Logo Soul Touching

soultouchingverheldert

Laat je zakken

Je kent het misschien wel die uitdrukking, bij boosheid of irritatie: “Zak er maar in!” Wanneer je iemand echt zat bent en voelt dat het klaar is, kan het als een krachtig statement klinken. Misschien niet zo gracieus, maar soms wel bevrijdend.

Even je hart luchten, op een duidelijke manier. Misschien niet helemaal ‘spiritueel verantwoord’, maar wie bepaalt dat eigenlijk?

Transformerende kracht

En zoals bij alles: je manier van kijken bepaalt wat iets met je doet. Dus ergens in zakken, of je ergens in láten zakken, hoeft niet negatief te zijn. Sterker nog: het kan juist een transformerende kracht hebben op hoe je je voelt en hoe je handelt.

Veel mensen laten zich nog niet écht zakken in wie ze diep van binnen weten te zijn. Vaak is dat diepe weten nog niet bewust of toegankelijk en toch schrijf ik met opzet: ‘weten te zijn’. Want: we wéten het.
Ons lichaam weet het.
Onze intuïtie weet het.
En zodra we onszelf toestaan om te zakken, bijvoorbeeld met de hulp van een paar diepe ademhalingen, komt het terug in je herinnering: dat gevoel van “Ahh ja, dít is wie ik ben.”

Angstaanjagend diep

Maar dat weten zit dieper dan van waaruit we gewend zijn te handelen. Ónder de do’s en don’ts van de maatschappij. Ónder de stemmen van media, verwachtingen en oude verhalen. Dus laat je zakken.
En zak dan nog dieper, misschien wel angstaanjagend diep. Laat je eigen diepte je verwelkomen, opslokken, en je tonen wie je werkelijk bent.

Laat je zakken
Afbeelding van MARIE SCHNEIDER via Pixabay

Ja, het vraagt misschien wat oefening. Het voelt niet altijd veilig om je eigen diepte te betreden. Existentiële angsten kunnen opspelen. Geef jezelf dus tijd. Doe het in jouw tempo. Doseer zoals het bij je past.

Onlosmakelijk verbonden

En je zult merken: langzaam wordt die donkere diepte lichter. Je ervaart een thuiskomen dat je wellicht nog niet kende. Een stabiliserende kracht neemt je mee en verankert je in het weten dat je bént: puur bewustzijn dat nooit níet is geweest.

Laat je zakken.
Geef je over.
Ontspan.

Zoals je je herinnert dat je onlosmakelijk verbonden bent met moedertje natuur in jou, besef je: vadertje spirit, groots, oneindig liefdevol en krachtig: dat ben ik ook!

En hoe meer je zakt, des te meer je samenvalt met beide. Heel. Voor altijd gedragen. Veilig.

Liefs, Nynke

Jouw eigen toon

Steeds meer mensen ontwaken in het besef: alles is frequentie, energie, trilling.
En hoewel we nog regelmatig worden meegesleurd in onze oude overlevingsreflexen, zijn we in rap tempo wakker aan het worden in een werkelijkheid die veel verder reikt dan die waarin we zijn opgegroeid.

Overleven

Overleven is een trilling van tekort: een tijdslimiet, een dreiging, een “ik moet het goed doen, anders…” Velen van ons kregen die toon mee, niet persé als harde boodschap, maar juist als onbewuste subtiele onderlaag, ingefluisterd door ouders, leraren, systemen die zelf leefden in de echo van hún angst.

Dus ja: tekort, sterfelijkheid, afwijzing, ze bestaan niet alleen in onze gedachten, maar ook in onze cellen en dus in onze reacties, onze relaties, in beleid, de economie en de wereld in het groot.

Iets verandert

Maar iets verandert. We zien het nu. We voelen het. En velen van ons kunnen, op cruciale momenten een pauze creëren, even ademhalen in een open ruimte waar ooit automatisch gedrag het overnam.

En precies daar, in die ademruimte, ontstaat een heilige vraag: mag alles trilling zijn? Mag het waar zijn dat jij een toon bent in een veld, deel van een oneindige frequentiezee die jou draagt, en waarin jij meedraagt?

