring zijn geweest in mijn (vroegere) leven.

Eerst durfde ik het niet goed aan te kijken en voelde ik me in de ontkenning schieten, zo ongemakkelijk voelde dit: hoe kan zij nou buiten slapen? Ze is vast een toerist met een krap budget die liever Amsterdam wil ervaren dan geld uit te geven aan een hostel. Maar nee, dat leek ze toch niet te zijn. Niets meer dan een grote shopper-tas van die bekende supermarkt en dat dekzeil. Dat is geen toeristen-uitrusting.

Voorzichtig contact

De volgende keer stak ik mijn hand op maar durfde niet naar haar toe te gaan. Alsof wat ze op dat moment voor mij representeerde: armoe en uitsluiting, onmacht en angst voor lijden in de kou en de vuiligheid, op mij kon overslaan. Het voelde als een diep menselijk ingebouwd reflex van zelfbescherming, maar toch schaamde ik me ervoor. En ik was een beetje bang voor een afwijzing. Wat als ze bot en boos zou reageren en me af zou katten? Maar, ze was meteen open en wuifde terug. Het was de groet van iemand die in haar eigen kracht gelooft. Die respect heeft voor wie ze is en zich niet schaamt voor haar situatie.

Alle keren daarna wuifden we naar elkaar maar durfde ik geen stap dichterbij te zetten. In plaats daarvan liet ik haar beeld op me inwerken en merkte dat er een diep respect voor haar begon te groeien. De manier waarop ze daar zat: rechtop, als in een diep meditatieve staat en toch open voor contact. Niet vragend, geen slachtofferhouding, ondanks haar situatie. En, heel bijzonder in mijn beleving: niet schuw en schaamtevol maar volledig haar ruimte innemend, zoals een wijze oudere in een traditionele stam, stel ik me voor.

Het einde van de zomer

Maar de zomer ging voorbij, zoals we hebben gemerkt, en de regen kwam. En op zo’n eerste koude, natte dag vermande ik mezelf en liep naar haar toe. Ze zat op haar bank, rillend, sigaretje rokend, voeten opgetrokken onder zich, dekzeil om haar heen. Haar gympen kletsnat onder de bank en de tas met haar bezit onder het zeil. Ze ontmoette me, vriendelijk, en we begonnen een gesprek. Ze vertelde over haar omstandigheden en hoe ze nu hier was beland. Ze wilde niet terug naar de Leger des Heils plek omdat het daar zo onveilig was gebleken. Dus koos ze nu hiervoor, waar ze rust vond en zichzelf kon zijn, om van daaruit naar iets beters te groeien.

Afbeelding van Michael Kauer via Pixabay

Het begin van een vriendschap

Ze had mooie tijden meegemaakt, een kind gekregen, in de zorg gewerkt en op de een of andere manier had haar leven haar nu hier gebracht. Opeens vroeg ze: “Wil je mijn diploma zien?” Het ontroerde me: zo’n intiem gebaar vond ik het. “Ja, natuurlijk!” antwoordde ik. Het raakte me nog meer dat ze zoveel moeite deed, in de regen en de kou, om haar zorgvuldig ingepakte diploma helemaal uit te pakken. Ingewikkeld in allemaal zakjes en verborgen in een boek, kwam het uiteindelijk tevoorschijn: één officieel ogende A4 met haar officiële naam als een brug naar de maatschappelijke realiteit, iets dat ze koste wat het kost zou beschermen. Dat was haar life line om weer terug te komen naar een punt van geborgenheid: een huis, een baan, misschien haar kind weer terug en bij haar opgroeiend, wie weet. Ze vertelt verder: zei wil met dementerende ouderen werken. Daar ligt haar hart. En de wereld heeft haar nodig. Dementie bloeit immers als nooit tevoren.

Niet bang

Vanuit dat gesprek is haar plek in mij gegroeid. Alsof ze mij leert om niet bang te zijn voor wat het leven kan brengen. Ze vraagt niets maar geeft me de ruimte om praktisch te worden, mee te denken. De kou vraagt om warmte: een deken, warme kleding, andere schoenen, handschoenen en een sjawl. Lieve mensen zijn gaan doneren op mijn oproepje in de buurtapp en inmiddels heeft ze een tentje en warme spullen.

Haar waardigheid houdt mij op mijn plek: ik weet het niet beter, hoef niets over te nemen. Het is haar leven en waar ik praktisch kan zijn, staat ze me toe. De volgende stap kan een warme maaltijd zijn en een douche of misschien het meedenken in het laveren door instanties en regels, al weet ze daar goed de weg.

Voor even of voor het leven

Ik ben geen hulpverlener. Al voelt het goed om te mógen helpen. Ik ben een mens, een gevoelig mens, dat ook gewoon zoekende is in deze naar materie overhellende wereld. Ze laat me zien, hoe ver ik durf te gaan om van mijzelf te geven, hoe onvoorwaardelijk ik ben en in vertrouwen en waar mijn grens ligt om eerst voor mezelf te kiezen. Zij en ik, we respecteren elkaar, ook al is onze relatie nog pril. Daarin ervaar ik iets intiems, wat de vriendschappen die ik ken, niet altijd bieden. Een nieuwe vriendin. Is het voor even of voor het leven? In ieder geval is het voor nu.

