Logo Soul Touching

soultouching

Kwetsbaarheid

Het woord alleen al roept vaak gemengde gevoelens op. In onze maatschappij streven we er meestal naar om sterk en onwankelbaar over te komen, zowel in ons werk als in onze persoonlijke relaties. We associëren kracht met acceptatie en succes binnen onze sociale kringen. Toch horen we in spirituele gemeenschappen vaak de uitdrukking ‘kwetsbaarheid als kracht’. Wat maakt kwetsbaarheid dan zo krachtig?​

Kwetsbaarheid

Afbeelding van Nel Botha via Pixabay

Kwetsbaarheid als kracht

De kracht van kwetsbaarheid wordt grappig genoeg meestal aangehaald wanneer we dit bij ánderen observeren. Denk aan iemand die een ingrijpende gebeurtenis doormaakt, zoals het verlies van een partner terwijl er jonge kinderen zijn, of iemand die geconfronteerd wordt met een ongeneeslijke ziekte en te horen krijgt dat de tijd als mens hier bijna om is.

Wanneer zo iemand niet vervalt in boosheid, depressie of ontkenning, maar met rechte rug de situatie aankijkt, zien we dat als kracht in kwetsbaarheid. Maar ervaren zij die kwetsbaarheid zelf ook als kracht, vraag ik me vaak af? Of is het misschien hun acceptatie en de overgave aan wat is, juist het volledig zijn met en in die kwetsbare gevoelens, die hen de kracht geeft?​

Hoe vind jij je kracht terug?

Wanneer voelde jij je voor het laatst echt kwetsbaar? Niet krachtig, maar nerveus, angstig of ronduit bang? Hoe ging je toen om met die gevoelens? Zocht je toevlucht in isolatie, of probeerde je je ongemak te maskeren door je sterker voor te doen dan je je voelde?

Hoe vond je uiteindelijk je kracht terug? En wat zorgde ervoor dat je omgeving je weer als ‘krachtig’ begon te zien?​

Als mensen blijven we streven naar verbetering, acceptatie en het gevoel erbij te horen. Is dit streven zelf niet een (krachtige) daad van pure kwetsbaarheid?
Immers, we zíjn ‘er’ al en kunnen onze plek in het geheel nooit verliezen, hoezeer we dat ook proberen.​

Gezichten van je ziel

Kwetsbaarheid, in al haar vormen, of het nu angstig en onzeker is, of in overgave en kracht, ze zijn zou je kunnen zeggen gezichten van je ziel. Speel ermee, praat ermee en verbind je met de fysieke sensaties die erbij horen. Dat zijn o.a. de wonderbaarlijke ervaringen van het mens-zijn.​ Liefs, Nynke

Het zit allemaal in je genen

De Gene Keys-leringen

De meesten van jullie weten waarschijnlijk dat ik graag werk met de wijsheid van de Gene Keys-leringen. Deze benadering gaat ervan uit dat onze DNA-coderingen voortdurend ‘voorschrijven’ hoe we denken, voelen en handelen. Afhankelijk van de frequentie van de energie die door onze cellen stroomt, ervaren we deze gedachten, gevoelens en handelingen als meer of minder prettig, zowel voor onszelf als voor degenen om ons heen.​

Wanneer we ongemakkelijke situaties tot op de kern onderzoeken, komen we volgens de Gene Keys-leer uit bij onze genen en de coderingen die ons voortdurend aanzetten tot bepaald gedrag. Dit maakt het moeilijker om anderen of externe omstandigheden de schuld te geven van onze eigen ellende. Het vraagt ons om diep in onszelf te duiken, in onze cellen, naar die plek waar de multidimensionale wereld samenkomt met de tastbaarheid van ons lichaam.​

Een heldere landkaart

De Gene Keys bieden hierbij een sublieme, heldere en praktische landkaart die ons helpt te navigeren door het krachtenspel van energieën die door ons lichaam razen. Is het niet (h)eerlijk om die oneindige reeksen van gecodeerde opdrachten in je genen aan te spreken wanneer je je niet goed voelt? Hoe dichter bij de bron kun je komen?​

Gene Keys profiel

Een voorbeeld van een Gene Keys-profiel

We weten al langer, ook in wetenschappelijke kringen, dat de waarnemer een enorme, zo niet allesbepalende invloed heeft op wat wordt waargenomen. Wanneer je, bijvoorbeeld via de Gene Keys die in jouw profiel oplichten, observeert wat zich in je afspeelt, treedt hetzelfde effect op: dat wat niet lekker gaat, wat je in de tang houdt, stress veroorzaakt of je diep in je angsten laat duiken, verandert. De energie die door je heen stroomt, gaat echt anders aanvoelen en de wereld om je heen verandert mee.​

Het zit allemaal in je genen

Welk verhaal vertellen jouw genen?

