Logo Soul Touching

zielscontact

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Thuis. Als het goed, fijn en veilig is, is thuis een haven, een rustpunt, een plek waar je verdediging ‘uit’ kan en je hele systeem tot rust kan komen. Ik realiseer me dat dat absoluut niet vanzelfsprekend is. Ons thuis vroeger was niet zo veilig en daarom niet een plek waar rust gemakkelijk indaalde. Mijn herinnering is er eentje van: altijd op mijn hoede zijn.

Het interne en externe thuis

Dat is het externe thuis: de fysieke plek, de mensen die het dichtste bij je staan (ouders, verzorgers, broers en zussen), eventuele huisdieren en planten, spulletjes, kleuren en geuren.

Maar ook het interne thuis, het thuiskomen bij jezelf, hoeft niet zo vanzelfsprekend te zijn. Is dat vaak ook niet. Hoe bewust ben je je bijvoorbeeld van een thuis in jezelf waar je landt en werkelijke rust vindt? Waar je je opent, als vanzelf verzacht en waar oordelen wegvallen?

Verder van huis

Het is een heerlijke plek om te zijn maar eentje die nog best wat voeten in de aarde kan hebben. Mijn ervaring is dat dat innerlijke thuis zich juist ook minder makkelijk laat openen naarmate je proces van het aankijken van oud zeer vordert. Hoe meer jouw open, vrije staat van zijn de belangrijkste wordt in je dag, hoe pijnlijker het lijkt te worden waardoor het net is alsof je alleen maar verder van huis raakt.

Niets is minder waar! Zoals Paulo Coelho zo prachtig omschrijft in zijn boek ‘De Alchemist’, is het naderen van je innerlijke thuis vaak in toenemende mate confronterend en kan het juist (in ieder geval voor een tijdje) alleen maar meer angsten oproepen.

Gewoon jezelf zijn

Als je eindelijk van binnenuit de toestemming voelt gewoon te willen zíjn in plaats van jezelf opleggen iemand te móeten zijn, lijkt het of je hele hebben en houden bloot komt te liggen. En poeh, dat kan zeer doen. En zo ontheemd voelen. Alsof alle grond onder je voeten wegzakt, alsof de maatschappij (wie dat dan ook zijn) je massaal afwijst en zelfs je vrienden opeens heel anders lijken dan je altijd dacht.

Gewoon jezelf zijn, is zo ongewoon geworden in de loop van de tijd, dat je lijkt te sterven van angst. De jij waarop je tot nog toe kon bouwen op een bepaalde manier, gaat, zo voel je, een zekere dood tegemoet. En wat daarvoor in de plaats mag komen, dat gewone zelf, is gek genoeg nog helemaal niet zo helder, hoe gewoon en dichtbij het ook is.

Sterven

Misschien is het wel heel heilzaam om je eens in te denken dat je aan het sterven bent en wat er op dat moment of in die fase nog echt toe doet. Wat wil er dan aan de oppervlakte komen en zich zonder angst laten zien? Als de dood toch onvermijdelijk is, wat is dan haar boodschap?

Kan thuiskomen zo pijnlijk zijn?

Afbeelding van R. E. Beck via Pixabay

Leef! het thuiskomen

Thuis, zo doodeenvoudig en toch vaak zo ingewikkeld. Gewikkeld in angsten en diepgewortelde weerstand om het leven los te laten. Het te laten gaan zoals het wil gaan. Maar het gaat, onherroepelijk gaat het leven haar goddelijke gang. Laat ik me er dan maar aan overgeven, zeggen we daarom allemaal, op enig moment. Leve en leef het thuiskomen, hoe pijnlijk ook!

Liefs van Nynke

PS: Hoe ervaar jij je thuis? Ben je veilig, in deze wereld, bij jezelf? Ben je hierin zoekende en lijkt het je fijn te verkennen hoe thuiskomen je rust kan geven, maak een afspraak met me voor een kennismakingsgesprek. Ik bied je een helende ruimte voor je vraag, je situatie, je verhaal en geef helderheid. Samen kijken en voelen we wat een fijne volgende stap voor je kan zijn.