Mag het dus waar zijn dat je niet verstoten kunt worden, omdat je nooit apart hebt bestaan? Dat je onsterfelijk bent in bewustzijn en dat jouw ervaring niets anders hoeft te doen dan zich door jou heen bewegen, zonder oordeel, zonder verzet? Mag dat, van jou?
Mag jij van jezelf niets meer hoeven verdedigen, bewijzen of forceren, omdat je eenvoudigweg de toon bént die je zoekt?

 

Jouw eigen toon

Jouw toon

Dan is er niets meer te verliezen.
Dan is er niets meer te veroveren.
Dan is er alleen maar: meevibreren.
En het wonder, dat jouw meevibreren het veld verrijkt. Altijd. Zonder uitzondering.

Jouw toon is genoeg. Laat haar klinken en voel je opgenomen in dat grote dragende veld.

Lieve groet, Nynke

Moederziel alleen

Ik heb vaker geschreven over de U-bocht: een prachtige term die sterk bij me resoneert, al heb ik de bekende theorie erachter nooit bestudeerd. Zoals veel van jullie weten: ik ben geen lezer meer. Ik absorbeer vooral, vanuit wat ik oppik in ‘het veld’, iets wat ik echt ben gaan waarderen.

De U-bocht

Maar terug naar de U-bocht. Ik schets hem altijd in tegengestelde richting: van links naar rechts. Dat voelt natuurlijk: als evolutionair wezen keren we ook terug, naar huis. En net als in de U-bocht onder je gootsteen of badkamer-wastafel,
zit daar, op het diepste punt de verstopping. Dat is waar de shit zich ophoopt. En precies dáár hebben we naartoe te bewegen.

Niet simpel. Afdalen in de donkere krochten van psyche, emotie en lichaam vermijden we liever. Te onbekend. Te confronterend. Te vermoeiend.
Toch is dát de roep van deze tijd.

De diepte in

Niet alleen van hoofd naar hart. Dat was stap één, vooral in de mentaal georiënteerde Westerse wereld. Maar nu mogen we stappen verder:
van hoofd naar onderbuik. De diepte in.

Moederziel alleen

Afbeelding van Mehrshad Rezaei via Pixabay

En van daaruit stijgen we als vanzelf op (metaforisch), en opent ons hart zich opnieuw, heel natuurlijk.

Gidsen en coaches kunnen ondersteunen in dit U-bocht proces. Maar er is een moment waarop je alleen verder moet, tot het gaatje. En dat ‘gaatje’ dat is voor iedereen uniek.

Sterven en weer opstaan

Vaak voelt het als: sterven in je oerangst en weer opstaan uit die dood.
Je voelt je moederziel alleen. Diep bang. Hulpeloos. Verlaten in het donker.
Tot de overgave. Zoals Jezus aan het kruis riep: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten!’ En toen kwam de verlossing.

Sterven is loslaten. En in dat ultieme loslaten vallen we terug in dat wat ons altijd draagt: het Al. Het Grote. Het Ene.

All-één

Zoals inheemse volkeren hun kinderen meegeven: leven is leren sterven.
En het leven vieren betekent: het sterven eren, moederziel alleen en dus: all-één.

Liefs, Nynke

PS: ervaar je jezelf in de U-bocht, en vind je het fijn daar persoonlijk op af te stemmen? Je bent welkom: https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/

Het grote veld

Het is al vaak benoemd, zelfs geroemd: het morfogenetische veld.
Het vormgevende oerveld. Het veld dat ons allen verbindt.

Morfogenetisch verwijst naar het proces dat voorafgaat aan vorm. Het veld is dus: vóór de vorm. Pre-materie. Pre-reactie. Essentie.

Puur bewustzijn

Wij zijn zo gewend geraakt aan vorm, aan doen en worden, dat het bijna onvoorstelbaar is dat we óók bestaan vóór al dat worden. Puur bewustzijn.
Misschien wel onze meest natuurlijke ‘vorm’ van zijn.

En het mooie is: die staat van wie je wezenlijk bent, voorbij het idee dat je een ‘wezen’ bent, is te ervaren. Op elk moment. Zonder moeite. Zonder zoeken. Verstild. Echt. Linda Rood laat dit op een prachtige en toegankelijke manier voelen in haar werk.

