Logo Soul Touching

soultouching

Voor de duvel niet bang (meer)

Het is nogal wat, waar we als mens doorheen gaan. Niet alleen het verwerken van jeugdtrauma’s of minder positieve ervaringen, maar het veel breder in het reine komen met wat in de schaduw huist.

Onze schaduwen

Deze schaduwen zijn niet altijd direct verbonden met onze ouders of jeugd. Ze kunnen dieper liggen: herinneringen aan vorige levens zoals dat heet, of andere bestaansvormen. Zodra we bewust leven, doen we bewust mee aan het vrijmaken van opgeslagen energie in die schaduw. Als echte loodgieters bevrijden we de prop uit de pijplijn.

En zoals loodgieters en ontstoppers niet bang zijn voor die donkere, vaak stinkende prut die vastzit, zo hebben wij te kijken naar de schaduwen in onze psyche, de weggestopte verhalen van onze ziel.

Stap voor stap proces

Wat zit daar? Welke lijken staan te verstoffen in onze kast, in die herinneringsbank waar we toen we binnenkwamen een stukje uit hebben gepakt om mee te werken? Wat hebben we dus nu uit te pakken om te ont-dekken welk goud erin te vinden is?

Het aangaan van deze diepgewortelde verhalen, patronen en archetypen is geen pretje. Het is een proces van stap voor stap de donkerte naderen en ermee leren dansen.
Voor de duvel niet bang (meer)
Afbeelding van HelenHann via Pixabay
De stinkende drab verandert dan geleidelijk in een stralende danspartner, een geweldig potentieel, een ware gave van goud. De lijken in onze kast, eenmaal tot leven gewekt, blijken onze zielskwaliteiten te zijn, en dus in staat ons volledig te laten bloeien, wat zielsgelukkig maakt en diep vervult.

Van schaduw naar sprankel

Van putjesschepper naar sprankelende gaven met gouden randjes… het zit in ons allemaal. Vat moed en zeg ja tegen jouw dans met de duivel. Maar duw niet te hard, wees liefdevol en eerlijk naar jezelf. Na een poosje merk je: ik ben voor de duvel niet meer bang.

Liefs en een gouden weekend, Nynke

Absent

Paradoxen

Vaker schrijf ik over de paradoxen van het leven. Of liever: de paradox die het leven ís. We zijn perfect én tegelijk alsmaar onderweg naar één. We zijn één bewustzijn én ervaren de wereld telkens als een fragmentje, wat ons zo vaak uit-één splijt. Wie heeft in Godsnaam zoiets bedacht, denk je misschien af en toe?

Ik ben verzot op paradoxen. Het legt je gedachten stil en laat je rusten in Zijn. Wat kun je anders dan het gewoon maar binnen laten komen? Bijvoorbeeld deze:

“Het moment dat je eert wat zich níet manifesteerde, wat níet doorging en wat er níet kwam, is het moment dat je absentie begint te zien als de meest krachtige vorm van aanwezigheid.”

 

Absent
Afbeelding ‘Disappointment’ uit de Voyager van James Wanless & Ken Knutson

Dis-appointment

Is het niet prachtig? Denk eens aan al die momenten dat je teleurgesteld raakte omdat iemand niet kwam opdagen, aan die overeenkomst die niet werd gesloten, aan dat huis dat aan je neus voorbijging of je droom die in rook verdween… juist daarin zat de meest krachtige vorm van jouw aanwezigheid.

Daarin zat je ziel, je meest wijze raadgever, de hogere intelligentie van het leven zelf. Niet als plaaggeest maar als richtingaanwijzer van het grotere plan dat onder alles ligt, kijkend vanuit Einsteins visie dat God niet dobbelt.

Denk eens aan jouw ‘dis-appointments’, aan al die afspraken die niet werden nagekomen in je beleving. Hoe hebben ze bijgedragen in jouw proces? Welke wending hebben ze teweeg gebracht? En ga eens na waar je op dit moment zoal mee worstelt? Hoe maakt een deur die zich sluit een nieuwe deur open?

