Logo Soul Touching

soultouching

De dood, wat een mysterieuze doorgang

Gisteren las ik op de socials een bericht over het overlijden van een wijze, mystieke man uit de VS. Ik volg hem al een tijdje op het internet en heb via GAIA een aantal van zijn leringen ontvangen. Hoewel ik hem nooit persoonlijk heb ontmoet, voelde ik een diepe connectie met hem, een band die onbewust stilletjes was gegroeid in mijn ziel. Het nieuws raakte me daarom enorm, alsof een vergeten snaar begon te trillen.

Knoop in mijn buik

Ondanks dat ik inmiddels vertrouwd ben geraakt met het fenomeen dood en met het sterven, voelde ik de hele dag een onbestemde knoop in mijn buik. Misschien was dat de gehechtheid aan zijn menselijke vorm: zijn wijze woorden, zijn subtiele handgebaren, de manier waarop hij over het leven in al haar vormen vertelde. Zijn filmpjes blijven natuurlijk als echo’s in de digitale ruimte hangen, maar het lijkt alsof hij daar nu niet meer zo in aanwezig is en daarmee de boodschap een beetje minder echt.

Gehechtheid

Gehechtheden zijn merkwaardige dingen. We realiseren ons pas hoe sterk ze zijn wanneer ze plotseling vervagen: wanneer iets of iemand wegvalt, onze dagelijkse routines worden doorbroken en het vertrouwde plaatsmaakt voor het onbekende.

Dus, om de bal in mijn buik tegemoet te komen, liet ik mezelf gisteren een stukje meereizen door die deur van de dood, alsof we samen gingen. Hoe heeft hij het ervaren, vroeg ik me af? Was hetgeen hij onderwees slechts theorie, of waren het herinneringen die hem op zijn sterfbed hielpen los te laten?

Deze mini-reis was helend. In het meevoelen aan ‘de andere kant’, vervaagde de grens tussen het mens-zijn en het onstoffelijke. Het diepgewortelde besef van onze continuïteit en het oneindige (bewust)zijn, was weer terug.

 

De Dood, wat een mysterieuze doorgang
Afbeelding van Meir L via Pixabay

Wat is de dood echt?

Tja, de dood, wie is ze echt? Wat is haar rol in ons verhaal? Je zou haar kunnen zien als die mysterieuze doorgang naar ‘ze leefden nog oneindig lang en zielsgelukkig’, die slotzin die we zo goed uit sprookjes kennen. Alleen jammer dat we hebben afgeleerd in sprookjes te geloven. Liefs, Nynke

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Zachtjes sterven

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Overgave

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Waar is de rustplek in jou?

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Wat is de rustplek in jou?

Waar ligt die rustplek in jou?
Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Zijn is zooo fijn

Vandaag hadden Tanja Verstappen, mijn compagnon in GeneKeysNederland, en ik een podcast met Linda Rood vanuit het thema Zijn. Ik ken Linda en haar werk al een tijdje. Haar boek ‘Van Doen naar Zijn’, is echt prachtig. Maar Tanja kende Linda nog niet.

Zijn als Levenswerk

Omdat Linda en Tanja allebei het archetype ‘Zijn’ als Levenswerk in hun Gene Keys-profiel hebben, vond ik het intrigerend om ze samen te brengen. Het archetype van je Levenswerk in de Gene Keys laat eigenlijk zien hoe je de dingen dóet, vanuit je persoonlijkheid. En uiteindelijk ook hoe je je ziel tot uitdrukking brengt als je ‘Brand’ of je merk.

En laat dat ‘doen’ bij hen nou net ‘Zijn’ zijn, fascinerend toch? Ik kom regelmatig in nabij contact met dit archetype en het is natuurlijk ook eentje die vandaag de dag aan populariteit wint, omdat ‘gewoon maar zijn’ zó de basis vormt van een laten we zeggen meer spirituele manier van… tja zijn, of leven.

Zijn is zoo fijn

Afbeelding van Erzsébet Apostol via Pixabay

Het gesprek kun je morgen beluisteren op onze Podcast-kanalen (de links vind je hieronder). Maar in deze post wil ik graag met je delen wat er met mij gebeurde. Ik vond het in aanloop naar deze podcast een beetje spannend, deze Zijns-krachten bijelkaar. Want hoe praat je erover? Zijn is immers zo’n lastig te ‘grijpen’ onderwerp. Dat is het ‘m nou juist: we willen het be-‘grijpen’, analyseren en uitleggen. Maar je stoot daarbij eigenlijk altijd je neus.

