Logo Soul Touching

zielscontact

Het scheppen van ruimte

Als we de oude spirituele stromingen mogen geloven, dan zijn we stuk voor stuk scheppers. Creators. Want ja, als wij delen zijn van het geheel – van die goddelijke oerkracht – dan dragen we datzelfde vermogen tot creëren in ons. Scheppen is geen vaardigheid, het is een staat van zijn.

De kooi van armoede

Toch ervaren de meeste mensen dat niet zo. Zelfs wie op papier succesvol is, hoeft nog niet in verbinding te staan met die diepe, vrije creatiekracht. Hard werken en succesvol zijn, kunnen net zo goed een vlucht zijn. Veel levens zijn geleefd in prestaties, zonder ooit werkelijk te bloeien. Want succes dat geboren is uit angst, is net zo’n kooi als armoede.

In deze tijd worden we uitgenodigd om die kooi stukje bij beetje los te laten. We worden uitgenodigd om slachtofferschap te doorzien en steeds vaker ‘ja’ te zeggen tegen onze soevereiniteit. Maar die ‘ja’… die vraagt iets van ons. Ze vraagt ruimte.

Creatiekracht ontstaat vanuit ruimte

Echte creatiekracht ontstaat niet vanuit druk, angst of routine. Het ontstaat in de ruimte. Zoals een wit doek, een baarmoeder van potentieel is. Daar, in het niets, leeft alles wat nog mag ontstaan. Wat dán door je heen wil komen, is een dans tussen jouw menselijke handen en jouw goddelijke vonk.

Maar we zijn zo gewend geraakt aan snelheid, aan ‘doen’, aan tijd en geld als drijvende krachten. En juist die twee vormen de grootste barrière voor vrije creatie. Ze maken het canvas vol, voordat jij je eerste lijn hebt gezet.
Dus: zet tijd en geld even opzij. Voel hoe het is om niets te hoeven. Om te wachten, open te zijn. Dat is scheppende stilte.

 

Het scheppen van ruimte

De vonk vanuit de stilte

Vanuit die stilte komt de vonk – misschien onverwacht, misschien heel subtiel. En dan weet je: het begint. Iets nieuws wil door jou geboren worden. Deins niet terug voor de leegte. Blijf. Adem. En ontvang.

Ik hoor graag wat zich bij jou aandient. Liefs, Nynke

PS: ruimte maken is de kern van contemplatie. Op 21 juni lanceren we ons nieuwste vertaalde werkje De Kunst van Contemplatie. Fijn om je daar ook te ontmoeten. Hier lees je er alles over en kun je je aanmelden.

Mag ik er zijn?

Al vanaf heel jong was dit een wezenlijke vraag voor mij. Een dagelijkse, indringende aanwezigheid in mijn jonge leventje. En hoewel ik ouder werd, veranderde en op een bepaalde manier ‘volwassen’ werd (wat dat dan ook mag zijn), ging de vraag niet weg. Integendeel — ze werd luider.

De vraag als brandstof

Later besefte ik: dát is precies de brandstof. Die ongemakkelijke vraag is vaak nodig om de reis te beginnen. De heldenreis. De tocht naar de diepten van je ziel.

Wanneer ik de vraag hardop uitsprak – en dat deed ik lang niet bij iedereen – kreeg ik vaak te horen: “Ja maar je bént er toch gewoon?” Tja. Ze hadden misschien gelijk. Maar ik voelde het niet zo. Dus was ik er eigenlijk niet écht.

Want we kunnen zóveel doen als mens in een lichaam, zonder werkelijk aanwezig te zijn. Eindeloos dwalen in verleden of toekomst: op de automatische piloot door het leven.

Wie bepaalt?

En dan is er die andere laag: Wie bepaalt eigenlijk of ik er mag zijn? Aan wie stel ik die vraag eigenlijk? En daar zat het hem in. Ik voelde letterlijk (lijfelijk) dat er ‘iemanden’ waren die mijn aanwezigheid niet duldden. Waardoor ik de hele dag op eieren liep, om hen maar niet tegen te komen. Want dan…

Tot na veel ervaringen en innerlijke reizen het besef echt binnenkwam:
Ik ben het zelf.
Ik ben degene die mezelf niet duld.
Ik ben het die een afstand heeft gecreëerd tussen ‘er zijn’ en het leven leven.
Wat is het wonderlijk… hoe krachtig het denken iets kan ontkennen wat er is. En ik bén er.