Jouw sleutel van geduld en compassie

Is het niet veel makkelijker om mee te bewegen met wat het leven je laat zien? En alles wat tegenzit te openen met de sleutel van je geduld en compassie? Haal diep adem, leun achterover en word de toeschouwer van het spel dat je speelt, waarin alles zó naadloos past dat je het nooit met je hoofd had kunnen bedenken. Liefs, Nynke

Verloren

Je verloren voelen. Het is wat bij veel mensen leeft tegenwoordig. In het Engels is de uitspraak ‘I feel lost’ misschien meer gangbaar, waar wij hier eerder termen als ‘Ik voel me gestrest, onrustig, verward’ gebruiken. Of ‘Ik weet het allemaal niet meer’. In de kern komt het allemaal op hetzelfde neer: een gevoel dat er iets niet klopt.​

Kun jij werkelijk verloren zijn?

Maar kan er in het universum ooit iets écht niet kloppen? Kun jij werkelijk verloren zijn, als een minuscuul deeltje dat uit het grote geheel is gevallen en nu in je eentje ronddoolt en je weg maar moet zien te vinden? Dat lijkt onwaarschijnlijk. We zijn immers altijd onderdeel van dat wat is? Ons pad is altijd juist, simpelweg omdat een goed of fout pad niet bestaat.​

Verloren

Afbeelding van Nicolas DEBRAY via Pixabay

Hoe bewandel jij je pad?

Dus, hoe bewandel jij jouw pad? Wat ontvouwt zich in de perfectie van het simpelweg ‘zijn’ en tegelijkertijd onderweg zijn naar dat ‘zijn’? Kun je ervan genieten? Kun je jezelf erin onderdompelen als in een warm bad en ontspannen in het idee dat zelfs tegenslagen bijdragen aan die perfectie?​

Onze vrije wil

Het idee van vrije wil lijkt ons vrijheid te geven. Vrijheid om te kiezen hoe we het leven ervaren: als iets dat níet klopt, óf als een schouwspel van pure schoonheid dat ons terugvoert naar waar we allang zijn. Die vrijheid in keuze ligt bij ons.​

Het leven is zinloos

Dus ja, in die zin is het leven misschien zinloos. Zinneprikkelend misschien, maar zinloos. We zijn al thuis en komen telkens weer thuis, elke dag opnieuw. Als we het zo willen zien.​

Liefs, en een mooi weekend, Nynke

De taal die Stilte heet

Misschien had je op school en tijdens je studie een hekel aan talen: rijtjes en grammatica leren. Eindeloos conversatie oefenen, met uitzondering op uitzondering, of het nou een Latijns- of Germaans-geöriënteerde taal was. Tegenwoordig heb je natuurlijk de taalhacker-apps, waarmee je gewoon je zegje kunt doen in het Japans, Roemeens of (gewoon) Frans, daar waar het Engels misschien niet zo gangbaar is.

De nieuwste taalhack

Maar met de intrede van de nieuwste taalhack, die natuurlijk in feite zo oud is als de mensheid zelf, maken we een kwantumsprong: het is de taal die stilte heet. De boodschap tússen de woorden, daar zijn we al aardig vertrouwd mee. Maar stel dat álle woorden wegvallen? Is dat ongemakkelijk, onmogelijk? Hoe versta je dan wat er wordt gezegd?
Voor wat we doofstom noemen hebben we gebarentaal bedacht. Ook best een klus om te leren wellicht. En met het viraal gaan van The Telepathy Tapes (over de telepatische communicatie tussen niet sprekende mensen die we autistisch noemen), heeft telepathie zich op grotere schaal bekendgemaakt. Maar dan: hoe zou het zijn als we alleen nog diep luisteren tot onze beschikking hebben, zoals wat we kennen wanneer we ons laven aan de natuur?
De taal die Stilte heet
Afbeelding van debowscyfoto via Pixabay

De taal van de natuur

Hoe fijn is het niet om met haar in gesprek te zijn, wandelend in een bos, langs een rivier, in een fikse regenbui of aan zee. Het maakt niet uit. Het is zo heerlijk rustgevend, dat ze niet met je in discussie gaat, je niet onderbreekt maar (f)luistert. En jij (f)luistert terug. Jullie vinden je ritme samen, je dans. Die taal is eigenlijk heel natuurlijk voor ons, geeft vrede en ruimte waardoor we na het ‘gesprek’ altijd opgeladen verder kunnen. Stel dat dit ook steeds meer onze mensen-taal wordt, die taal van de stilte. De taal van luisteren met onze innerlijke oren en uiteindelijk ons hele lijf. De taal die woorden helemaal overbodig maakt en daarmee een boodschap kristalhelder en heel direct kan overbrengen. Stiltetaal is hoogst efficiënt, heerlijk kalm en het elimineert ruis zoals niets anders dat kan.

