Logo Soul Touching

zielscontact

Het zit allemaal in je genen

De Gene Keys-leringen

De meesten van jullie weten waarschijnlijk dat ik graag werk met de wijsheid van de Gene Keys-leringen. Deze benadering gaat ervan uit dat onze DNA-coderingen voortdurend ‘voorschrijven’ hoe we denken, voelen en handelen. Afhankelijk van de frequentie van de energie die door onze cellen stroomt, ervaren we deze gedachten, gevoelens en handelingen als meer of minder prettig, zowel voor onszelf als voor degenen om ons heen.​

Wanneer we ongemakkelijke situaties tot op de kern onderzoeken, komen we volgens de Gene Keys-leer uit bij onze genen en de coderingen die ons voortdurend aanzetten tot bepaald gedrag. Dit maakt het moeilijker om anderen of externe omstandigheden de schuld te geven van onze eigen ellende. Het vraagt ons om diep in onszelf te duiken, in onze cellen, naar die plek waar de multidimensionale wereld samenkomt met de tastbaarheid van ons lichaam.​

Een heldere landkaart

De Gene Keys bieden hierbij een sublieme, heldere en praktische landkaart die ons helpt te navigeren door het krachtenspel van energieën die door ons lichaam razen. Is het niet (h)eerlijk om die oneindige reeksen van gecodeerde opdrachten in je genen aan te spreken wanneer je je niet goed voelt? Hoe dichter bij de bron kun je komen?​

Gene Keys profiel

Een voorbeeld van een Gene Keys-profiel

We weten al langer, ook in wetenschappelijke kringen, dat de waarnemer een enorme, zo niet allesbepalende invloed heeft op wat wordt waargenomen. Wanneer je, bijvoorbeeld via de Gene Keys die in jouw profiel oplichten, observeert wat zich in je afspeelt, treedt hetzelfde effect op: dat wat niet lekker gaat, wat je in de tang houdt, stress veroorzaakt of je diep in je angsten laat duiken, verandert. De energie die door je heen stroomt, gaat echt anders aanvoelen en de wereld om je heen verandert mee.​

Het zit allemaal in je genen

Welk verhaal vertellen jouw genen?

Onze genen, de grote verhalenvertellers… Welk verhaal vertel jij? Voelt het zwaar en drukt het je naar beneden, of mag er licht doorheen schijnen, glinsterend van mogelijkheden door het potentieel dat in je zit?​

Liefs en een heerlijk weekend gewenst,
Nynke (Hier vind je meer informatie)

Paniek

Verdedigingsmechanismen

Wanneer je bewust bezig bent met zelfreflectie en het onder ogen komen van je angsten, merk je steeds duidelijker wat er werkelijk in en met je gebeurt op momenten dat je het moeilijk hebt. Misschien ken je inmiddels hoe je in een fractie van een seconde je hart kunt sluiten, je terug kunt trekken in jezelf of juist uithaalt naar een ander. Zomaar een paar klassieke verdedigingsmechanismen die zo diep in ons mens-zijn geworteld zijn dat ze reflexmatig optreden. Totdat je er je bewustzijn op richt en ze begint te doorzien.

Wanneer je zo’n moment helemaal afpelt, kom je misschien ook uit bij een vorm van paniek. Dit hoeft niet de acute, zichtbare paniek te zijn van bijvoorbeeld het wegrennen voor een brand. Het kunnen subtiele vormen van paniek zijn, die ons bestaan als mens al eeuwenlang beïnvloeden.

Paniek

Afbeelding van Michael Schwarzenberger via Pixabay

Paniek

Paniek heeft als kenmerk dat het je volledig kan overnemen; de angst is te overweldigend om er bewust bij te blijven. Onze oerangsten hebben vaak die omvang en zijn niet altijd gemakkelijk te herleiden. Er is vast genoeg gebeurd in je leven tot nu toe, maar deze diepe bestaansangsten voelen vaak veel groter dan een specifieke jeugdherinnering.

In zulke momenten wil alles in jou vluchten, op welke manier dan ook. Zelfs aanvallen kan als een veilige vorm van vluchten voelen. Want wat als je blijft? Wat als je jezelf toestaat te zakken in de paniek, alsof het een bad is? Als je je overgeeft aan datgene waar je het meeste bang voor bent, moedig en liefdevol?

Omarming

Ohh, wat kan dat ongemakkelijk aanvoelen. Bijna onmiddellijk neemt ’terug naar je vertrouwde mechanismen’, het als kracht over. Maar naarmate je jezelf laat wennen aan het diepgevoelde ongemak wat paniek veroorzaakt, niet vlucht en het proces het proces laat zijn, gebeurt er iets magisch.

