Logo Soul Touching

soultouchingverheldert

De hagedis en haar staart

Misschien een rare titel voor zo’n post. Want wat heeft Soul Touching nou te maken met hagedissen? Nou, die link legde ik vanochtend zomaar, luisterend naar een podcast waarin Dr. David Clements te gast was.

De shift van wetenschapper naar intuïtie en hart

Ooit puur wetenschapper, theoretisch, linkerhersenhelft. Maar onderweg is hij verleid door zijn hogere Zelf (of zelven), zoals hij zegt: zijn team.
Vandaag zet hij zijn kennis en talenten in op het gebied van energie, intuïtie, hartfrequentie, kortom wat we meestal onder de term spiritualiteit scharen.

Niet meer zo ongewoon, zo’n shift. En zo har’t’ nodig. Want hij overstijgt hiermee de dualiteit en tapt rechtstreeks uit de bron der dingen. Wat in wezen voor ons allemaal beschikbaar is.

Vanuit dat veld vertelde hij over hoe wij telkens buiten onszelf creëren, op grond van hoe het vanbinnen in ons is gesteld: onze houding, mate van openheid, helderheid… of onze angst en vernauwing. Vaak zijn we ons daar niet bewust van. En zo herhalen we meestal eindeloos wat we misschien helemaal niet fijn vinden, maar wat vertrouwd is.

 

De hagedis en haar staart

Afbeelding van Boloria via Pixabay

 

De hagedis en het jongetje

Maar nu het verhaal over een hagedis, haar staart, en een jongetje. Dat jongetje groeide op met een diepe liefde voor reptielen. Hij bracht zijn dagen met ze door. Zo leerde hij dat hagedissen hun staart kunnen loslaten als ze in gevaar zijn. Én dat die staart weer aangroeit. Natuurlijk!

Op een dag kreeg hij een ernstig ongeluk. Zijn been moest worden geamputeerd. Maar het jongetje, geprogrammeerd via zijn innige band met zijn reptielenvriendjes, wist diep vanbinnen: dat been groeit weer aan, natuurlijk! En dat is precies wat er gebeurde. Is het niet wonderlijk waartoe wij mensen in staat zijn?

What you get is what you see

What you see is what you get.
En: what you get, is wat je met je innerlijke ogen al kunt zien. Omdat je aangesloten bent op het veld van oneindige mogelijkheden. Daar zijn wonderen de normaalste zaak van de wereld.

Misschien vind je dit onzin. Dan klik je het lekker weg. Maar misschien… opent het een klein deurtje in jou. En precies daar begint het, altijd in jou: de shift van verdichting naar verlichting.
Liefs, Nynke

PS: de link naar de podcast is https://www.youtube.com/watch?v=pxaNXWNB2vw

Jamais perdre le nord

Zo’n veertig jaar geleden was ik au pair in het Franse Nice. Ik landde in een gezin met twee jonge kinderen, een derde op komst. Overal drukte en alles was nieuw: ik sprak de taal nauwelijks, had geen ervaring met kinderen en werd ondergedompeld in een compleet andere wereld. Maar op die leeftijd roept het avontuur, en ik volgde.

De tests van het leven

De kinderen waren niet direct dol op me. Zeker de oudste testte me op alle fronten. Logisch. Een hoogzwangere moeder, weinig aandacht, spanningen in huis door geldzorgen en relatiegedoe. Maar na een zuivere, onverwachte confrontatie – ze was pas vier – deed mijn Soul Touch, ook toen al, haar werk. Iets raakte. Daarna konden we lezen en schrijven met elkaar, en vond ik geleidelijk mijn plek.

Toen de baby kwam en oma werd ingevlogen om te helpen, zei ze iets wat ik nooit meer ben vergeten:
“Oui Nynk, c’est très bien ce que tu fais… Il faut jamais perdre le nord.”
Verlies nooit je noorden. Blijf bij jezelf, wat er ook om je heen gebeurt. Richt je op de essentie.

Jamais perdre le nord

Afbeelding: via Pixabay

Keer altijd terug naar je midden

Zij wist het. En nu, zoveel jaren later, zie ik: dat is precies wat mijn Soul Touch-werk telkens weer uitnodigt: keer terug naar je midden, stem af met je ziel.
Want de waarheid is: we gaan nergens naartoe. Het ware noorden zit ín ons. Alleen in de beleving van het mens-zijn lijkt het alsof we onderweg zijn, naar een doel, een bestemming, iets wat ons ‘leven’ betekenis geeft.