Vaker stil zijn

Ja, het lijkt me wel wat. Ok, we zijn daar misschien niet 123, maar we kunnen allicht al een beetje oefenen hier en daar? Gewoon, vaker stil zijn en luisteren, stiltes laten vallen en het ongemakkelijke daarin langzaam uitnodigen gemakkelijk te worden? Doe het eens een uurtje, misschien een dagdeel en als het bevalt een hele week. En oogst heel bewust wat het je brengt. Ik lees je er graag over. Liefs, Nynke

Recht onder je neus

Als je, net als ik, talloze readings en sessies hebt ontvangen om jezelf te doorgronden en te ontdekken wat je hier, in Gods naam, komt doen, herken je vast die ene rode draad die telkens weer opduikt, wanneer je al die sessies naast elkaar legt.

Hoofdthema

Dit hoofdthema raakt je denk ik diep, resoneert sterk of heeft je vast uitgedaagd in je leven. Het is iets dat je niet loslaat, dat altijd aanwezig is geweest, zelfs in je vroegste herinneringen. Als kind had het misschien een andere vorm, maar je herkent het wellicht in oude foto’s, filmpjes of verhalen van je ouders over wat jou zo jou maakte.​

We kunnen niet om onszelf heen, hoezeer we dat ook proberen. Er is iets wat we als mens te leren, te doen, te verwerken hebben in dit leven. En dat ‘iets’ ligt vaak recht onder onze neus. Maar wil je het echt zien, is dan natuurlijk de vraag?

Recht onder je neus

Afbeelding van Esther Merbt via Pixabay

Weet jij wat het is?​

Waar keer jij steeds naar terug? Is het iets met kinderen, dieren, ouderen, werkenden, de natuur, opruimen, verfijnen, eten, gezondheid, schoonheid, beeld, geluid? Wat is het? Deze thema’s kunnen breed lijken, maar op een dieper niveau vragen ze om transparantie en het erkennen van je ware zelf.​

Wat staat zo dichtbij je dat je er meestal aan voorbijgaat? Wat vind je te gewoon, te vanzelfsprekend, misschien zelfs te saai? Of schrikt de intimiteit met jezelf en de kracht die in jouw thema verborgen ligt je af? Want één ding is zeker: ons licht laten schijnen vanuit de meest open versie van wie we zijn, is krachtig. En zodra dat licht aangaat, is er geen weg terug.​

Niet meer om jezelf heen

In deze tijd wíllen heel veel mensen niet meer om zichzelf heen. En het moment dat je toegeeft aan wat al die jaren al zo eigen was, brengt meteen verlichting. Hoeveel oordelen je er ook over hebt, je kunt en wilt niet anders meer dan je erin laten zakken, je eigenheid omarmen en het instrument zijn voor wat er uit je tevoorschijn wil komen.

De manier waarop jij vervolgens vormgeeft aan je overgave aan wat het leven met je wil, is uniek.​ Het label dat we aan ons thema hangen, is misschien handig bij een eerste kennismaking, voor een website of als opening van een gesprek. Maar jouw grote kracht ligt in je houding, je toewijding, je ziel en zaligheid die je bereid bent te leggen in dat wat je hart doet opengaan.

Recht het mysterie in

Sta jezelf toe je totaal te verliezen in wat je als kind diep van binnen al wist, wat altijd al onder je neus lag, maar waar de mitsen en maren tot nu toe de overhand hadden. Laat je meevoeren op de glijbaan van het leven, in volle glorie, recht het mysterie in.​ Liefs en mooi weekend, Nynke