Je paniekreflex begint te smelten. Iets dat op een omarming lijkt, groter dan je mens-zijn, daalt over je heen, met zoveel rust en liefde, dat er vertrouwen begint te groeien en de ervaring van ‘blijven’ sterker wordt. Dus je blijft…

En geleidelijk, volkomen natuurlijk, laat de paniek zich ontdoen van haar lagen en lost op in je vertrouwen en de allesomvattende liefde van het leven zelf. Dit proces speelt zich op dit moment bij heel veel mensen af. De grote angstreflex beleeft op steeds meer plekken haar laatste stuiptrekkingen, om uiteindelijk tot rust te komen en te verdwijnen in het niets.

Vreugdevolle vrijheid

Misschien schokschoudert je lichaam nog even na, omdat de angstherinnering daar het meest is vastgezet in de vorm, en meer tijd nodig heeft om los te laten. Maar uiteindelijk blijft er slechts een herinnering, zoals een laatste snik, en neemt een vreugdevolle vrijheid het in je over.

Paniek, een oerkracht die in eerste instantie altijd lijkt te winnen, kan met voldoende aandacht en liefde niet anders dan zich overgeven. Liefs, Nynke

Geen happy end

Het verhaal

Gisteren keek ik de film ‘Land’ met Robin Wright, die als een echo in mij bleef nazinderen, en zo ontstond de titel van dit blog. Er is al vaak geschreven over ons leven als een verhaal, als een Reis van de Held, een concept geïntroduceerd door Joseph Campbell. Verhalen zijn wonderbaarlijke transmitters van levenswijsheid, vooral voor kinderen. We groeien vaak op met verhalen, voorgelezen voor het slapen gaan. En met sprookjes die eindigen in een happy end, waarin de held of heldin triomfantelijk huiswaarts keert en met toeters en bellen wordt binnengehaald.

Wanneer een verhaal een open of ‘unhappy end’ laat zien, knaagt dat vaak aan ons gevoel van tevredenheid. Alsof het niet compleet is en iets niet helemaal klopt. Of is dit juist de waarheid weerspiegeld? Want trekt het ‘echte’ leven zich überhaupt iets aan van onze romantische ideeën over een kloppend verhaal?

Het verhaal van de natuur

Zo loopt ‘eten en gegeten worden’ als rode draad door de verhaallijn van de natuur. Het ene moment is een dier de held, het volgende moment wordt het verslonden door een ander dier, hoger in de voedselketen. En moedertje natuur, met haar kracht van de elementen, zorgt ongegeneerd voor verwoesting wanneer tornado’s, overstromingen of branden ons teisteren. Ze laat zich niet leiden door de dromen of emoties die we koesteren; zij is er gewoon, onaangedaan door beloningen of straffen, of door normen hoe het zou moeten om een verhaal tot een goed einde te brengen.

De natuur laat ons zien dat we allemaal, als helden én anti-helden, in eindeloze levenscycli verstrikt zijn. Leven of je leven ervan afhangt, is een kwestie van volledige overgave. Dat besef, hoe rauw het ook klinkt, geeft een ongekende vrijheid. In ‘Land’ voelde ik: zijn met wat is, wat kun je anders?

 

 

Geen happy End

Afbeelding via Pixabay

Onverstoorbaar

Voor mij herinnert deze film me eraan dat ook verhalen zonder ‘happy end’ vol schoonheid en waarheid zitten. Het daagt me uit om telkens weer terug te keren in de natuur en haar onverstoorbaarheid zonder verfraaiing, waarbij ze je het ene moment omarmt om je het volgende te vermorzelen. Alles vanuit Universele Liefde. Liefs en mooie week, Nynke

De dood, wat een mysterieuze doorgang

Gisteren las ik op de socials een bericht over het overlijden van een wijze, mystieke man uit de VS. Ik volg hem al een tijdje op het internet en heb via GAIA een aantal van zijn leringen ontvangen. Hoewel ik hem nooit persoonlijk heb ontmoet, voelde ik een diepe connectie met hem, een band die onbewust stilletjes was gegroeid in mijn ziel. Het nieuws raakte me daarom enorm, alsof een vergeten snaar begon te trillen.