Ken uzelve

Maar stap na stap ontdekken we: ons doel ís wie we zijn. Ken uzelve. Thuiskomen bij onszelf. We kennen de kreten. En we moeten uiteindelijk érkennen dat we nooit werkelijk zijn weggeweest.

De Gene Keys geven daar ook zo zuiver woorden aan. Zo is jouw ‘Purpose’ in je profiel (gratis te downloaden via genekeys.com/free-profile) de reis naar binnen. Ze ontvouwt zich door zelfherkenning. Dát is onze reis.

Dus waar je ook bent in je leven, wat er ook speelt… je hebt altijd je kompas bij je want je noorden is de weg naar binnen. Het is je Soul Touch. En als je het even kwijt lijkt te zijn? Verstil. Adem. Voel. Schouw. Raak. Je kunt nooit écht verdwalen. Liefs, Nynke

Dakloos

Wat doet het met je?

Hoe voelt het, voor jou, om een dakloze te zien? Op straat, in het park, voor je deur? Een lichaam in een dunne slaapzak, hartje winter. De geur van ongewassen huid die je neus binnenkomt. Wat gebeurt er in jou in die ene split second, vóór je het weet te bedekken met fatsoen of mededogen? Is er afkeer? Oordeel? Ongemak?

Misschien geef je iets. Een warme drank, wat geld, een glimlach of zelfs een douche. Maar wat doet het werkelijk met je, de naaktheid van een mens, ontdaan van alle opsmuk? Voor het oog slechts een lijf met wat kleren, waarin alle zelfexpressie lijkt uitgebannen, gevoelens vergeten of weggestopt?

Dakloos

Afbeelding van Leroy Skalstad via Pixabay

Wat is jouw rand?

En… waar ben jij naakt? Ken jij jouw eigen rand? Wat blijft er over als alles om je heen wegvalt? Wie ben jij, in die laatste lagen van mens-zijn?

Ik heb iets met de randen. De rafelranden van het bestaan. En dus ook met mensen die daarop balanceren, of eroverheen zijn gevallen. Mensen die iets hebben losgelaten wat de rest van ons nog stevig probeert vast te houden. Dat aanraken is óók Soul Touching.

Soms vraag ik me af: zou ik het kunnen? Heb ik het lef om alles los te laten? Mijn veiligheid, mijn naam, mijn gezicht, mijn plek? En meestal is het eerlijke antwoord: nee! Want ook ik heb altijd ergens willen blijven horen. Zelfs al liep ik langs de rand.

Toch weet ik nu, vele jaren en ervaringen rijker: dingen gebeuren niet zomaar. We komen met een pakket, geen blanco blad. En we maken daar iets van, naar beste kunnen, hoe het ook uitpakt. Wie bepaalt dan nog wat goed is of fout? Wie meet er wat waarde heeft?

De spiegel

Dakloos… het blijft een intrigerend iets voor mij. En tegelijk een spiegel. Elke avond als ik mijn hoofd op mijn kussen leg, dank ik voor dát simpele feit: een bed, een dak, warmte, beschutting. De rand die ik aankan.

En de grootste angst

Misschien is het wel onze grootste angst, de rand. Het grote niets. De vraag: wat als ik echt alles kwijt ben? Misschien houdt juist die angst ons klein. Houdt die ons Licht tegen.

Maar als we bereid zijn om ernaar te kijken, die te doorvoelen, ook al is het alleen in onze veilige mijmeringen, dan ontstaat er ruimte, ademruimte en daarmee ook mededogen voor ieder ander. En voor jezelf. Voor alle rafelranden die jou de mens maken die je bent. We zijn immers allemaal een uniek rafeltje in het grote weefsel dat universum heet?

Liefs rafelrander, maak een mooie week, Nynke

Het scheppen van ruimte

Als we de oude spirituele stromingen mogen geloven, dan zijn we stuk voor stuk scheppers. Creators. Want ja, als wij delen zijn van het geheel – van die goddelijke oerkracht – dan dragen we datzelfde vermogen tot creëren in ons. Scheppen is geen vaardigheid, het is een staat van zijn.

De kooi van armoede

Toch ervaren de meeste mensen dat niet zo. Zelfs wie op papier succesvol is, hoeft nog niet in verbinding te staan met die diepe, vrije creatiekracht. Hard werken en succesvol zijn, kunnen net zo goed een vlucht zijn. Veel levens zijn geleefd in prestaties, zonder ooit werkelijk te bloeien. Want succes dat geboren is uit angst, is net zo’n kooi als armoede.