In mijn werk, het begeleiden van anderen (hoe kan het anders 😇 ), kwam ik diezelfde diepe vraag keer op keer tegen: velen ontkennen hun zijn, terwijl het er voortdurend is.

Er is niemand buiten jou

Totdat je door je angstmembraan valt, en ontdekt: er is niemand buiten jou. Alleen gedachten ín jou. Angstige gedachten die je doen vluchten, je uitputten en klein houden.

Mag ik er zijn?

Afbeelding van hmauck via Pixabay

Maar waar ze zo bang voor zijn, is precies dát wat jij bent. Jouw aanwezigheid.
En dan val het stil, in jou.
Er is niets meer om voor weg te rennen.
Niets meer om te verdedigen.
Er is alleen jij, precies zoals je bent.

Dus ja, mag je er zijn?

Een diepe, heilige vraag.
Die je thuisbrengt, wanneer de tijd rijp is.
Liefs, Nynke

De trein dendert door

De AI-workshops vliegen ons om de oren. Technologie raast voort en neemt in hoog tempo taken en banen over. Veel mensen – althans de mensen die ik spreek – ervaren dat de tijd bijna té snel gaat. Gedachten vervliegen, het hoofd kan het niet meer bijbenen. Alsof we worden uitgenodigd – of beter gezegd: gedwongen – om meer los te laten dan we aankunnen.

De trein dendert door

Afbeelding van Alexei via Pixabay

Hoe blijf je dan op het juiste spoor? Hoe houd je het leven bij, als computers een snelheid aanbrengen die ons mens-zijn overstijgt? Door een heel ander tempo te kiezen.

Verstillen

Ken je dat gevoel, wanneer je in volle vaart in een trein zit en er een andere trein langs raast? Het lijkt even alsof je stilstaat. Precies dát is nu nodig. Verstillen. Je lichaam regelmatig tot rust brengen. Want in die verstilling kan je bewustzijn omhoogschieten, naar frequenties waarin de toekomst niet overweldigend is, maar uitnodigend.

Stel je voor: communiceren zonder schermen, door een gedachte. Aanwezig zijn in het oog van de orkaan, kalm, helder, levend. Op precies het juiste moment het juiste doen. Niet gejaagd, maar afgestemd.

De Kunst van Contemplatie

Dit is geen utopie. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk in ons mens-zijn. En daarin is De Kunst van Contemplatie een sleutel. Vertragen om te versnellen. Minder doen, meer leven. Ruimte maken voor wat wezenlijk is, zodat het zichzelf kan tonen – niet op commando, maar precies op tijd. Is het niet wonderlijk?

En dit wonder kunnen we zelf scheppen, iedere dag opnieuw, zelfs in een doordenderende trein. Door te vertragen, te verstillen, te verinnerlijken en jezelf te hervinden in het alziende oog in de orkaan, in het onmetelijke universum dat je zelf bent. Dan hoef je nergens naartoe, niet te stressen om een trein te halen, maar slechts af te stemmen met wie je bent, in ieder Goddelijk moment.

Liefs, en een verstilde groet, Nynke

PS: kom naar ons Inspiratievolle Contemplatie-event ter ere van de lancering van dit vertaalde werk van Richard Rudd, de grondlegger van de Gene Keys. Hier vind je er alles over.

Als alles nou gewoon is

Wat kun je je in het leven soms opgejaagd voelen, hè? Tenminste, ik heb dat (nog) wel regelmatig. Op die dagen waarop ik eigenlijk niet echt doe waarvoor ik ooit in die wieg ben gelegd.

En ik zeg ‘nog’, omdat ik voel dat me laten opjagen door mijn eigen angstgevoelens iets is wat ik achter me laat. Gewoon mezelf zijn dwingt haar ruimte af. Ik voel het.

Hoe voelt het voor jou?

Hoe voelt dat voor jou, dat ‘gewoon jezelf zijn’? Het is inmiddels een populaire kreet, zeker in coachingsland en in spirituele kringen, maar écht gewoon blijkt het nog niet te zijn. En dus ook niet zomaar gemakkelijk. Weet je eigenlijk al wie die ‘jezelf’ dan is? Dat alleen al kan een heel leven vullen.