Knoop in mijn buik

Ondanks dat ik inmiddels vertrouwd ben geraakt met het fenomeen dood en met het sterven, voelde ik de hele dag een onbestemde knoop in mijn buik. Misschien was dat de gehechtheid aan zijn menselijke vorm: zijn wijze woorden, zijn subtiele handgebaren, de manier waarop hij over het leven in al haar vormen vertelde. Zijn filmpjes blijven natuurlijk als echo’s in de digitale ruimte hangen, maar het lijkt alsof hij daar nu niet meer zo in aanwezig is en daarmee de boodschap een beetje minder echt.

Gehechtheid

Gehechtheden zijn merkwaardige dingen. We realiseren ons pas hoe sterk ze zijn wanneer ze plotseling vervagen: wanneer iets of iemand wegvalt, onze dagelijkse routines worden doorbroken en het vertrouwde plaatsmaakt voor het onbekende.

Dus, om de bal in mijn buik tegemoet te komen, liet ik mezelf gisteren een stukje meereizen door die deur van de dood, alsof we samen gingen. Hoe heeft hij het ervaren, vroeg ik me af? Was hetgeen hij onderwees slechts theorie, of waren het herinneringen die hem op zijn sterfbed hielpen los te laten?

Deze mini-reis was helend. In het meevoelen aan ‘de andere kant’, vervaagde de grens tussen het mens-zijn en het onstoffelijke. Het diepgewortelde besef van onze continuïteit en het oneindige (bewust)zijn, was weer terug.

 

De Dood, wat een mysterieuze doorgang
Afbeelding van Meir L via Pixabay

Wat is de dood echt?

Tja, de dood, wie is ze echt? Wat is haar rol in ons verhaal? Je zou haar kunnen zien als die mysterieuze doorgang naar ‘ze leefden nog oneindig lang en zielsgelukkig’, die slotzin die we zo goed uit sprookjes kennen. Alleen jammer dat we hebben afgeleerd in sprookjes te geloven. Liefs, Nynke

Wat is de rustplek in jou?

Je kunt alle mogelijke cursussen volgen, coaching krijgen, op je yogamat of meditatiekussen zitten, maar zolang er in je intentie nog een zweem zit van “Ik mis nog iets, wat gaat mij redden uit mijn situatie?”, komt er nooit écht rust.

Zachtjes sterven

Echte rust raakt aan die volledige overgave, zoals op een zacht sterfbed na een rijk en vervuld leven. Het is het moment waarop je alles loslaat: wie je dacht te zijn en wat je dacht te moeten, en dat overgeeft aan de stroom, op weg naar de grote oceaan waaruit alles ooit ontstond.

Natuurlijk is de fase van zachtjes sterven anders dan die waarin je nog in het volle leven staat en er elke dag veel van je wordt gevraagd. We hebben afspraken, kinderen, huisdieren, en vaak ook werk, dat ons weliswaar voorziet van het nodige geld, maar ons zo bezighoudt. Het brengt ons in een constante alert-modus: wat als we falen? Dan lijken de gevolgen niet te overzien. Dus blijven we gefocust op wat er buiten ons gebeurt.

Overgave

Maar de zachtjes stervende, vervulde en vredige staat van zijn, is er een van loslaten: een overgave aan het ‘binnen’, aan die oneindige bewustzijnswereld voorbij onze zintuigen. Die bereiken we wanneer we onszelf toestaan te zijn en te vertrouwen op wijsheid, wat veel verder reikt dan het denken.

Je hoeft niet fysiek te sterven om die diepe rust te vinden. In de huidige tijd is de ruimte om bewust te zijn en te ontspannen zoveel toegankelijker geworden. Meditatie, yoga, tuinieren, lekker zingen, tekenen, intuïtief schrijven, wandelen… elk moment dat je de tijd neemt om even naar binnen te keren, kan de deur naar die innerlijke rust zich openen.

Waar is de rustplek in jou?

Afbeelding van Ildigo via Pixabay

Wat is de rustplek in jou?

Waar ligt die rustplek in jou?
Waar in je lijf ervaar je dat je het tijdelijke (voor even) kunt verruilen voor het eeuwige?
Waar in je systeem voel je dat je in een oogwenk leeg kunt zijn om onmiddellijk vervuld te raken van het AL?
Hoe faciliteer je die heilige ruimte in jezelf, al of niet met een ritueel?
Laat je hart deze ruimte aan je tonen. En ervaar: zodra je jezelf erin laat vallen, is daar die diepe rust, altijd en overal.

Heb een prachtige nieuwe week, waarin jouw ware rustplek volop haar ruimte mag vinden. Liefs, Nynke