In deze tijd worden we uitgenodigd om die kooi stukje bij beetje los te laten. We worden uitgenodigd om slachtofferschap te doorzien en steeds vaker ‘ja’ te zeggen tegen onze soevereiniteit. Maar die ‘ja’… die vraagt iets van ons. Ze vraagt ruimte.

Creatiekracht ontstaat vanuit ruimte

Echte creatiekracht ontstaat niet vanuit druk, angst of routine. Het ontstaat in de ruimte. Zoals een wit doek, een baarmoeder van potentieel is. Daar, in het niets, leeft alles wat nog mag ontstaan. Wat dán door je heen wil komen, is een dans tussen jouw menselijke handen en jouw goddelijke vonk.

Maar we zijn zo gewend geraakt aan snelheid, aan ‘doen’, aan tijd en geld als drijvende krachten. En juist die twee vormen de grootste barrière voor vrije creatie. Ze maken het canvas vol, voordat jij je eerste lijn hebt gezet.
Dus: zet tijd en geld even opzij. Voel hoe het is om niets te hoeven. Om te wachten, open te zijn. Dat is scheppende stilte.

 

Het scheppen van ruimte

De vonk vanuit de stilte

Vanuit die stilte komt de vonk – misschien onverwacht, misschien heel subtiel. En dan weet je: het begint. Iets nieuws wil door jou geboren worden. Deins niet terug voor de leegte. Blijf. Adem. En ontvang.

Ik hoor graag wat zich bij jou aandient. Liefs, Nynke

PS: ruimte maken is de kern van contemplatie. Op 21 juni lanceren we ons nieuwste vertaalde werkje De Kunst van Contemplatie. Fijn om je daar ook te ontmoeten. Hier lees je er alles over en kun je je aanmelden.

Mag ik er zijn?

Al vanaf heel jong was dit een wezenlijke vraag voor mij. Een dagelijkse, indringende aanwezigheid in mijn jonge leventje. En hoewel ik ouder werd, veranderde en op een bepaalde manier ‘volwassen’ werd (wat dat dan ook mag zijn), ging de vraag niet weg. Integendeel — ze werd luider.

De vraag als brandstof

Later besefte ik: dát is precies de brandstof. Die ongemakkelijke vraag is vaak nodig om de reis te beginnen. De heldenreis. De tocht naar de diepten van je ziel.

Wanneer ik de vraag hardop uitsprak – en dat deed ik lang niet bij iedereen – kreeg ik vaak te horen: “Ja maar je bént er toch gewoon?” Tja. Ze hadden misschien gelijk. Maar ik voelde het niet zo. Dus was ik er eigenlijk niet écht.

Want we kunnen zóveel doen als mens in een lichaam, zonder werkelijk aanwezig te zijn. Eindeloos dwalen in verleden of toekomst: op de automatische piloot door het leven.

Wie bepaalt?

En dan is er die andere laag: Wie bepaalt eigenlijk of ik er mag zijn? Aan wie stel ik die vraag eigenlijk? En daar zat het hem in. Ik voelde letterlijk (lijfelijk) dat er ‘iemanden’ waren die mijn aanwezigheid niet duldden. Waardoor ik de hele dag op eieren liep, om hen maar niet tegen te komen. Want dan…

Tot na veel ervaringen en innerlijke reizen het besef echt binnenkwam:
Ik ben het zelf.
Ik ben degene die mezelf niet duld.
Ik ben het die een afstand heeft gecreëerd tussen ‘er zijn’ en het leven leven.
Wat is het wonderlijk… hoe krachtig het denken iets kan ontkennen wat er is. En ik bén er.

In mijn werk, het begeleiden van anderen (hoe kan het anders 😇 ), kwam ik diezelfde diepe vraag keer op keer tegen: velen ontkennen hun zijn, terwijl het er voortdurend is.

Er is niemand buiten jou

Totdat je door je angstmembraan valt, en ontdekt: er is niemand buiten jou. Alleen gedachten ín jou. Angstige gedachten die je doen vluchten, je uitputten en klein houden.

Mag ik er zijn?

Afbeelding van hmauck via Pixabay

Maar waar ze zo bang voor zijn, is precies dát wat jij bent. Jouw aanwezigheid.
En dan val het stil, in jou.
Er is niets meer om voor weg te rennen.
Niets meer om te verdedigen.
Er is alleen jij, precies zoals je bent.

Dus ja, mag je er zijn?

Een diepe, heilige vraag.
Die je thuisbrengt, wanneer de tijd rijp is.
Liefs, Nynke