Toch is het, hoe eenvoudig ook, vaak het moeilijkste wat er is. We laten ons raken. En voor we het doorhebben, grijpt ons systeem in: het vlucht, vecht, bevriest. We oordelen razendsnel. Of we haken af, verdwijnen achter een facade. Niet altijd behulpzaam. En vaak escaleert juist dát de situatie.

 

Het grote veld
Afbeelding van 如 水 via Pixabay

Het grote veld

Maar… wat als we één ademteug langer blijven in wat is? Als we een micropauze nemen en tot drie tellen. Dan zakken we, al is het maar heel even, in dat grote veld. Alsof je achterover valt in vertrouwen en weet: ik word gedragen. Vanuit dat veld ziet alles er anders uit:
Polariteit wordt eenzijn.
Stress wordt ontspanning.
Kokervisie wordt helderheid.
Probeer het maar. Het kan nu!

Elke herinnering aan het veld, elke kleine afstemming, helpt je te kalibreren, te ontwarren, te landen in neutraliteit.
En dan, plots, opent je hart zich weer. En dat wat onoplosbaar leek… lost op in liefde. Dat is Soul Touching.

We kunnen het zelf

We kunnen het zelf. En soms (nog) niet helemaal alleen. Voel je welkom, voor een kennismaking. Om jezelf te ontmoeten voorbij alles wat je dacht te zijn.
Liefs, Nynke (https://www.soultouching.nu/gratis/kennismaken/)

De stille spiegel

Lieve mensen,

Soms voel je het in alles: hier is een afslag. Ik wist al een tijdje dat ‘ie ging komen, en nu is er geen houden meer aan. Zoals een dierbare vriendin het kort geleden zei: “En opeens ga je een afslag nemen… en kun je het niet meer tegenhouden.” Voor mij is dat moment nu.

Ik houd van woorden

Als je mijn teksten leest of de vertalingen van de Gene Keys volgt waaraan ik heb mogen bijdragen, dan weet je misschien dat ik houd van woorden. Niet zomaar woorden, maar het spelen met de fijnbesnaarde trilling die in hen besloten ligt, als bommetjes van energie.

Ik voel die energie, hun precisie, de magie die ze kunnen openen, wanneer het bommetje ontploft, hoe subtiel ook. Tegelijk ervaar ik als zzp’er ook het lawaai van woorden, dat vaak met ondernemen gepaard gaat. De druk van doen, van moeten, van zichtbaar zijn. Op social media als marktplein, waar de roep om zichtbaarheid vaak hard is. Daar verlies ik mijn vreugde in woorden.

Woorden zijn heilig voor mij. Ze stijgen op uit de stilte. En ze dragen hun lading pas echt wanneer ze mogen landen in de stilte van de ander. Dáár gebeurt het. Dáár ontstaat die preciese resonantie, de verschuiving, de heling door herinnering.

De stille spiegel

Afbeelding van Chrl Mlln via Pixabay

De spiegel die werkt in de stilte

De spiegel die ik ben, werkt precies daar: in de stilte. Niet door veel te zeggen of te doen. Maar door aanwezig te zijn bij jouw innerlijke proces: ‘gewoon’ terugspiegelend wat er al is.

In mijn proces voel ik dus weer een afslag: nog meer verfijning en afstemming met de heilige ruimte. Ik open me nog dieper voor de stille spiegel. Soul Touching is en blijft mijn bedding, mijn taal, mijn thuiskomst. En daarbij mag de stilte weer op de voorgrond.

Ik nodig je uit!

Dus ik nodig je uit (als je tegen een vorm van stilte kunt 😉 ) voor een experiment, primair met jezelf: een verdiepende sessie waarin minder wordt gezegd, meer wordt gezien. Waarin jij mag voelen wat jouw systeem al weet. Waarin jouw helende vermogen zichzelf herinnert, zonder ruis.

Voel je de roep? Mail me op info@soultouching.nu. Je krijgt zeker antwoord en wie weet kunnen we samen in die heilige ruimte tussen de woorden, jouw heel zijn weer ervaren. Liefs, Nynke (https://soultouching.nu – ps: nieuwe website komt eraan!)