Liefs, Nynke

PS: Als je rondloopt met dieperliggende angsten, ongrijpbare gevoelens van onrust waar je geen weg mee weet, laten we ernaar kijken. In een kennismakingsgesprek bied ik helderheid en kunnen we samen ervaren of ik iets voor je kan betekenen in het landen in je oervertrouwen dat je pad helemaal klopt, hoe ‘van het pad’ het ook lijkt te zijn

De verlichte mens

Verlicht is een woord dat steeds meer betekenis heeft gekregen lijkt het wel. Betekenis als in: lading. Waar het niet gaat over onze lampjes in huis en op straat, gaat het over die staat van zijn waar mystiek omheen hangt, het mysterie van onbereikbaarheid. En dus voor de zoekende mens al gauw iets om naar te willen streven. Net zoals die verboden snoeptrommel vroeger, die een magische aantrekkingskracht kreeg en coûte que coûte veroverd moest worden. Niet eens meer alleen om de inhoud, maar juist ook om de magie van dat wat zo ver weg lijkt. Daar wil je zijn!

Al zoekende komen we er steeds meer achter dat dat licht, nodig om te verlichten, gewoon in ons zit. Iedere cel in ons lichaam is ermee gevuld. Maar hoe komt het in een vrije stroom naar buiten? The proces of a lifetime.

Contractie

Je kent vast de ervaring van verlichtende momenten, zeker sinds je je leven bewuster leeft. Voor even valt dan de contractie weg, die zo verweven is geraakt met onze manier van zijn. Even maar, want we zijn over het algemeen nog één grote sluitspier lijkt het wel, aangespannen om maar niet teveel door te laten en daarmee controle te verliezen.

Maar we worden goed geholpen. Het licht ín ons roert zich steeds meer en steeds krachtiger, reagerend op het licht dat ons toevalt, het zonlicht, dat verandert en versterkt en meer en meer ruimte krijgt om rechtstreeks te stralen.

Ontsluiting

Het is niet zomaar iets, die verlichting. Hoe natuurlijk die staat van zijn ook is. Beeld je maar eens in wat je ervaart in een toestand van volledige ontsluiting om de weg vrij te maken voor het licht van binnen naar buiten en van buiten naar binnen. Stel je voor dat je een volkomen hol vat bent wat licht doorlaat, waardoor de ervaring dat er überhaupt nog een binnen en buiten zou zijn ook verdwijnt, waarmee uiteindelijk ook jij verdwijnt.

Jaaa, dat loslaten in ons, het is zo’n groots proces. En we doen het, iedereen iedere dag wat meer. Vaak nog ongemerkt maar steeds meer heel bewust en dus moedig. Want contractie zit diep, heel diep. Zelfs in momenten van heerlijke ontspanning, tijdens een massage misschien of in de sauna, of zo vlak voor het slapengaan (als er tenminste niets is wat je zorgen baart), zelfs in die momenten houden we nog veel tegen. Ook dan is de poortwachter in ons full time aan het werk en laat het licht maar met mate door.

Afbeelding van Karsten Paulick via Pixabay

De poortwachter

En de enige manier om met die poortwachter in gesprek te komen, is door geraakt te worden. Daarom is elke confrontatie, hoe klein en lullig ook (denk aan een vlieg die rond je hoofd zoemt of je kat die z’n nagels scherpt aan je bank), een directe deur naar ons sluit-reflex en daarmee naar de mogelijkheid om dat wat door ons heen wil als ervaring, weer wat meer toe te laten.

Geraakt worden

Die momenten van geraakt worden zijn goud, vooral wanneer ze je volkomen overvallen. Zo had ik, in al mijn goed willen zijn en doen, weer een ‘humbling’ experience (ik bedoel nederig makend maar vernederend zou hier ook op z’n plaats zijn). Totaal onverwacht kreeg ik de spiegel voorgehouden door een hond en iets zo banaals als mijn net opníeuw gewassen en gestreken (de tweede keer die week) witte broek. Ik had ‘m aangetrokken voor een afspraak ‘in het net’ die belangrijk voor me was, toen vlak ervoor een enthousiaste, loslopende hond besloot, meteen na zijn plons in het drekkige parkvijvertje, tegen me op te springen om me uit te nodigen te gaan spelen. Een hartgrondige f*ckhond rolde uit mijn mond. De eigenaar keek me verwonderd aan maar zei niks en liep door. Ik schaamde me, terwijl ik tegelijk heel hard mijn boze uitval probeerde goed te praten in mezelf.

Een lullig iets zou je zeggen, waar heb ik het over. En toch, ik werd geraakt. Iets mocht niet door, had mijn poortwachter besloten. Mijn witte broek moest perfect zijn. De afspraak moest perfect gaan. Maar het leven besloot anders. Dát, en die ontelbare andere voorbeelden van geraakt worden in onze dag, zijn de momenten die ons openen. Áls we ons ervoor willen openen. Het zijn de momenten die aangeven waar nog iets te raken valt in ons. Waar nog contractie is, om maar niet door te laten wat het leven in haar volheid via ons wil leven.