 

 

 

Het onvoorwaardelijke van Liefde

Het enige dat Liefde wil is… Liefde en daarmee wil het dus ook alles wat niet Liefde uitstraalt, onder de aandacht brengen. Nu kun je zeggen: alles is Liefde, ook alle schaduw, alle donkerte, alles wat we niet direct associëren met Liefde.

En ja, zeker, alles is uiteindelijk Liefde en Eénheid en Waarheid en Genade en al die mooie hoogfrequente energieën die in dit soort woorden zitten. Maar laten we hier voor het gemak even werken met Liefde en dat wat die onvoorwaardelijke stroom tegenhoudt, afbuigt of remt: iets in ons dat zich wapent om diepgewortelde angsten, pijn of verdriet niet te hoeven ervaren.

Liefde brengt aan het Licht

Liefde brengt dat aan het Licht. Vroeger of later in de tijd, kunnen dingen die geworteld zijn in angst, niet voortduren. Ze stagneren ergens, creëren chaos en daarmee vaak veel tegenbeweging, die het dan beter wil doen. En zo bouwen we voort op elkaars schouders, al eeuwen en eeuwen lang.

En Liefde is daar, onvoorwaardelijk als een kaarsvlam die niet uit te krijgen is. En ze schijnt en blijft schijnen, op jou, op mij, op alles wat bestaat, met maar één doel: in het licht brengen, aan het licht brengen en verlichten van alles wat nog niet gezien wil worden.

Diepgewortelde patronen

Als je naar je eigen leven kijkt en je bent je enigszins gewaar van jezelf, je lijf en je leven, dan herken je misschien inmiddels een patroon, iets dat telkens maar terugkomt, op veel verschillende manieren wellicht. Het kan zijn dat het op relatiegebied telkens gaat om het type partner dat je aantrekt, waarmee je altijd in dezelfde soort conflicten belandt. Of jouw patroon manifesteert zich rond geld verdienen, waarbij je of veel of weinig verdient maar zonder het gevoel van balans en vrijheid. Misschien raak je steeds weer uitgeput en lukt het je niet jezelf te kennen in wat je energie kost en wat je energie geeft.

Liefde blijft daar heel trouw haar licht op schijnen. Ze trekt zich niets aan van ons gesputter, onze oordelen en ons geklaag. “Waarom kan het nou niet eens normaal gaan?” “Waarom gebeurt dit nu alweer?” “Ik doe zo mijn best, mag ik nu eens rust?”

Liefde trekt zich ook niets aan van de tijd, waar wij zo aan hechten. Het doet er voor Liefde niet toe of je 3, 33 of 333 jaar doet over zo’n thema. Onvoorwaardelijk betekent tijdloos. Schaduw is daar, tot het zijn diensten heeft bewezen en een stuk ervaring is doorleefd van licht naar donker en weer naar licht.

Het onvoorwaardelijke van Liefde

Afbeelding van Sasin Tipchai via Pixabay

Liefde is je altijd trouw

Dus welk thema je ook herkent als dat meest wezenlijke, pijnlijke en hardnekkige in je leven, weet dat Liefde daar, júist daar, volop aanwezig is en je nooit maar dan ook nooit in de steek zal laten. Het blijft trouw haar licht schijnen, onverstoorbaar kloppen in je hart en continu door je heen bewegen via je adem. Via jouw cruciale levensthema, is Liefde dichterbij dan waar ook, houdt het je hand vast en leidt het je zonder oordeel terug naar het opnieuw ervaren van je vrijheid.

Dus hou vol, zet door! Vind de Liefde én haar boodschap op de plekken waar je haar het minst verwacht: in mensen die je het meeste uitdagen en situaties waarin je angsten júist worden getriggerd. Kortom: daar waar je voelt dat jouw voorwaarden leidend zijn. Wat zou onvoorwaardelijkheid daar doen?

Liefs, Nynke

PS: Zie jij een patroon telkens weer opduiken in je leven? En weet je niet wat je daar nog meer in kunt doen om je ervan los te maken? Ik bied een bedding om jouw wijsheid te eren wat van daaruit gezegd wil worden. Zo creëren we helderheid op jouw thema en wat je volgende stappen zouden kunnen zijn. Maak een afspraak voor een gratis kennismaking.