Onze genen, de grote verhalenvertellers… Welk verhaal vertel jij? Voelt het zwaar en drukt het je naar beneden, of mag er licht doorheen schijnen, glinsterend van mogelijkheden door het potentieel dat in je zit?​

Liefs en een heerlijk weekend gewenst,
Nynke (Hier vind je meer informatie)

De grote rode draad

Waan van de dag

In ons dagelijks leven, vaak aangeduid met de ‘waan van de dag’, richten we ons meestal intens op de gebeurtenissen voor onze neus. We proberen bijvoorbeeld nét even dat voordeeltje mee te pakken dat om middernacht afloopt, haasten ons naar de volgende ontmoeting wegens tijdgebrek of raken gefrustreerd als een onverwachte gebeurtenis, zoals een lekke band, onze planning verstoort.

En dan zijn er de grotere levensgebeurtenissen: een huwelijk dat strandt, een gezondheidscrisis, maar ook vreugdevolle momenten, zoals de geboorte van een kind dat kan zijn.

De grote rode draad

Afbeelding van günter via Pixabay

Afstand

Maar nodig jezelf nu eens uit tot afstand nemen en zoom uit. Je bevindt je aan het einde van je leven, klaar om over te gaan. Of misschien zit je zelfs op zielsniveau, waar je nog meer de grote rode draad door je leven (beter gezegd: levens) kunt zien. Hoe kijk je dan naar al die gebeurtenissen? Welke plek krijgen ze in het grotere levensplan waarin jij je bevindt?

Vaak ontstaat er dan een hele andere betekenis. Hoe belangrijk was die korting in het grote geheel der dingen? En wezenlijker nog: zie je dat in de loop van de tijd voordelen en nadelen elkaar in evenwicht lijken te houden, zoals die korting die teniet wordt gedaan door de tegenvaller van de lekke band? Magisch maar waar. Ga er maar eens op letten.

En die scheiding, hoe past die in je levensverhaal? Misschien heb je via regressie of opstellingenwerk ontdekt dat dit gewoon in je levenslijn lag, omdat het je iets had te leren.

Ritmische golfbeweging

We kunnen het leven zien als een eb- en vloedbeweging, een komen en gaan van actie en reactie, oorzaak en gevolg. Een voortdurend ‘op reis gaan’ en weer terugkeren naar het midden, het gouden midden, waar je je thuis voelt.

Dit ritme vraagt om overgave, de stilte in jezelf, waarin je kunt uitzoomen om het grotere geheel te zien. Onze neiging om alles tot in detail te willen regelen en controleren kan iets moois opleveren, maar als dit voortkomt uit angst, brengt het alleen frustratie en put het je uit.

De eeuwige paradox

Altijd weer komen we terug op de eeuwige paradoxen die ons menselijk leven zo rijk maken: juist door los te laten en uit te zoomen, zie je de parels van details die je zielsplan tot vervulling brengen. Liefs, Nynke

Paniek

Verdedigingsmechanismen

Wanneer je bewust bezig bent met zelfreflectie en het onder ogen komen van je angsten, merk je steeds duidelijker wat er werkelijk in en met je gebeurt op momenten dat je het moeilijk hebt. Misschien ken je inmiddels hoe je in een fractie van een seconde je hart kunt sluiten, je terug kunt trekken in jezelf of juist uithaalt naar een ander. Zomaar een paar klassieke verdedigingsmechanismen die zo diep in ons mens-zijn geworteld zijn dat ze reflexmatig optreden. Totdat je er je bewustzijn op richt en ze begint te doorzien.

Wanneer je zo’n moment helemaal afpelt, kom je misschien ook uit bij een vorm van paniek. Dit hoeft niet de acute, zichtbare paniek te zijn van bijvoorbeeld het wegrennen voor een brand. Het kunnen subtiele vormen van paniek zijn, die ons bestaan als mens al eeuwenlang beïnvloeden.

Paniek

Afbeelding van Michael Schwarzenberger via Pixabay

Paniek

Paniek heeft als kenmerk dat het je volledig kan overnemen; de angst is te overweldigend om er bewust bij te blijven. Onze oerangsten hebben vaak die omvang en zijn niet altijd gemakkelijk te herleiden. Er is vast genoeg gebeurd in je leven tot nu toe, maar deze diepe bestaansangsten voelen vaak veel groter dan een specifieke jeugdherinnering.