De simpele ervaring van Zijn

Alles ‘Is’ immers gewoon. Hoe kun je nou in hemelsnaam anders zijn dan je bent in dat moment? Linda Is dat, lééft dat én kan hier ook nog ’s heel mooi over vertellen. Dus ik ervoer in de podcast dat ik zakte, in de simpele ervaring van Zijn. Alle stress en haast vloeiden uit mij in dat moment. Ik ontspande, zoals een klein kind van het ene op het andere moment in slaap kan vallen in de veilige armen een ouder. Hmm, ik voel het nog steeds! Dank Linda.

Zijn, is veilig

Zijn is zó eenvoudig, dat we er meestal overheen leven. We willen het niet. Het voelt té gemakkelijk in onze overstresste wereld. Een wereld waarin we voortdurend alert (moeten) zijn, de jungle van eten of gegeten worden, hij is er nog.

Zijn… is echt fijn, én veilig, zoals Linda zo mooi benadrukte. Nou ja, luister zelf maar en voel: (hoe) Ben jij? Liefs, Nynke

Podcast-pagina Linda Rood:
https://open.spotify.com/show/3H4Ci9m2rIIp1ctB9t30Y5?si=YvSWnXc8TUSX3z_EixRUdw
Van Doen naar Zijn:
https://lindarood.com/van-doen-naar-zijn/

Podcast-pagina Gene Keys Nederland: https://genekeysnederland.nl/community-inspiratie/

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Overgave

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Zachtjes sterven

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Waar ligt die rustplek in jou?

Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke

Het kleine en het grote

Een wijs iemand zei ooit tegen mij ‘Jij bent groot in het kleine’. Een bijzondere uitspraak die me raakte en nog steeds in me rondzoemt. Willen de meeste mensen niet op een bepaalde manier groot zijn, of groots? Willen we niet, vaak als kind al, een één of andere held zijn en daarin gezien en erkend worden? Hoezeer mensen ook eenvoudig zijn, gewoontjes en een simpel leven leiden, ik vermoed toch dat er sluimerend in ieder mens een vonkje grootsheid brandt. Gewoon omdat we in essentie groots zijn: een toegangsdeur naar het Ene of het Al.

Teleurstelling

Nog dagelijks kauw ik op bovenstaande uitspraak en ik herinner me heel goed het piepkleine moment van teleurstelling dat na ‘jij bent groot in…’, de uitspraak ‘het kleine’ kwam. Alsof een ballon in me leegliep. Jee, ben ik eindelijk ergens groot in en dan is dat klein. Zoiets was het, dat in een flits aan me voorbij trok. En dus ben ik de woorden blijven uitpluizen, ze blijven ronddraaien in mezelf, zodat hun essentie steeds meer kon landen. Ik vermoed eigenlijk dat dat de rest van dit leven blijft doorgaan.

De ‘rechter’ in mij, ging natuurlijk meteen door op dat kleine door de zin om te draaien: ohh, dus ik ben in het grote ook nog ’s alleen maar klein. Dan blijf ik in deze wereld vast een grijze muis, een muurbloem, onzichtbaar en van weinig betekenis.

Maar verder afpellend viel me in dat ik kennelijk echt op mijn plek ben waar ik tot de essentie mag komen, waar ik die naald in de hooiberg kan vinden of verfijnd de ‘soul’ mag ‘touchen’. En… exact dát werk heeft mij gevonden.

Onlosmakelijk verbonden

Dieper afdalend in deze bron van wijsheid, werd me natuurlijk helder dat het grote en het kleine onlosmakelijk verbonden zijn. Het grote wordt nooit bereikt zonder ieder klein deeltje ervan te kennen. En het kleine aanraken, betekent onherroepelijk door de deur van het grote gaan.

Waar je grootsheid ziet uitspelen in de wereld, of het nou voetbalhelden, kunstenaars, wetenschappers of mensenredders zijn, het zijn altijd alleen de sterke schouders die de roem kunnen dragen. Niet het vele geld, de medailles of het aanzien is wat iemands grootsheid overeind houdt. Dat is altijd tijdelijk en vaak heel vluchtig. Het is iemands inborst, iemands integriteit, iemands contact met de eigen kleinheid als de drup in de oceaan, die stormen kunnen doorstaan.

Het kleine en het grote

Afbeelding van nirolfix via Pixabay 

De kern in de stilte

Wat je missie ook is in dit leven, hoe zichtbaar je ook zult zijn, we hebben allemaal door dat piepkleine oog van de naald te gaan om onze ware grootsheid te ervaren. We hebben onszelf af te pellen tot die kern overblijft, in de stilte en zonder applaus. Dat is waar het grote en het kleine elkaar vinden. Liefs, Nynke (https://soultouching.nu)