Jouw begeleiding in bevrijding

Het is bijna bevrijdingsdag in Nederland. Wij kiezen vaak bijzondere momenten om ze vervolgens officieel vast te leggen en op die manier te herinneren, te herdenken, te her-voelen wat er was, wat er nu is en wat mogelijk gaat komen. En buiten die datum of dat moment ontslaan we onszelf meestal van de bijzonderheid van ieder moment en gaan op in de routines en gewoontes van het leven, waarin bijzonderheid vaak wordt overschreeuwd.

Maar ieder moment is immers bijzonder, omdat ieder moment er een is die uitnodigt onszelf te bevrijden van het idee dat we onvrij zijn. Er zit zoveel angst in ons, waarvan nog maar heel weinig mensen zich werkelijk hebben vrijgemaakt. En juist die angst is zo prachtig krachtig. Het is zo’n motor om op zoek te blijven naar vrijheid en wat dat dan is. Want ook dat gebeurt steeds meer: al die mensen die door de deken van angst, die we om ons heen hebben gewoven, heendringen. Alsof we steeds meer bevrijdingsgaten prikken in dat wat ons klein houdt, remt en doet terugzakken in een grijze massa van ingehouden leven.

Begeleiding in bevrijding

Afbeelding van Stux via Pixabay

Angst is in dit geval een paraplu-woord, een verzamelnaam voor alle remmingen die we als mens nog in ons dragen. Dus misschien ervaar je helemaal geen angst in je dag en toch… kun je zeggen dat je helemaal vrij bent? Heb je 100% vertrouwen in ieder moment dat het leven door je heen beweegt? Durf je blind te varen op waar dat leven je dan naartoe wil brengen?

Want daar zit ‘m de kneep, of de knoop (in je maag): het leven stuwt ons altijd linea recta naar de angst. Omdat dat als enige de deur opent naar haar wederhelft: de Liefde. Sterker nog: durven we in die angst te branden, dan blijkt dát het Liefdesvuur te zijn. Maar hoe dan, hoe doe ik dat? vraag je misschien.

Jouw begeleiding in bevrijding is uniek voor jou dus ik kan daar niet een eenduidig antwoord op geven dat helemaal recht doet aan jouw bijzondere proces. Maar wat je begeleiding volgens mij altijd mag bevatten is: engelengeduld, moed en doorzetting en heel veel zachtheid voor jezelf.

Engelengeduld is de sleutel om überhaupt gewaar te zijn van jezelf in je dag. Alleen met gewaarzijn ben je pas in staat de liefde in jezelf te ontsluiten en die te onderscheiden van alle momenten waarin de angst regeert. En alleen wanneer je jezelf met zachtheid benadert, kan er iets in je openen. Alles in ons verzet zich immers tegen die levensstroom die ons naar die grootste angsten wil hebben, diep diep in onze onderbuik. Maar met moed en doorzetting, dag in dag uit jezelf aankijkend in je energetische spiegel, beweeg je jezelf richting de onherroepelijk vrijheid. Want de stroom naar de angst is exact dat: de onherroepelijke stroom naar vrijheid.

En ook al lijken je angsten misschien een tijdje toe te nemen en oncontroleerbaarder te zijn (wat een heel goed teken is), je betrapt jezelf steeds vaker op zo’n moment van gelukzaligheid. Dan boor je even een gat in de grijze deken van het leven vanuit je hoofd. Steeds vaker voel je hoe er stiltes lijken te vallen in je denken en de angst weliswaar gevoeld wordt maar geen gevangenis meer is. En ja, geduld ís werkelijk een schone zaak in dit proces. Het gaat zoals het gaat en het duurt zolang het duurt (als het al stopt in dit leven). Maar één ding is zeker: jouw liefdevolle begeleiding, leidt je naar bevrijding, naar het plotselinge of meer geleidelijke besef dat alles Liefde is en alles Vrijheid al kun je het proces van bevrijding zelf, nooit overslaan.