In zulke momenten wil alles in jou vluchten, op welke manier dan ook. Zelfs aanvallen kan als een veilige vorm van vluchten voelen. Want wat als je blijft? Wat als je jezelf toestaat te zakken in de paniek, alsof het een bad is? Als je je overgeeft aan datgene waar je het meeste bang voor bent, moedig en liefdevol?

Omarming

Ohh, wat kan dat ongemakkelijk aanvoelen. Bijna onmiddellijk neemt ’terug naar je vertrouwde mechanismen’, het als kracht over. Maar naarmate je jezelf laat wennen aan het diepgevoelde ongemak wat paniek veroorzaakt, niet vlucht en het proces het proces laat zijn, gebeurt er iets magisch.

Je paniekreflex begint te smelten. Iets dat op een omarming lijkt, groter dan je mens-zijn, daalt over je heen, met zoveel rust en liefde, dat er vertrouwen begint te groeien en de ervaring van ‘blijven’ sterker wordt. Dus je blijft…

En geleidelijk, volkomen natuurlijk, laat de paniek zich ontdoen van haar lagen en lost op in je vertrouwen en de allesomvattende liefde van het leven zelf. Dit proces speelt zich op dit moment bij heel veel mensen af. De grote angstreflex beleeft op steeds meer plekken haar laatste stuiptrekkingen, om uiteindelijk tot rust te komen en te verdwijnen in het niets.

Vreugdevolle vrijheid

Misschien schokschoudert je lichaam nog even na, omdat de angstherinnering daar het meest is vastgezet in de vorm, en meer tijd nodig heeft om los te laten. Maar uiteindelijk blijft er slechts een herinnering, zoals een laatste snik, en neemt een vreugdevolle vrijheid het in je over.

Paniek, een oerkracht die in eerste instantie altijd lijkt te winnen, kan met voldoende aandacht en liefde niet anders dan zich overgeven. Liefs, Nynke

Geen happy end

Het verhaal

Gisteren keek ik de film ‘Land’ met Robin Wright, die als een echo in mij bleef nazinderen, en zo ontstond de titel van dit blog. Er is al vaak geschreven over ons leven als een verhaal, als een Reis van de Held, een concept geïntroduceerd door Joseph Campbell. Verhalen zijn wonderbaarlijke transmitters van levenswijsheid, vooral voor kinderen. We groeien vaak op met verhalen, voorgelezen voor het slapen gaan. En met sprookjes die eindigen in een happy end, waarin de held of heldin triomfantelijk huiswaarts keert en met toeters en bellen wordt binnengehaald.

Wanneer een verhaal een open of ‘unhappy end’ laat zien, knaagt dat vaak aan ons gevoel van tevredenheid. Alsof het niet compleet is en iets niet helemaal klopt. Of is dit juist de waarheid weerspiegeld? Want trekt het ‘echte’ leven zich überhaupt iets aan van onze romantische ideeën over een kloppend verhaal?

Het verhaal van de natuur

Zo loopt ‘eten en gegeten worden’ als rode draad door de verhaallijn van de natuur. Het ene moment is een dier de held, het volgende moment wordt het verslonden door een ander dier, hoger in de voedselketen. En moedertje natuur, met haar kracht van de elementen, zorgt ongegeneerd voor verwoesting wanneer tornado’s, overstromingen of branden ons teisteren. Ze laat zich niet leiden door de dromen of emoties die we koesteren; zij is er gewoon, onaangedaan door beloningen of straffen, of door normen hoe het zou moeten om een verhaal tot een goed einde te brengen.

De natuur laat ons zien dat we allemaal, als helden én anti-helden, in eindeloze levenscycli verstrikt zijn. Leven of je leven ervan afhangt, is een kwestie van volledige overgave. Dat besef, hoe rauw het ook klinkt, geeft een ongekende vrijheid. In ‘Land’ voelde ik: zijn met wat is, wat kun je anders?

 

 

Geen happy End

Afbeelding via Pixabay

Onverstoorbaar

Voor mij herinnert deze film me eraan dat ook verhalen zonder ‘happy end’ vol schoonheid en waarheid zitten. Het daagt me uit om telkens weer terug te keren in de natuur en haar onverstoorbaarheid zonder verfraaiing, waarbij ze je het ene moment omarmt om je het volgende te vermorzelen. Alles vanuit Universele Liefde. Liefs en mooie week, Nynke