Moedig zijn we, zeker in deze tijd waar geraakt worden en geraakt zijn, zal toenemen vermoed ik. Moedig, op weg naar de verlichte mens, die we ergens zo goed kennen en waarvoor we onszelf stap voor stap weer ontsluiten.

Liefs, Nynke

PS: Waar word jij in geraakt? Wat komt keer op keer terug als thema misschien, in die zo ongemakkelijke momenten? Laten we ernaar kijken, ze verlichten en verhelderen. Om weer wat meer van jouw licht in de wereld te kunnen laten stromen.

Contactloos

Snel snel, zeker in de stad moet alles snel, zo lijkt het. In het onderweg zijn hier zit weinig rust. Er gaat dan ook nogal ’s wat mis. Soms in het klein, soms in het groot.

Vanochtend was het relatief klein. Fietsend achter een jongeman die z’n handen vol had: aan z’n fietsstuur in de ene en z’n boodschappen in de andere, viel er een dik bollende portemonnee op de tramrails. Rijk gevuld, zag ik in de gauwigheid toen ik stopte, voornamelijk met plastic kaartjes.

Ik riep als een visvrouw, maar geen gehoor. De jongeman laveerde vrolijk door, tussen tramrails, fietspad en geparkeerde auto’s. Dan maar achter hem aan. Ook dat moest snel want ik was op weg naar een afspraak en wilde niet te laat zijn.

Gelukkig had ik ‘m nog niet uit het oog verloren en stopte hij na een paar honderd meter bij wat waarschijnlijk zijn huis was. Ik snelde naar ‘m toe, ook kris kras over tramrails en fietspad bewegend.

Weer riep ik, maar ‘mijnheer’ had zich volledig afgesloten voor geluiden van buiten, zo leek het. Dichterbij gekomen bleek hij ‘oortjes’ in te hebben, die contactloze, draadloze, die steeds meer bij onze oren lijken te horen. Alsof we ermee worden geboren.

Ik fietste door tot ik vlak naast ‘m stond en deed nog een laatste poging: ‘mijnheer!’. Hij keek op en schrok van mijn nabijheid. Een angstige en ook ietwat boze blik.

In een reflex weert hij me af en zegt nog net niet: “rot op!”? Ik waaier met zijn portemonnee voor zijn ogen heen en weer. Maar het is alsof hij uit een andere wereld komt (de wereld vanuit zijn oortjes waarschijnlijk). Hij kijk verdwaasd en laat een lichte irritatie zien.

Dan opeens breekt de helderheid door. Hij begint te lachen en begrijpt dat het zijn schat aan kaartjes, ID’s en nog wat contanten zijn die ik in mijn hand houd en dat ik niets van ‘m hoef, hem nergens van beschuldig, niet boos ben of hem wil bestelen.

“Ohh, dank je wel”, klinkt het, al is het niet heel erg opgetogen. Ik zou zelf een gat in de lucht springen als iemand mijn portemonnee zou redden van de straat en mij al die ellende van te blokkeren pasjes zou besparen. Dus zeg ik maar iets in de trant van dat ‘ie beter moet opletten. Waar bemoei ik me mee.

Navoelend weet ik dat ik me niet met zijn leven wilde bemoeien maar dat het me ging om het contáct in dat moment. Het gaat mij altijd om contact en een bepaalde echtheid daarin, een diepgang of intimiteit. Het raakte me hoe contactloos het was, hoe ver we van elkaar verwijderd waren terwijl we toch van zo dichtbij iets deelden.

Nu is het heel makkelijk om te zeuren over hoe veel vernieuwingen zo verwerpelijk zijn voor de verbinding tussen mensen en oprechte aandacht voor elkaar, maar daar geloof ik niet in. Volgens mij helpt de techniek ons om contactloos contact te leren maken als opmaat voor onze telepathische communicatie.

Het vraagt wat tijd, een proces van verfijning en alsmaar groeiend bewustzijn, maar onder andere via de techniek wennen we stap voor stap aan onze bewuste inherente natuurlijke verbondenheid en daarmee aan de snelheid van ons contact. Tot die snelheid zo is toegenomen dat welk hulpmiddel ook, het niet meer bij kan houden en onze aangeboren telepathische gaven het naadloos overnemen.

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Het hart opent zich als ‘bijproduct’ verder en verder in dit proces. Onze angst voor elkaar wordt steeds kleiner omdat we ‘m in onszelf aankijken, leren kennen en koesteren. Gekoesterde angst zet immers de deur open naar het besef van onze eenheid.

Het gebeurt al. Het is er al, terwijl we nog leunen op oortjes, telefoons en wifi’s. Het duurt nog even. Het vraagt wat tijd. En daarin groeit ons contact iedere week wat meer. (www.soultouching.nu)