Liefs, Nynke

PS: Herken je deze bewegingen in jezelf en lijkt het je fijn in gesprek te zijn over de begeleiding in jouw proces van bevrijding? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking. Ik bied krachtige, liefdevolle helderheid in het optimaal begeleiden van jouw proces. Door jouw geduld te bekrachtigen, jouw liefde telkens weer uit te laten stijgen boven je angsten en je te blijven aanmoedigen nooit af te haken, laat ik je ervaren dat je komt waar je voelt te willen zijn.

De wond

Als jonge kinderen woonden we een tijd in een groot huis met een enorme tuin. Ons eigen walhalla waarin we onze werelden konden bouwen en onze avonturen konden beleven, waarin we één konden zijn met de natuur. Zo ving mijn broer vaak salamanders, hagedisjes en kikkers die hij dan op z’n hand liet kruipen (als ze dat toelieten) en in bad stopte. Het was in die momenten dat we de voor ons magische gave van de hagedis ontdekten: het loslaten van z’n staart wanneer hij zich bedreigd voelde, waarmee hij kon ontkomen aan ons gevaarlijke mensjes. Deze metafoor kwam opeens omhoog bij het mijmeren over de menselijke wond.

Wij zijn ons, naarmate bewustzijn dieper indaalde in de vorm, in toenemende mate angstig en bedreigd gaan voelen en ons telkens meer af gaan scheiden van die altijd aanwezige bewustzijnsstroom. Alsof we onze staart loslieten, verbraken we onze verbinding met dit allesomvattende bestaansbeginsel en daarmee met onsZelf. Dat leek ons eerste instantie veiligheid te bieden door ons acuut vrij te kunnen maken bij een teken van gevaar. De hagedis kan immers zonder staart snel maken dat ‘ie wegkomt en een goed heenkomen zoeken. Echter, deze primaire manier van overleven heeft ons ook tot vechters, vluchters en overlevers doen ontwikkelen, nog slechts in verbinding met de instinctieve drift tot voortbestaan.

Maar net zoals bij de hagedis de staart heel natuurlijk weer teruggroeit, is er ook bij ons een heel natuurlijkheid proces gaande wat ons opnieuw gewaar laat zijn van die nooit stoppende levensstroom die door ons heen beweegt. De stroom die alles wat bestaat verbindt. Dit proces is zich volop aan het voltrekken in een steeds sneller groeiende groep mensen. Daar waar we ons lijntje met het grotere geheel hebben losgelaten, waardoor we het gevoel hadden meer vrijheid te hebben om te kunnen overleven, precies daar, ervaren we een gapende wond. En het is dan ook precies daar, ín die wond, waar we onze liefdevolle aandacht nu hebben te brengen om dat lijntje weer te laten groeien en ons opnieuw te verbinden met de kern van alle leven en dus met de kern van onszelf.

Onze wond ís onze kern. Het is die ontkoppeling van het leven via schuld, schaamte, ontkenning, onderdrukking of afwijzing. En hierin ligt onze roeping verscholen. Op dit moment in de tijd worden we teruggeroepen om deze roeping volmondig vorm te geven. Een natuurlijk proces, zoals bij de hagedis waar wij, geleid door gedachten en emoties, alles aan zullen doen om het te ontlopen en de pijn en angst van onze wond te mijden.

De wond

Afbeelding van CDD20 via Pixabay

 

De her-een-iging met je kern, betekent je wond doorgronden. Dit is een niet te beredeneren en dus niet met je verstand te fixen proces. Het gaat ook niet over het in goede banen leiden van je emoties. Het gaat over een ver-wond-eering, over het eren van de hele geschiedenis van de wond van de mensheid, van de ‘afgescheiden’ mens die door jou heen gevoeld wil worden. Iedereen heeft hierin een aandeel. En iedereen is hierin een held. Het enige dat het vraagt (en dat is een stap) is dat het leven weer natuurlijkerwijs door je heen mag stromen, door je open wond, je open hart, je open-heid.