Want als we steeds dieper afdalen, naar de kelders van ons zijn, ontdekken we hoe subtiel we ons blijven aanpassen. Bewust of onbewust. De angst om afgewezen, zelfs uitgestoten te worden, zit zo diep. Het is uiteindelijk de angst voor de dood. Of beter nog: de angst om niet meer te bestaan. Zelfs niet als bewustzijn. Complete eliminatie. Onvoorstelbaar voor de meesten van ons.

Gewoon Verlichting

Misschien is dat wel precies waar verlichting over gaat: dat wat zich nog druk kán maken over er zijn of er niet mogen zijn, lost op. En wat overblijft is Licht. Bewustzijn. Gewoon Zijn.

Maar dan terug naar het gewone, want verlichting laat zich niet afdwingen. Hoe breng jij ‘gewoon jezelf zijn’ in je dagelijkse doen en laten? Zodat ontspanning adem krijgt, en het leven je zachtjes verder draagt?

 

Als alles nu gewoon isAfbeelding van NGUYEN TIEN via Pixabay

Speel eens met deze zinnen door de klemtoon telkens te laten verspringen:
– Áls alles nou gewoon is
– Als álles nou gewoon is
– Als alles nú gewoon is
– Als alles nu gewóón is
– Als alles nu gewoon ís

Gewoon sterfelijk

Wat beweegt er in je lijf, je denken, je voelen bij iedere zin? Gewoon zijn is niet vanzelfsprekend. Vaak ontmoeten we het pas als we oog in oog staan met onze sterfelijkheid. Als alles waarachter je je nog kon verschuilen wegvalt…

Misschien slaken we dan eindelijk die zucht van Verlichting. Liefs, Nynke

Laat jouw oeroude wijsheid spreken

Het is niet alleen ons fysieke lichaam dat eeuwenoude wijsheid in zich draagt. Wat we werkelijk zijn, gaat daaraan voorbij. We zijn een veld van wijze herinneringen, geprogrammeerd om bij te dragen aan iets dat groter is dan wijzelf en waar we onlosmakelijk deel van uitmaken.​

Oef, wat lijkt die wijsheid vaak ver weggezakt

En dan, in het leven van alledag, oef, wat lijkt die wijsheid vaak ver weggezakt. Ook nu, in deze tijd waarin de mist steeds sneller lijkt op te trekken en steeds meer mensen uit die eeuwenlange winterslaap ontwaken, is het nog steeds een hele bevalling om je wijsheid vrij te laten spreken. Om heel natuurlijk te handelen vanuit je open hart; moedig, sprankelend en waarachtig.​

Laat jouw oeroude wijsheid spreken
Afbeelding van Tereza Houdová via Pixabay
Het goede nieuws is dat het veld van wijsheid dat we zijn, uitstekend in staat is om ons te begeleiden in dit ontwaken en ons te laten zien welk tempo het beste bij ons past.

Heb geduld

Het werkelijk in volle glorie in de wereld staan, neemt wat tijd. En hoewel die tijd steeds rijper is, gaat dit proces toch niet sneller dan het gaat. Dus… heb geduld, met jezelf, met de natuurlijke levensprocessen en de cycli van groei, bloei, verval en hernieuwing.​
Er is geen haast. We zijn prachtig op weg. En de weg is oneindig. Dus we hebben tot in lengte van dagen de tijd. We hebben alle ruimte om weer te wennen aan dat prachtige veld van wijsheid dat we zijn, en het weer stem te geven, tot expressie te brengen in vorm, kleur en toon.​

Je kunt het niet fout doen

Wentel jezelf in deze liefdevolle ruimte, waarin je geen druk toelaat, geen commando’s, geen normen waaraan jouw vorm zou moeten voldoen. Laat jouw oeroude wijsheid spreken. Laat je woorden en daden op hun eigen moment en vol blijdschap naar buiten komen. Speel in deze nieuwe wakkerheid met alle mogelijkheden die op je pad komen. Je kunt het niet fout doen!​
Ontwaken, opnieuw geboren worden, het is een hele bevalling. En al hebben we het zélf te doen, we doen het niet alleen.​
Liefs en mooie Pasen, Nynke