Logo Soul Touching

zielscontact

Out of the box

Het is een bekende kreet: ‘out of the box’-denken. Waar dat in eerdere generaties nog nauwelijks werd gewaardeerd, wordt het nu overal omarmd: buiten de lijntjes kleuren, omdenken, loslaten…

Get out of your mind

We leven in een tijd waarin de mens zich langzaam losmaakt van rigide kaders.
Waar “you’re out of your mind” ooit een diskwalificatie was, is het nu eerder een compliment. Vormvastheid mag plaatsmaken voor speelsheid. Hoe gekker hoe beter. Gek en geniaal — it’s a thin line.

Zoals Einstein al aanreikte: problemen los je niet op met de mindset waarmee ze zijn ontstaan. We hebben van perspectief te wisselen. En met dit soort thema’s worden volle zalen getrokken. Boeken, artikelen, trainingen te óver. Bedrijven trekken massaal naar ‘de hei’ voor vernieuwing. Alleen al dat concept: de hei maakt blijkbaar vrij. Ja, ook de natuur laat ons ademen buiten het bekende.

Er hangt verandering in de lucht

Er hangt verandering in de lucht. Voelbaar. Nodig. Maar nog niet vanzelfsprekend voor veel mensen en systemen. Want vreemd genoeg moeten we onszelf eraan herinneren úit de box te stappen, terwijl we er ooit kennelijk zelf ín zijn gestapt.

Out of the box

Afbeelding van vikvarga via Pixabay

En anders dan een baby die zijn box ontgroeit, blijven wij erin hangen.
Waarom? Omdat we denkers zijn. En het hoofd zoekt orde, structuur, herhaling. Boxen bieden veiligheid. Houvast.
Maar de wereld van nu trilt die houvasten los. Letterlijk. En ze nodigt ons uit, in elk bewust moment, om het witte canvas te pakken, het open veld. En opnieuw te beginnen. Niet wetend. Soms struikelend. Soms in flow. Maar altijd met moed.

Onzekerheid en chaos zijn slechts percepties

Onzekerheid en chaos zijn slechts percepties, zegt de 3e Gene Key. En haar partner, Gene Key 50, vult aan: pas als je de oude structuren loslaat, ontdek je de harmonie, die je altijd al in je draagt. Durf jij het aan?

Liefs, Nynke

Laat je zakken

Je kent het misschien wel die uitdrukking, bij boosheid of irritatie: “Zak er maar in!” Wanneer je iemand echt zat bent en voelt dat het klaar is, kan het als een krachtig statement klinken. Misschien niet zo gracieus, maar soms wel bevrijdend.

Even je hart luchten, op een duidelijke manier. Misschien niet helemaal ‘spiritueel verantwoord’, maar wie bepaalt dat eigenlijk?

Transformerende kracht

En zoals bij alles: je manier van kijken bepaalt wat iets met je doet. Dus ergens in zakken, of je ergens in láten zakken, hoeft niet negatief te zijn. Sterker nog: het kan juist een transformerende kracht hebben op hoe je je voelt en hoe je handelt.

Veel mensen laten zich nog niet écht zakken in wie ze diep van binnen weten te zijn. Vaak is dat diepe weten nog niet bewust of toegankelijk en toch schrijf ik met opzet: ‘weten te zijn’. Want: we wéten het.
Ons lichaam weet het.
Onze intuïtie weet het.
En zodra we onszelf toestaan om te zakken, bijvoorbeeld met de hulp van een paar diepe ademhalingen, komt het terug in je herinnering: dat gevoel van “Ahh ja, dít is wie ik ben.”

Angstaanjagend diep

Maar dat weten zit dieper dan van waaruit we gewend zijn te handelen. Ónder de do’s en don’ts van de maatschappij. Ónder de stemmen van media, verwachtingen en oude verhalen. Dus laat je zakken.
En zak dan nog dieper, misschien wel angstaanjagend diep. Laat je eigen diepte je verwelkomen, opslokken, en je tonen wie je werkelijk bent.

Laat je zakken
Afbeelding van MARIE SCHNEIDER via Pixabay

Ja, het vraagt misschien wat oefening. Het voelt niet altijd veilig om je eigen diepte te betreden. Existentiële angsten kunnen opspelen. Geef jezelf dus tijd. Doe het in jouw tempo. Doseer zoals het bij je past.