PS: Ervaar jij dat je iets je nog tegenhoudt? Of omgekeerd, dat je wordt geroepen naar jouw kern? In een Gene Keys sessie krijg je daar helderheid in word je roeping in je wakker. Meld je aan via https://www.soultouching.nu/aanbod/gene-keys-jouw-genetische-sleutels/ (of stuur een mail: info@soultouching.nu)

Je eigen waarde is waardenloos

Eigenwaarde, vaak zo’n enorme spelbreker voor zoveel mensen. Het kan zich in van alles uiten: verslavingen, verlegenheid, energetisch een masker dragen, jezelf door het leven vechten. Vanuit een lage eigenwaarde maken we onszelf grofweg óf heel klein en onzichtbaar óf we gooien al onze angsten naar buiten op een ongecontroleerde en vaak pijnlijke manier. Het ene is niet beter dan het andere. Het zijn gewoon manieren van doen.

Wat is je waarde?

Wat is je waarde? En hoe kom je daar ooit achter? In eerste instantie is de weg vaak het onszelf herkennen in typeringen. Je wordt getypeerd door een instantie, bijvoorbeeld bij een teaminterventie op je werk of je doet het zelf door in een of ander systeem te duiken. Hier kom je dan bijvoorbeeld uit als een verzorgend type, een bouwend of ondernemend type of iemand die graag leidt. Er zijn legio systemen die hierbij behulpzaam kunnen zijn.

Je eigen waarde is waardenloos

Afbeelding van John Hain via Pixabay

Zielskwaliteiten en DNA

Twee systemen die ik graag inzet zijn de Gene Keys en het Soul Plan. Ze gaan veel verder dan alleen een kader rond je persoonlijkheid. Ze raken ook aan je zielskwaliteiten en met name de Gene Keys bieden een diep transformerend pad waarin je het meest wezenlijke van jezelf stap voor stap gaat erkennen en lijfelijk zult ervaren. Alle archetypen die je erin terugvindt, communiceren direct met het DNA in je cellen. En die kracht is te voelen zodra je je ermee verbindt.

Mijn ervaring is dat het jezelf herkennen in een type, een archetype (en liefst meerdere, zodat ze samen recht doen aan de vele facetten die je in je hebt), je laat zakken in je lijf omdat je je erkend voelt en daarmee aanwezig durft te zijn. Het werkt op dezelfde manier als wanneer een vriend(in) of collega je complimenteert: het geeft een flinke stoot energie en boost je eigenwaarde.

Je grootste groei

Het telkens opnieuw benadrukken van je eigenwaarde is krachtig en helend en voor velen een belangrijk pad naar vrijheid, of dat nou bewust of meer onbewust plaatsvindt. En gek genoeg vindt de grootste doorbraak in dat proces juist plaats op een moment van het besef van diepe waardeloosheid. Het is dan alsof niets je meer helpt jezelf in een positief daglicht te zien. Je gedachten werken op volle toeren om de pijn van het mens-zijn niet te hoeven voelen waarmee je alle positieve ontdekkingen over jezelf terugkaatst naar waar ze vandaan kwamen. Zelfs de momenten van liefde die je normaal gesproken kunt voelen, voor je kind, je huisdier of je partner zijn dan niet bestand tegen de kracht waarmee je jezelf onderuit haalt. Je bent overtuigd van je waardeloosheid en de hele wereld lijkt het met je eens te zijn.

Van waardeloos naar waardenloos

Dan zit je bijna op het punt waarop je bereid bent je over te geven en te stoppen met het willen fixen van je innerlijke pijn. Dit is geen mentaal besluit en is ook niet te sturen. Je bent gewoon ‘opeens’ zover, laat de focus op jezelf los en zakt door de bodem van je eigenwaarde in een staat van waardenloosheid.

Je waarde heeft nooit te maken met een label of typering, hoe kloppend dat ook is. Je waarde is de erkenning van je goddelijkheid als mens en alles dat daaruit ontspruit in je leven. Dat is pure Liefde. Het is je bestaansgrond als mens, de vonk waaruit je bent voortgekomen. Het staat los van welke waarden dan ook. Het IS gewoon, waardenloos, het scheppende in een vorm. Dat heeft geen uitleg nodig, alleen in veel gevallen het erkennen van je eigen waardeloosheid.

Liefs, Nynke

PS: Ben je benieuwd naar de archetypen die jou de moed geven jezelf stap voor stap volledig te erkennen waardoor je durft los te laten en te springen in het niet weten van het Leven? Laten we kennismaken en kijken wat bij je past.