Onlosmakelijk verbonden

En je zult merken: langzaam wordt die donkere diepte lichter. Je ervaart een thuiskomen dat je wellicht nog niet kende. Een stabiliserende kracht neemt je mee en verankert je in het weten dat je bént: puur bewustzijn dat nooit níet is geweest.

Laat je zakken.
Geef je over.
Ontspan.

Zoals je je herinnert dat je onlosmakelijk verbonden bent met moedertje natuur in jou, besef je: vadertje spirit, groots, oneindig liefdevol en krachtig: dat ben ik ook!

En hoe meer je zakt, des te meer je samenvalt met beide. Heel. Voor altijd gedragen. Veilig.

Liefs, Nynke

Hoe weet je of je in je midden zit?

Een mooie uitdrukking vind ik het: “in je midden zijn” of “houd je midden.” Het verwijst naar de stilte in het oog van de storm, naar dat punt van balans temidden van alles wat er op je afkomt.

Je midden is als een plek waar je even kunt ademhalen, waar het stil wordt en overzicht vanzelf ontstaat. Een plek waar je ziet wat er speelt in je leven, zonder dat je er direct iets mee hoeft.

Hoe vind je je midden?

Maar hoe vind je dat midden? En hoe weet je of je écht daar bent of toch weer ongemerkt bent meegegaan in de stroom van andermans energie? Dat is niet zo eenvoudig. Want de levens die we leiden zijn vaak hectisch, en subtiel verweven met afhankelijkheden. We zoeken houvast in goedkeuring, gewoontes of bezit, zonder het altijd door te hebben.

Als je inzoomt op hoe we bewegen, zie je vaak dat we behoorlijk verslaafd zijn aan beweging zelf. Je midden, hoe natuurlijk ook, is dus niet vanzelfsprekend in deze wereld van vorm. We slingeren voortdurend, als slinger van een klok, tussen angst en liefde, hoop en vrees, binnen en buiten.

 

Hoe weet je of je in je midden zit?

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

 

Waar je stilvalt

Maar je midden… is waar die slinger stilvalt.
Waar je even niet hoeft te praten, denken of doen.
Waar je gedachten niet dwingen, je emoties niet vastgrijpen, en je lichaam zich zacht opent.

Het is geen plek waar we gewend zijn te zijn, zelfs niet als we mediteren, yoga doen of ademen. Want wanneer de slinger tot stilstand komt, lijkt het alsof de tijd zelf stopt. Dát is precies de kracht van het midden: een fractie van een seconde waarin je even sterft in het ‘moeten’, het ‘doen’, het ‘weten’.

Zielsperspectief

En precies daar ontstaat een nieuwe manier van waarnemen.
Ruimer. Zachter. Uitgezoomd.
Noem het het zielsperspectief.

Alles raast door, maar jij valt stil. Niet om daarin te blijven, maar om je te herinneren:
Ik ben noch het een, noch het ander.
Ik ben aanwezig, als alles, in alles.
Daarin lossen je vragen, je beslommeringen en je zoeken op. Je komt tot rust.

Een beetje sterven

Dus ja val met enige regelmaat even stil. Niet als techniek, maar als thuiskomst. Een beetje sterven. En dan gewoon weer ademen, zoals je werkelijk bent.

Liefs, Nynke

PS: Voel je je (vaak) uit je midden, uit balans en zoekende? Voel je welkom om te connecten om helderheid te krijgen in je situatie. https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Jouw eigen toon

Steeds meer mensen ontwaken in het besef: alles is frequentie, energie, trilling.
En hoewel we nog regelmatig worden meegesleurd in onze oude overlevingsreflexen, zijn we in rap tempo wakker aan het worden in een werkelijkheid die veel verder reikt dan die waarin we zijn opgegroeid.

Overleven

Overleven is een trilling van tekort: een tijdslimiet, een dreiging, een “ik moet het goed doen, anders…” Velen van ons kregen die toon mee, niet persé als harde boodschap, maar juist als onbewuste subtiele onderlaag, ingefluisterd door ouders, leraren, systemen die zelf leefden in de echo van hún angst.

Dus ja: tekort, sterfelijkheid, afwijzing, ze bestaan niet alleen in onze gedachten, maar ook in onze cellen en dus in onze reacties, onze relaties, in beleid, de economie en de wereld in het groot.

Iets verandert

Maar iets verandert. We zien het nu. We voelen het. En velen van ons kunnen, op cruciale momenten een pauze creëren, even ademhalen in een open ruimte waar ooit automatisch gedrag het overnam.

En precies daar, in die ademruimte, ontstaat een heilige vraag: mag alles trilling zijn? Mag het waar zijn dat jij een toon bent in een veld, deel van een oneindige frequentiezee die jou draagt, en waarin jij meedraagt?

Mag het dus waar zijn dat je niet verstoten kunt worden, omdat je nooit apart hebt bestaan? Dat je onsterfelijk bent in bewustzijn en dat jouw ervaring niets anders hoeft te doen dan zich door jou heen bewegen, zonder oordeel, zonder verzet? Mag dat, van jou?
Mag jij van jezelf niets meer hoeven verdedigen, bewijzen of forceren, omdat je eenvoudigweg de toon bént die je zoekt?

 

Jouw eigen toon

Jouw toon

Dan is er niets meer te verliezen.
Dan is er niets meer te veroveren.
Dan is er alleen maar: meevibreren.
En het wonder, dat jouw meevibreren het veld verrijkt. Altijd. Zonder uitzondering.

Jouw toon is genoeg. Laat haar klinken en voel je opgenomen in dat grote dragende veld.

Lieve groet, Nynke

De hagedis en haar staart

Misschien een rare titel voor zo’n post. Want wat heeft Soul Touching nou te maken met hagedissen? Nou, die link legde ik vanochtend zomaar, luisterend naar een podcast waarin Dr. David Clements te gast was.

De shift van wetenschapper naar intuïtie en hart

Ooit puur wetenschapper, theoretisch, linkerhersenhelft. Maar onderweg is hij verleid door zijn hogere Zelf (of zelven), zoals hij zegt: zijn team.
Vandaag zet hij zijn kennis en talenten in op het gebied van energie, intuïtie, hartfrequentie, kortom wat we meestal onder de term spiritualiteit scharen.

Niet meer zo ongewoon, zo’n shift. En zo har’t’ nodig. Want hij overstijgt hiermee de dualiteit en tapt rechtstreeks uit de bron der dingen. Wat in wezen voor ons allemaal beschikbaar is.

Vanuit dat veld vertelde hij over hoe wij telkens buiten onszelf creëren, op grond van hoe het vanbinnen in ons is gesteld: onze houding, mate van openheid, helderheid… of onze angst en vernauwing. Vaak zijn we ons daar niet bewust van. En zo herhalen we meestal eindeloos wat we misschien helemaal niet fijn vinden, maar wat vertrouwd is.

 

De hagedis en haar staart

Afbeelding van Boloria via Pixabay

 

De hagedis en het jongetje

Maar nu het verhaal over een hagedis, haar staart, en een jongetje. Dat jongetje groeide op met een diepe liefde voor reptielen. Hij bracht zijn dagen met ze door. Zo leerde hij dat hagedissen hun staart kunnen loslaten als ze in gevaar zijn. Én dat die staart weer aangroeit. Natuurlijk!

Op een dag kreeg hij een ernstig ongeluk. Zijn been moest worden geamputeerd. Maar het jongetje, geprogrammeerd via zijn innige band met zijn reptielenvriendjes, wist diep vanbinnen: dat been groeit weer aan, natuurlijk! En dat is precies wat er gebeurde. Is het niet wonderlijk waartoe wij mensen in staat zijn?

What you get is what you see

What you see is what you get.
En: what you get, is wat je met je innerlijke ogen al kunt zien. Omdat je aangesloten bent op het veld van oneindige mogelijkheden. Daar zijn wonderen de normaalste zaak van de wereld.

Misschien vind je dit onzin. Dan klik je het lekker weg. Maar misschien… opent het een klein deurtje in jou. En precies daar begint het, altijd in jou: de shift van verdichting naar verlichting.
Liefs, Nynke

PS: de link naar de podcast is https://www.youtube.com/watch?v=pxaNXWNB2vw